Göl gelerin fısıltısı fısıltısı

Yağmur, kasabanın ıssız sokaklarını döverken, Aslı eski, terkedilmiş konağın önünde durdu. Efsaneye göre burası, yıllar önce gizemli bir şekilde ortadan kaybolan Yılmaz ailesine aitti. İnsanlar, evin geceleri fısıldadığını söylüyordu. Ama Aslı korkmuyordu—ya da en azından kendine öyle söylüyordu. Kapıyı iterek içeri girdi. Küf kokusu ciğerlerine dolarken, loş koridorun sonunda bir kapının yavaşça kapanan gölgesini fark etti. Kalbi hızlandı. Orada biri var mıydı? Yoksa rüzgâr mı oynuyordu onunla? Adımlarını sessizce attı, kapıya ulaştığında titreyen eliyle dokundu. İçeriden hafif bir fısıltı duyuldu. “Git buradan…” Aslı’nın nefesi kesildi. Mantığı bunun sadece bir hayal olduğunu söylüyordu, ama içindeki ürpertiyi susturamıyordu. Tam geri dönmeye hazırlanırken, kapı kendiliğinden açıldı. İçeride, karanlığın içinde bir çift göz parlıyordu. Bir anda kulaklarında çığlık yankılandı. Ama bu çığlık ona ait değildi. Odanın içindeki karanlık, hızla ona doğru aktı ve gözlerinin önünü tamamen kapladı. Dünyası karanlığa gömülürken, fısıltılar çoğaldı. “Biz hiç gitmedik…” Kasabanın insanları, Aslı’nın bir daha asla geri dönmediğini söylüyor. Ancak bazı geceler, konağın pencerelerinden bir gölgenin onları izlediğine yemin edenler var.