Bölüm 6

“10 Mayıs 1998 yılında doğdum,” diyerek yavaşça konuşmaya başladı. Sesi derindi, kelimeleri ağır bir yük taşır gibiydi.

“Ben de evin tek çocuğuydum. Büyük ve zengin bir ailede doğmuştum. Babam, büyük bir şirketin sahibiydi; şöhretli ve prestijli biriydi.” Cümleleri sade görünüyordu, ama kelimelerinin arkasında gizli bir burukluk saklıydı.

Konuşurken dikkatle yüzüme bakıyordu. Bakışları bir an bile kaybolmadı; sanki söylediklerinin içime işlemesini istiyor gibiydi. Yüzünde beliren küçük bir gülümseme, anıların mutluluğunu yansıtıyor gibiydi, ama kahverengi gözlerindeki hüzün bunu reddediyordu. Gözlerinin derinliklerinde, mutluluğun altında saklanmış bir karamsarlık vardı. Tıpkı dalgaların yüzeyde durgun görünmesi ama derinliklerde fırtınalar kopması gibi.

Her kelimesi, geçmişin izlerini daha da belirginleştiriyordu. Konuştukça, sesindeki titrek yankı o eski yaraların hâlâ kapanmadığını gösteriyordu. Mutluluğun cilası altındaki çatlakları fark etmemek imkânsızdı.

“Aslında her şey güzeldi,” diye başladı, sesi eski bir masalı anlatır gibi yumuşak ama içinde acı dolu bir kırıklık vardı. “Beni seven annem ve babam vardı eskiden. Beni şımartan, sevgiyle saran birileri vardı. Hayat o zamanlar masum bir rüya gibiydi. Ama bu o kadar da uzun sürmedi.”

Bir an duraksadı, gözleri uzaklara daldı. “Küçük yaşımda bana Konjestif Kalp Yetmezliği teşhisi koyuldu. Doktorlar aileme ‘Çok uzun yaşamaz’ dediğinde her şey değişti. O cümle benim hayatımı değil, onların bakışını değiştirdi. Ailem, bana dair umudunu tamamen kaybetti. Ben daha ne olduğunu bile anlamazken, ölümümü beklemeye başladılar.”

Sesi ağırlaştı, kelimeleri hüzünle yankılandı. “Bir zamanlar beni koruyup kollayan, düşmemden korkan annem ve babam bana yabancılaşmaya başladı. Eskiden bir yerim küçücük incinse yanıma koşan ebeveynlerim artık ben yere düştüğümde dönüp bakmıyorlardı bile. Önce gözlerinde benim bir değerim vardı; şirketin geleceği, ailenin varisi bendim. Ama o teşhisle birlikte her şey değişti. Artık onlar için yalnızca bir yük, bir hata oldum.”

Sesi titremeye başladı ama gözleri hâlâ beni sabit bir şekilde izliyordu. “Kim hasta birini varis olarak isterdi ki? Onlar için artık ölecek olan bir çocuktan fazlası değildim. Onlar için işe yaramaz hale geldiğim anda, sevgilerini de yanlarında götürdüler.”

O an burda yalnızca onun sesi vardı. Sözleri bir tokat gibi yankılandı. Gözlerinde derin bir sızı, içinde büyüyen yalnızlığın izleri vardı. Kelimeleri, ailesinin sevgisizliğinin ve umursamazlığının her zerresini yansıtara1k havada asılı kaldı.

“Her gece yatmaya gittiğimde, annem odama gelir ve su isteyip istemediğimi sorardı,” dedi, sesi hafifçe kırılarak. “Ama sonra bu da değişti. Artık su sormak için değil, nefes alıp almadığımı kontrol etmek için geliyordu.”

Konuşurken yüzünde tuhaf bir sakinlik vardı, sanki olanları kabullenmiş gibi. Ancak bu sakinlik, kelimelerine eşlik eden ince bir kırılganlıkla çatışıyordu. O her cümleyi kolayca söylerken, benim içimde bir şeylerin sızladığını hissediyordum. Kalbimde ağır bir taş oturmuş gibiydi.

