Küçük Deniz, o gün mavi gözleriyle etrafındaki çocukların mutluluğuna karışmaktan çok uzaktı. Gözlerinde bir boşluk vardı; bu, bir zamanlar parlayan ışığın yerini almış karanlık bir gölge gibi görünüyordu. Her adımında, kalbindeki derin boşluğu daha da hissediyordum. Sanki etrafındaki neşe, ona ulaşamayacak kadar uzak bir yerdeydi, kaybolmuş bir dünyada. Mert, etrafında neşeyle koşturan çocukların yanında Deniz’in içindeki derin yalnızlık ve acıyı anladıkça, içinde bir şeyler kırılıyordu. O an, sadece bir balon ya da gülümseme sunarak iyileştiremeyeceğini biliyordu.
Deniz’in yalnızlığı, onun için burada, bu çocuk esirgeme kurumunda yaşanan her gülümseme, her kahkaha, belki de bir başka kaybedilen çocukluğun hüzünlü yankılarıydı. Bir zamanlar sevgiyle büyütülmemiş, kaybolmuş umutlar gibi her şey. Mert, her çocuğa sahip çıkarken, içindeki yaralarını iyileştirmek, onlara kendi kaybettiği sevgiyi vermek istiyordu ama Deniz, o küçük bedeniyle, Mert’in bile çözemeyeceği kadar büyük bir boşluğu taşımak zorundaydı.
Mert’in çocuklara sarıldığı anlar, Deniz’in ise yanımızda durarak uzaklara dalmasıyla keskin bir zıtlık oluşturuyordu. Mert, balonlarıyla çocuklara sevgi dağıtırken, etrafındaki neşeli dünyaya adeta ışıltı katıyordu. O, bir yandan kalbinin derinliklerinden gelen acıyı gizlemeye çalışırken, diğer yandan çocukların gözlerinde sevgi ve mutluluk görmek için uğraşıyordu. Ancak Deniz, tüm bu sevgiye rağmen bir köşede sessizce duruyor ve her şeyin dışında, gözleriyle uzakları izliyordu.
Mert’in sıcak gülümsemesi, onun yüreğinde açtığı yaraların üstünü kapatmak için bir çaba gibiydi. O an, sevgiyle dolu her hareketi, kaybolan umutları ve kırık kalpleri onarmaya yönelik bir çaba olarak görünüyordu. Ama Deniz, tüm bu sıcaklığa yanıt vermekte zorlanıyordu. O, dış dünyadan kopmuş bir şekilde, içinde bulunduğu boşluğu daha da derinleştirerek yalnızlığında kaybolmuş gibiydi. Ne kadar Mert sevgi sunsa da, Deniz’in kalbinin derinliklerinde bir şeyler, bu sevgiye açılmak için hala hazır değildi.
"Deniz buraya gelmeden önce, bir çocuk için kaldırılması zor bir hayatı vardı," dedi Mert, kelimeleri söylerken gözlerinde acı bir gölge belirdi. O an, Deniz'in boş bakışları hâlâ uzaklara dalmıştı, gözleri derin bir boşlukla havada süzülüyordu, sanki gördüğü her şeyden, yaşadığı her acıdan kaçıyordu.
"Onun, yaşadığı travmanın büyüklüğü, kelimelerle anlatılabilecek bir şey değil," devam etti Mert, sesi hafifçe titreyerek. "Ebeveynleriyle yaşadığı zamanlarda, hayatı büyük bir felakete dönüştü. Bir gün, kendi babası, Deniz'in gözleri önünde annesini pompalı tüfekle vurduktan sonra, kendine de ateş ederek intihar etti." Mert, anlatırken kısa bir sessizlikle derin bir nefes aldı, gözlerinde hafif bir belirsizlik vardı; o an, o korkunç olayı yeniden düşünür gibiydi."Bu olay, Deniz'de silinmesi zor bir iz bıraktı," dedi. "Onun için, dünya artık sevgiyle değil, acı ve korku ile şekillenmişti. Hatta olaydan sonra, uzun bir süre konuşmayı bile bıraktı. Hiçbir şey, hiçbir kelime, yaşadığı bu dehşeti anlatmaya yetmedi. O an, çocukluğunun en masum halini kaybetti, çünkü masumiyet, o korkunç anı gördükten sonra kaybolur."
Mert'in yüzündeki hüzün, bir süreliğine soğuyan bir rüzgar gibi içimi sarstı. Bir çocuğun gözleri önünde en değerli varlığı, annesinin ve babasının ölümüne tanık olması, bu acının büyüklüğü sadece anlatılmazdı, aynı zamanda hissedilmesi gerekiyordu. Deniz'in bakışlarında bir zamanlar yaşamış olduğu o büyük dehşeti, sessizliğinde ve soğukluğunda hissedebiliyordum.Her şeyin birdenbire kararır gibi olduğu bir anı düşünmek, onu başka bir dünyaya sokmuştu sanki. Bu sadece bir çocuğun kaybolan güveni değil, aynı zamanda insan ruhunun en derin yaralarından biriydi. Deniz'in yaşadığı korku, onu derinden etkilemişti; her gülümseme, her dokunuş, belki de bir zamanlar kaybettiği çocukluğunun bir yankısıydı.
Mert'in sesi, cümlelerini sarf ederken titriyordu. Her kelime, sanki Deniz'in yüreğindeki acıyı biraz daha açığa çıkarıyordu. İçimdeki duygu seli, bu küçük kıza olan merakımın yanında, yüreğimi parçalayan bir acıyla birleşiyordu.Bu olaylar karşısında duygularım ve düşüncelerim arasında kayboluyordum.
Mert’in sesi, bir kez daha titremeye başladı. Derin bir nefes alarak, sözlerine devam etti:
"Ailesini bu şekilde kaybettikten sonra amcasına emanet edildi," dedi, ama kelimelerin ağırlığı sanki onu daha da hüzünlü bir hale sokuyordu. "Onunla yaşaması iyi olacaktı diye düşünülmüştü, ama maalesef öyle olmadı. Kendi amcası, ona bir kızın yaşayacağı en ağır travmayı yaşatmıştı..."
Mert, gözlerini bir süre yere doğru çevirdi, derin bir acıyı içinde tutar gibi. Söyledikleri, sesindeki tınıyla birleşerek bir sır gibi odağa oturuyordu. Gözlerim, Deniz’in uzaklarda süzülen bakışlarını takip ederken, kelimelerin anlamı bir an daha ağırlaştı.
Bu sözler içimde bir çığlık kopmasına neden oldu. Mert’in ağzından dökülen her cümle, yüreğime saplanan keskin bir bıçak gibiydi. Deniz, daha çocuk yaşta, hayatın hiçbir çocuğa yaşatmaması gereken korkunç acılar yaşamıştı. Gözlerimde biriken yaşları geri itmeye çalışırken, titreyen ellerimi sıkıca yumdum. Gözlerim, bir köşede sessizce duran o küçük kızın yüzüne takılı kaldı. O masum yüz, dünyadaki tüm ağırlıkları sırtında taşıyor gibiydi.
"Hiç kimse mi fark etmedi bunu?" diye sordum. Sözlerim zorla çıkıyor, titrek bir fısıltıya dönüşüyordu. Boğazımda düğümlenen duygular, sesime taşınmıştı.
Mert, derin bir nefes aldı. Gözlüğünü yavaşça çıkarıp elinde tutarken, yüzüne yorgun bir ifade yayıldı. Gözlerindeki kırgınlığı gördüğümde, bu dünyanın ne kadar acımasız ve kör olabileceğini bir kez daha anladım.
"Maalesef," dedi Mert, başını hafifçe eğerek. Sesi kısık ve hüzünle doluydu. "Amcasıyla yaşadığı bir yıl boyunca kimse fark etmedi. Onu kurtaracak, yardım edecek kimse olmadı. O da çocuktu; yaşadıklarını anlamlandıramayacak kadar küçük ve savunmasızdı. Olayları tam olarak kavraması bile uzun sürdü. Ta ki..." Duraksadı, sesi çatladı. Sanki kelimeleri dile getirmek, o yarayı bir kez daha kanatıyordu.
"Ta ki..." dedi yeniden, derin bir nefes alarak. "Onu yaşlı birine çocuk gelin olarak vermek istediği güne kadar."
Sözleri odanın içinde yankılanır gibi oldu, zihnimin duvarlarına çarpıp tekrar tekrar geri döndü. Çocuk gelin... Bu iki kelimenin aynı cümlede bir araya gelmesi bile midemi bulandırdı. İçimde, Deniz için duyduğum acı yerini, kaynayan bir öfkeye bıraktı. Nasıl bir insan, bir çocuğu böylesine büyük bir karanlığın içine iterdi?