Ama o, geçmişindeki bu keskin yaraları anlatırken bile gülümser gibi görünüyordu. Mauro De Vasconcelos’un o cümlesini hatırladım: “Ruhu çok ağrıyordu, her zaman gülüyor olmuş olsa bile.” İşte bu söz, onu tarif etmek için yazılmış gibiydi. Sadece yüzüne değil, doğrudan gözlerine bakarak da bunu anlamak mümkündü.

Kahverengi gözleri, gülümsemesinin ardına gizlenen derin bir kederi saklıyordu. En büyük acılar hep gözlerde birikir, bilirdim. O da bu yükü ustaca taşıyor, acısını gülüşünün ardına gömüyordu. Gözlerinin köşelerinde gizlenen ince hüzün, aslında her şeyin itirafıydı. Onun gülümsemesi bir maske, konuşmalarıysa koca bir tiyatro gibiydi; fakat bu sahne, geçmişinden kaçamayacak kadar gerçekti.

“Her gün, neden hasta olduğumu sorgulayan azarlamalara maruz kalıyordum,” dedi, sesi düşük ama her kelimesi keskin bir yara gibi. “Eskiden gülüş sesleriyle dolup taşan evimiz, artık annemle babamın kavga ve bağrışmalarıyla yankılanıyordu. O sesler... hâlâ kulaklarımda.”

Bir an duraksadı, hatıralarını zihninde yeniden canlandırıyormuş gibi. Gözleri bir anlığına uzaklara daldı, geçmişin o karanlık köşelerine.

“Onlar ne zaman kavgaya başlasalar, hemen odama koşar, yatağımın altına saklanırdım,” diye devam etti, sesi titreyerek. “Bağırışmalarını duymamak için ellerimle kulaklarımı kapatır, ağlayarak kavgalarının bitmesini beklerdim. Çünkü o sesler beni çok korkutuyordu.”

Derin bir nefes aldı, ama bu nefes sanki rahatlamak için değil, kelimelerinin ağırlığını taşımak içindi. “Bu korku o kadar içime işlemiş ki, şu yaşımda bile yüksek seslere dayanamıyorum. Birileri bağırdığında ya da bir ses aniden yükseldiğinde, içimde çocukluğumdaki o anlara dönüyorum... Yatağın altına saklanmış, ellerim kulaklarımda, ağlayan bir çocuk gibi hissediyorum.”2

Sesi yavaş yavaş bir fısıltıya dönüştü, ama kelimeleri odada yankılanıyordu. Gözlerindeki hüzün ve yüzüne yerleşen o acı ifade, anlattıklarının ağırlığını taşıyordu. Onun korkuları hâlâ canlıydı, tıpkı bir yara gibi... Kapanmış gibi görünen ama en ufak bir dokunuşta yeniden kanamaya başlayan bir yara.

"Çocukken neden kavga ettiklerini anlamıyordum," dedi, sesi geçmişin sislerinden gelen bir yankı gibiydi. "Ama biliyor musun, büyüdükçe bu sorunun cevabını da buldum. Zaten çocuklar, anlamadıkları şeyleri akıllarında tutarak büyür. Anlamaz gibi görünürler ama aslında her şeyi kaydederler. Ve büyüdüklerinde, o anlamadıkları anılar zihnin bir köşesinden çıkar ve yeniden canlanır. İşte o zaman anlarlar."

Bir an sustu, sanki kelimelerini daha derin bir yerden çekip çıkarıyormuş gibi. Gözleri, içinde sakladığı düşüncelerle dolup taşan bir deniz gibiydi. "O yüzden, 'o çocuk ya, hiçbir şey anlamaz' demek büyük bir yanılgıdır. Evet, o çocuk o an anlamaz, ama o anıyı zihninde öyle bir saklar ki... Yıllar sonra, bir yetişkin olduğunda, her şeyi en ince ayrıntısına kadar yeniden hatırlar. Ve o anılar, sadece birer hatıra olmaktan çıkar; o çocuğun kim olduğunu, nasıl biri haline geldiğini belirler."