Deniz’in o derin boşluk dolu mavi gözlerine baktım. O gözler, her şeyi görmüştü; korkuyu, çaresizliği, ihaneti... Ama şimdi, bir şey daha görüyordum: bir çocuğun parlaması gereken ışığın yerini almış kocaman bir karanlık.
"Bu kadar küçük yaşta," diye düşündüm, "bir çocuğun böylesine korkunç şeyler yaşaması ne kadar acı verici..." Kalbimde bir ağırlık, boğazımda bir düğüm hissettim. Hayatın adaletsizliği, masum bir çocuğun üzerine bu kadar yüklenmişti.
"Ama neyse ki," dedi Mert, gözleri biraz daha yumuşayarak, "tam zamanında birilerinin jandarmaya ihbarıyla durdurdular. Ondan sonra da buraya getirdiler." Sözlerine eşlik eden hafif bir gülümseme, onun bu karanlık hikayenin içinde bulduğu bir ışık gibi görünüyordu. Belki de, bu olay bir dönüm noktasıydı. Deniz’in geçmişindeki karanlığa inat, şimdi burada bir umut ışığı yakılmaya çalışılıyordu.
Deniz’e baktım, o küçücük yüzünde yaşamın bıraktığı derin izleri görmemek imkânsızdı. Gözlerinin mavisi, bir deniz kadar derin, ama aynı zamanda karanlıktı. Çektiği acılar, onun bedeninden küçük kalmıştı; bir çocuğun taşıyamayacağı kadar ağır bir yük, o narin omuzlara yüklenmişti. Ama hâlâ hayattaydı. Hâlâ ayakta duruyordu.
Bir an, o masum yüzün ardında saklanan gücü ve dayanıklılığı düşündüm. Deniz, belki de farkında olmadan, hayata karşı dimdik durmayı öğrenmişti. İçimde bir şey kıpırdadı; bu saf masumiyetin, bu kadar sert bir dünyada hâlâ var olabilmesi, içinde bir umut barındırıyor gibiydi. Deniz’in yaşadıkları, insanın kalbini paramparça eden bir hikâye olsa da, onun burada olması, belki de bir başlangıcın işaretiydi.
İçimde bir umut parıltısı belirdi. Her şeye rağmen, Deniz hayatta kalmayı başarmıştı. Ve şimdi, burada, belki de yaralarını iyileştirmek için yeni bir şansı vardı.
"O iyi olacak mı, Mert?" diye sordum, bakışlarım hâlâ oyun oynayan çocukların neşesine takılı kalmışken. İçimde garip bir karışıklık vardı; Deniz’in geleceği hakkında hissettiğim umut, korku ve merak birbirine karışıyordu. Onun yaralarının iyileşip iyileşmeyeceğini bilmek istiyordum. Mert’in vereceği yanıt, belki de bu küçük kızın hikâyesinin yönünü belirleyecekti.
"Elbette iyi olacak," dedi Mert, gözlerinde kararlı bir ışıkla. "Atlatması zor olacak, belki uzun zaman alacak, ama inanıyorum ki hayata yeniden tutunacak. Yaşadıklarımız bazen bizi yıpratır, ama aynı zamanda güçlendirir. Deniz de zamanla daha güçlü biri olacak."
Bu sözler, içimde bir umut kıvılcımı yaktı. Yine de gözlerim Deniz’e kaydığında, onun küçük omuzlarına yüklenmiş ağırlığı düşünmeden edemedim. Çocukluğunda yaşaması gereken neşenin yerini dolduran o travmalar, onun hayatını nasıl şekillendirecekti? Ama Mert’in sözleri bana bir şey hatırlatıyordu: İyileşme zaman alırdı, ama imkânsız değildi.
"Buraya ilk geldiği zamanlar," diye devam etti Mert, sesi geçmişten bir hikâyeyi fısıldar gibiydi, "hiç kimseyle konuşmuyor, insanlarla hiçbir şekilde iletişim kurmuyordu. Kendi dünyasına kapanmıştı, etrafına görünmez duvarlar örmüştü. Ama şimdi, seninle konuştu, sana yaklaştı. Bu, düşündüğünden çok daha büyük bir adım. Küçük gibi görünse de, onun için bu devasa bir ilerleme."
Sözlerini dinlerken, Deniz’in ufak bir değişimle gelecekte daha iyi olabileceği fikri içimdeki karamsarlığı biraz olsun dağıttı. O masum yüzün ardında bir ışık vardı; henüz tam anlamıyla parlamasa da, yavaş yavaş kendini göstermeye başlıyordu.