Sesi biraz kısılmış, yüzündeki ifade daha da derinleşmişti. "O yüzden bazı şeyleri hâlâ unutamadım," dedi. "Çünkü o çocuk her şeyi gördü, her şeyi duydu. Anlamaz sandılar ama anladı... Ve büyüyüp her şeyi yeniden düşündüğünde, anlamadığı her şey kocaman bir gerçeğe dönüştü."

Sözlerinin sonunda odada bir sessizlik oluştu. Bu sessizlikte geçmişin ağırlığı asılı duruyordu, görünmeyen ama hissedilen bir yük gibi. Onun anlattıkları sadece geçmişine değil, bugününe de dokunmuştu.

Konuşması sırasında, geçmişin yaralarından beslenen bir acı vardı. Kendimi onun anlatımında kaybederken, her kelimesinde bir parça daha onun ruhunu tanımaya başladım. Her gülümsemesi, arkasında bir hüzün saklıyordu; ama yüzündeki o gülümseme, yaşadığı acıları da geride bırakmanın bir yoluydu.

"O gün, küçücük ellerimle plastik bir arabayı iterken merdivenlerin köşesinde kıvrılıp oturmuştum. Oyuncaklarımla uğraşıyor gibi görünsem de annemle babamın tartışan sesleri tüm dikkatimle kulaklarımdaydı. Kalbim hızla çarpıyordu; sanki o sesler her yankılandığında göğsümdeki küçük bir kuş kanat çırpıyordu. Merdivenlerin dar korumasına saklanmaya çalıştım, ama ne kadar küçülürsem küçüleyim, onların kelimelerinden kaçamıyordum.

Aniden babamın sert sesi yankılandı. "Hasta çocuğun da sen de artık umurumda değilsiniz!" diye bağırıyordu. Sesi öylesine doluydu ki, evin her köşesine yayılan o kelimeler, sanki duvarlara kazınıyordu.

Annemin titrek sesi hemen ardından geldi. “Onun hasta olması benim suçum mu? Ben mi istedim öyle olmasını?”

Ama babamın cevabı daha da soğuk, daha da acımasızdı. “Ne, ben mi doğurdum onu? Senden sadece tüm şirketime varis yapacak bir erkek çocuğu istedim. Onu bile yapamadın. Normal bir çocuk bile doğuramadın. Biliyor musun ne var? Artık ne haliniz varsa görün. Sana tüm paramı, bana hasta, işe yaramaz bir çocuk doğur diye vermedim. İkinizi de görmek istemiyorum!”

Annemin sesi çaresizlikle karışmış bir feryada dönüştü. "Onunla ne yapacağım ben? Beni böyle bırakıp gidemezsin!”

Ama babamın cevabı sertti, umursamazdı. “Umurumda değil…” dedi, ardından kapıyı öyle bir çarptı ki, evde yankılanan o gürültü, duvarların titremesine neden oldu.

Ben, merdivenlerin köşesinde kalakalmıştım. Oyuncaklarım ellerimden kaymış, kucağımda duruyordu. Babamın kelimeleri, o çocuk zihnime bıçak gibi kazınmıştı. Daha anlamını bile tam kavrayamadığım cümleler, içimde derin bir yankıya dönüşmüştü. Gözlerim istemsizce kapıya doğru kaydı. Babam gitmişti, annem yere çökmüş ağlıyordu.

O sahne, o kelimeler… Onları hayatım boyunca unutmak istedim, ama başaramadım. Çünkü bazı sözler, insana bir ömür boyu taşınacak bir yük bırakır. Ve o yük, ne kadar hafifletmeye çalışsan da her daim oradadır, hatırlatır, asla unutturmaz.