Deniz, biraz ileride sessizce duruyor, diğer çocukları izliyordu. Onların kahkahaları havayı doldururken, o hâlâ kendi içine kapanıktı. Ama Mert’in dediği gibi, küçük bir adım bile önemliydi. Deniz’in bu hayatta iyileşme şansı vardı. Ve belki de o şans, burada, bu yerde başlıyordu.
Mert çocuklarla ilgilenirken, düşüncelerime daldım. Onun son sözleri, içimde bir nebze de olsa iyi hissetmeme neden olmuştu; hayata yeniden tutunacağına dair umudum biraz olsun artmıştı. Ama hâlâ böyle bir hayatı yaşayan insanların varlığı içimi parçalıyor, "Keşke onlara yardım edebilseydim," diye haykırıyordum içten içe.
En kötüsü, böyle benzer olayların toplum içinde normal bir şeymiş gibi her gün yaşanmasıydı. Deniz gibi çocuklar, şiddet gören, işkence çeken ve hayatları mahvolan bir sürü masum insan vardı. Ama tüm bunlar görmezden geliniyor, büyük bir gölgenin arkasında gizleniyordu. Kimse onların çığlıklarını duymuyordu. Tüm bu olaylardan sonra, suçlamalar her zaman şeytana yöneliyordu. Oysa ki insanlar, şeytandan daha kötüydü; onlardan daha acımasız ve daha günahkardı. İnsanların canice yaptıklarını şeytana yükleyerek kendilerini masum göstermesi kadar ikiyüzlü bir şey yoktu.
Toplumda çocukların uğradığı taciz, şiddet ve ihmal karşısında sessiz kalınması, en büyük insanlık suçlarından biri. Bu masumların çığlıklarını duymazdan gelenler, en az suçlular kadar suçludur. Sessizlik, şiddetin ve istismarın devam etmesine hizmet eder. İnsanlar, "Benim çocuğum değil," diyerek vicdanlarını susturuyor. Ancak bu düşünce, sorumluluktan kaçmanın bir bahanesi olmaktan öteye geçemez. Çünkü bir toplum, en zayıf halkasının çürümüşlüğü kadar çöker.
Mert, az önce bir grup çocuğa balon dağıttıktan sonra onların yüzlerindeki mutluluğu izliyordu. Çocukların kahkahaları, kısa bir süreliğine olsa bile buradaki gri atmosferi renklendirmişti. Ama her bir çocuğun gözlerinde geçmişin izlerini görmek mümkündü. Buraya gelen çocukların çoğu, evdeki şiddetten kaçanlar, sokakta terk edilenler ya da ihmal ve istismara uğrayanlardı. Her birinin yaşadığı trajedi, adalet sisteminin ne kadar yetersiz olduğunu bir kez daha gözler önüne seriyordu.
Toplum, şiddet ve istismar olaylarına duyarsız kalmakla yetinmiyor; aynı zamanda kurbanları suçlamaya meyilli. "Neden sustu?", "Neden kaçmadı?" gibi sorularla mağdurların üzerine yük bindiriliyor. Oysa ki asıl soru şu olmalı: "Bu çocuğu neden koruyamadık?" Ama bu soruyu soracak kadar cesur bir toplum değiliz. Biz sadece olayları haberlerde izleyip ardından unutan bir topluluğuz. Çünkü hatırlamak, sorumluluk gerektirir.
İnsanlar, kendi kötülüklerini örtmek için şeytanı suçluyor. "Şeytan doldurdu," diyorlar. Ama hayır, şeytan insanları kandırmıyor; insanlar kendi kötülüklerini, hırslarını, açgözlülüklerini ve sapkınlıklarını şeytana atfediyor. Çocuklara zarar verenler, insanlığın en dip noktasını temsil ediyor. Bu bireylerin vicdanı, insanın şeytandan daha karanlık olabileceğinin kanıtı.
En kötüsü, bu olaylar toplumda sistematik bir şekilde süregeliyordu. Deniz’in amcasının yaptıkları, yalnızca buzdağının görünen kısmıydı. Onun gibi bir çocuk daha evinden kaçamadan ölebilirdi. Ve insanlar, bir çocuğun yaşam hakkını ellerinden almayı sadece “bir hata” olarak tanımlayıp geçiyordu.