Konuşurken sesinde en ufak bir titreme yoktu. Her kelimesi, yıllardır dile getirilmeyen bir gerçeğin rahatlığıyla, sanki sıradan bir hikâyeyi anlatır gibiydi. Ama biliyordum; bu, bir maskeydi. İnsanlar acıyı, saklayabilecekleri en güçlü şekilde saklarlar. Kimi sessizliğin ardına gizler, kimi ise sahte bir neşeyle süsler. Mert, ikinci gruptandı. Konuşurken yüzünde beliren o hafif gülümseme, ne geçmişini unuttuğunun ne de acılarının hafiflediğinin bir göstergesiydi. Aksine, ruhunda biriken ağırlığı, sıradan bir hikâye anlatıyormuş gibi sunabilme çabasıydı.

Ben ise farklıydım. Geçmişime dönüp baktığımda, kelimelerim dudaklarımdan dökülürken sesimin titremesine, gözyaşlarımın akmasına engel olamazdım. Acı, beni her seferinde alt eder, geçmişin karanlığı içime sinsice sızardı. Ama Mert... O kolayca konuşuyordu. İşte bu, acının en ağır hâliydi. Çünkü kendi acılarını sahte bir mutlulukla örten insanlar, sessizliğin ve yalnızlığın en derin izlerini taşıyanlardı.

Zamanından önce ölen insanlar gibi... Dışarıdan yaşamaya devam ediyormuş gibi görünseler de aslında çoktan ölmüşlerdir. Zaman onlara fazlasıyla gözyaşı döktürdüğü için, artık bir damla bile kalmaz. İçlerinden ağlar, sessizce bağırırlar. Kalplerinde kopan fırtınayı kimse duyamaz; çünkü gözyaşlarını, kahkahalarının arasına saklamayı öğrenmişlerdir.

Bu yüzden çok gülen insanların acıları büyüktür. Onlar, nasıl mutlu olunacağını bilmedikleri için her zaman mutlu gibi görünmeye çalışırlar. Sahte bir gülüşle kendilerini kandırmaya, çevrelerine ‘iyiyim’ izlenimi vermeye çalışırlar. Ama o gülüşlerin ardında, hiçbir zaman tam anlamıyla kapanmayan yaralar yatar. İşte Mert de bu insanlardan biriydi. Gözleri, neşesinin aksine derin bir acıyı, geçmişin silinmeyen izlerini taşıyordu. Ve belki de, o sessizlikteki acısını anlayabilecek olan tek kişi bendim.

“O günden sonra, babam bir daha eve hiç uğramadı. Yavaşça, ama derinden, bir boşluk yayıldı evin içinde. Annem, her geçen gün daha da hüsrana uğradı. Her gece, tek başına alkol içmeye, kendini kaybetmeye devam etti. Geceleri, evin sessizliğini, sadece şişelerin şıngırtısı ve annemin gözyaşları dolduruyordu. Bir zamanlar ona güvenle sarılır, ağladığında teselli bulurdum. Ama o gece, her şey değişti.

Annemin ağlamasına daha fazla dayanamayarak yanına gittim, ama bu defa onun saçını okşamak, o eski güveni vermek için değil, sadece biraz olsun rahatlatmak için gittim. "Anne, ağlama artık," dedim, sesimde umutsuzca bir yumuşaklık vardı.

Fakat beklediğim cevap hiç de böyle değildi. Aniden bana doğru döndü, nefret dolu gözleriyle bakarak beni iterek bağırmaya başladı.

“Defol git buradan, her şey senin yüzünden mahvoldu!”

Masanın üzerinde duran boş şişeleri, ne kadar çaresiz olduğunu bilerek bana doğru fırlatmaya başladı. Şişelerin camları yere düşerken, içimde bir korku dalgası yayıldı. Gözlerim dolmuştu ama ağlamaktan başka bir şey yapamıyordum. "Anne, lütfen dur, çok korkuyorum!" diye yalvardım.

Ama birden her şey durdu. Annem, gözlerindeki delice öfkeyi bir anda kaybetti. Derin bir nefes aldı, ama dudaklarından çıkan sözler, içimi paramparça etti.

“Keşke ölseydin. Hiç doğmasaydın. Doğduğun gün ölseydin de o yüzünü görmeseydim.”