Bu dünya, adaletsizlikle yoğrulmuştu. Gücü elinde tutanların, zayıf olanları ezdiği, acımasız bir düzen… Taciz ve şiddet gibi kelimeler, toplumun günlük diline öyle sıradan bir şekilde yerleşmişti ki, insanlar bu acıları artık haber bültenlerinde bile dikkatle izlemiyordu. Herkes bir şekilde alışmıştı. İnsanlar, Deniz gibi çocukların hikâyelerini duyduklarında birkaç saniyeliğine üzülüyor, sonra kendi hayatlarına dönüyordu. Ama bu çocuklar için hayat devam etmiyordu. Onların durduğu yerde zaman durmuş, umutları yok olmuştu.
Bu çocuklar, suçluların asla ceza almadığı bir dünyada yaşamaya çalışıyordu. Tacizciler birkaç yıl hapis yatıp serbest kalıyor, şiddet uygulayan ebeveynler koruma kararlarını hiçe sayarak çocuklarını buluyordu. Sokakta kalmaya zorlanan çocuklar ise daha büyük tehlikelere açık hale geliyordu. Her gün yeni bir kurban, yeni bir hikâye… Ama toplum, bunları birer haber başlığı olarak görüp unutuyordu.
Adalet sistemi, çocukları korumakta açıkça yetersiz. Tacizciler, birkaç yıl hapiste kalıp serbest bırakılıyor; şiddet uygulayanlar rehabilite edilmeden topluma geri salınıyor. Bir çocuk, mahkemede tacizcisini gördüğünde bile korunmuyorsa, bu sistem kimin için var? Bu, bir çocuğun hayatını kurtarmak yerine, suçlunun haklarını koruyan bir düzen. Peki, o çocukların hakkı ne olacak? Onların çalınan çocukluklarını kim geri verecek? Suçluların “iyi hal” indirimleriyle ödüllendirildiği bir dünyada, mağdurlara kalan sadece ömür boyu taşıyacakları travmalar oluyor.
“Biliyor musun,” dedi Mert, sessizce yanıma yaklaşarak. Gözleri hâlâ çocukların üzerindeydi, ama sesi bu neşeli görüntüyle çelişen bir ağırlık taşıyordu. “Buraya gelen her çocuk, aslında daha büyük bir sistemin kurbanı. Deniz gibi binlercesi var. Onları korumakla görevli olanlar, çoğu zaman ya işlerini yapmıyor ya da yapılanlar yeterli gelmiyor. Bu çocuklar, hayatlarına bir şekilde devam ediyor, ama ruhlarında öyle derin yaralar kalıyor ki…”
Sözleri içimde derin yankılar uyandırdı. Toplumun bu kadar duyarsız, sistemin bu kadar yetersiz olması beni hem öfkelendiriyor hem de çaresizlik içinde bırakıyordu. İnsanlar adaletin sağlandığına inanmak istiyordu, ama adalet, yalnızca bir avuç insan için vardı. Suçlular cezasız kalırken, kurbanlar sessiz bir şekilde unutuluyordu.
Deniz’in oturduğu köşeye baktım. Küçük bedeni, ağır bir yük taşıyor gibiydi. Yüzündeki donuk ifade, tüm yaşadıklarının birer yansımasıydı. “Bir çocuğun bu kadar acı yaşaması ne kadar adil olabilir?” diye düşündüm. Ama cevabı biliyordum: Adalet, Deniz gibi çocukların dünyasında var olmuyordu.
“Bu çocuklara nasıl yardım edebiliriz?” diye sordum Mert’e, sesim çaresizlikle titriyordu.
“Onlara sevgiyle yaklaşarak,” dedi, gözlerini bana çevirerek. “Hayatlarında ilk kez güvenebilecekleri birini bulduklarında, bu onların kırılma noktası oluyor. Ama biliyor musun, bu yeterli değil. Asıl değişim, bu sistemi kökünden değiştirebilmekte. Çocukları korumak için daha fazlasını yapmamız gerek. Bu toplumda, çocukların yükünü hafifletmek yerine onları yük olarak gören bir zihniyet var.”
Mert’in söyledikleri beni derin düşüncelere sürükledi. Çocukların masumiyetini korumak yerine, onları sorunun bir parçası gibi gören bir toplum… Böyle bir zihniyeti nasıl değiştirebilirdik? Bunun cevabını bilmiyordum, ama bildiğim bir şey vardı: Deniz gibi çocukların sesi olmalıydık. Bu çığlıkların duyulması için susmamalıydık. İnsanların gözlerini kapattığı gerçekleri, birer ayna gibi yüzlerine tutmalıydık.