O an zaman durmuş gibiydi. Kalbim, ağır bir taş gibi yerinde çakılı kaldı. O cümle, sanki doğrudan ruhuma saplanmış bir hançer gibi hissettirdi. Gözlerim, annemin gözlerinde yansıyan öfkeyi ve umutsuzluğu görmeye devam etti, ama bu sefer ondan gelen sevgi ve şefkatin yeri, sadece soğuk bir boşluk bırakmıştı. O an, belki de hayatımda duyduğum en acı, en travmatik sözleri duydum.

Bundan sonra, her şey farklıydı. Annemin o an söyledikleri, içimde öylesine derin bir yara açtı ki, yıllar geçse de bu cümlelerin yankıları hâlâ ruhumda çınlıyordu.

O gece, kırık şişe parçaları gibi savrulmuş duygularımla, bir kez daha yalnız kaldım. Annemin ardında bıraktığı o kırık cam parçaları, beni hem fiziksel hem de ruhsal olarak parçaladı. O an, bu dünyada yalnız olduğumu, tek başıma kalacağımı tam olarak fark ettim. Bir insan, çocukluğunu yaşamak ne demek olduğunu bilmiyorsa, hayatının geri kalanında ne kadar güçlü olmaya çalışsa da, o çocukluğun eksikliği hep bir boşluk bırakır. Ben de işte tam olarak böyle bir boşlukla büyümeye başladım. Yaşamaya başlamadan önce ölüydüm; çünkü sevgi, güven ve aidiyet gibi temel duygulardan yoksundum.

Bir gün, annem beni yurda bırakıp gittiğinde, son kez onu gördüm. O an, tüm dünyamın yıkıldığını, tek bir kişinin bile artık beni beklemediğini hissettim. Yavaşça büyüdüm; ama bu büyüme, bir çocuğun doğal yolculuğu değil, bir kayıptı. Annem, beni bir yük olarak görüp hayatından çıkarken, belki de kendi huzurunu bulmak için benden kurtulmak istiyordu.

Sonradan, onun yeni hayatına dair duyduğum haberler, içimde acıdan başka bir şey bırakmadı. Ülke dışında bir hayat kurmuştu, yeni bir adamla. Bir zamanlar beni doğurup, büyütmek için çaba gösterdiğini düşündüğüm kadından geriye, bir yabancı kalmıştı. Belki de artık beni unutmuştu. Ya da belki, varlığımı bir zamanlar taşıdığı yük olarak görüp, onun yükünden kurtulmanın huzurunu yaşıyordu. Benim varlığımın onun dünyasında ne kadar önemli olduğunu bile bilemezdim.

Zaten her şeyin sonunda olması gereken buydu, değil mi? Ben bir yük, herkesin mutluluğunu engelleyen bir engeldim. Bu dünyada gerçekten kimsem yoktu, kimse beni merak etmiyordu. Gerçekten var olmanın ne demek olduğunu bilemeden, adım sadece bir anıydı.

Kendimi o an geçmişin karanlık köşelerine hapsolmuş, bir zamanlar sahip olduğum sevgi ve sıcaklığı ararken buldum. Ama o sıcaklık artık çok uzaktı; kaybolmuş, unutulmuştu. Gözlerimdeki yaşlar, içimdeki derin acının bir yansımasıydı; ama kimse görmüyordu. Zamanla, bu acıyı taşımak zorunda olduğumu kabul ettim.

Yorumlarınız ve oylarınız, bu yolculukta bana ışık tutacak. Fikirlerinizi benimle paylaşmayı ve hikayemi daha da geliştirmemi sağlayacak geri dönüşlerde bulunmayı unutmayın.Eğer hoşunuza gittiyse, lütfen yıldızınızı bırakmayı ve düşüncelerinizi paylaşmayı da unutmayın. Benim bu küçük yazarlık deneyimim de sizlerden başka desteğim, yok. Bu yüzden gelişmem için fikirlerinize ve yardımınıza ihtiyacım var .Her bir destek, hikayenin hayata geçmesinde büyük bir etki yaratacak. Teşekkür ederim!"😊💕