Bir toplumun medeniyeti, çocuklarını nasıl koruduğuyla ölçülür. Eğer biz, çocuklara güvenli bir gelecek sağlayamıyorsak, toplum olarak başarısızız. Deniz gibi çocukların sesini duyurmak, onlara adalet sağlamak, herkesin sorumluluğu. Bu sorumluluğu yerine getirmek için güçlü olmak gerekiyor. İnsanlar çocukların korunması için sesini yükseltmeli, bunu bir sosyal görev olarak görmeli. Ancak bu şekilde değişim başlayabilir. Yoksa, bir sonraki Deniz’in hikâyesini dinlemek, hepimiz için kaçınılmaz olacak.
Kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor: İnsanlık bu mu? Bu kadar mı vicdansız olduk? Eğer çocukları koruyamıyorsak, eğer onların acılarını umursamıyorsak, insan olarak yaşama hakkımız var mı? Çocukların hayatını mahvedenlere karşı sessiz kalmak, onlara ortak olmaktır. Bu dünyada bir çocuğun gözyaşını silemiyorsak, varlığımızın anlamı nedir? Toplum olarak kendimize çekidüzen verme zamanı geldi de geçiyor. Adaletin sessiz kalması, şiddetin zaferi demektir.
Gözlerim yeniden Deniz’e kaydı. O küçük, kırılgan çocuk, hayatta kalmayı başarmıştı. Ama bu, onun her şeyin üstesinden geldiği anlamına gelmiyordu. Ona ve onun gibi çocuklara sadece sevgi değil, adalet ve güven de sunmamız gerekiyordu. Ancak o zaman, bu dünyanın onlar için daha yaşanabilir bir yer haline gelmesi mümkün olabilirdi.
Çocuklarla vedalaştıktan sonra bir an durup onlara son kez baktım. Yüzlerindeki gülümseme, sanki bu kısa ziyaretin bile dünyalarını aydınlattığını gösteriyordu. Oysa içimde derin bir hüzün vardı. Ziyaret etmek gibi basit bir şey bile onların mutluluğu için yeterliyken, neden bu kadar sevgiden yoksun bırakıldıklarını anlamak zordu. Sevginin bu kadar değerli ve aynı zamanda bu kadar ulaşılmaz olması, insanlığın en büyük çelişkilerinden biriydi. Onlar, sevilmeyi en çok hak eden masum ruhlardı, ama en çok sevgiden mahrum bırakılanlar da yine onlardı.
Dışarı adım attığımızda, hava hafiften kararmaya başlamıştı. Gökyüzü, akşamın o karamsar tonlarını alıyor, ufukta griyle lacivertin birbirine karıştığı bir manzara oluşuyordu. Yavaş adımlarla yürürken, bir süre sessiz kaldım. İçimde bir şeyler söyleme isteği vardı, ama kelimeler yetersizdi. Sonunda, "Teşekkürler, Mert," dedim sessizliği bozan bir tonla, "Beni onlarla tanıştırdığın için." Sesimde minnettarlık kadar, bu deneyimin ağırlığını taşıyan bir içtenlik de vardı.
Mert, kısa bir süre duraksadı. Gözlerini uzaklara dikti, sanki biraz düşündü. "Onlara umut verebilmek, bu dünyadaki en önemli şeylerden biri," dedi. "Ama bazen bu yeterli olmuyor. Çoğu, geçmişin yaralarını taşımaya devam ediyor." Sözleri, içimdeki kırgınlığı bir kez daha su yüzüne çıkardı.
"Düşünsene," diye devam etti Mert, "bir çocuğun sevildiğini hissetmesi, onun dünyasını değiştirebilir. Ama onları terk edenler, bu kadar basit bir şeyi bile çok gördüler." Sesi, öfkeyle karışık bir üzüntü taşıyordu.
"Keşke daha fazlasını yapabilsek," dedim fısıltıya yakın bir tonla. Ayaklarımızın altındaki taşların sesi, bu sessizliğin içinde yankılanıyordu. Kendi düşüncelerime dalmıştım. Bir yanda onlara küçük bir mutluluk verebilmenin sevincini yaşarken, diğer yanda hiçbir çocuğun böyle bir sevgisizliğe maruz kalmaması gerektiğini düşünüyordum. Çünkü dünyadaki en ağır yük, bir çocuğun terk edilmişliğiydi.
"Asıl benimle geldiğin için teşekkür ederim. Sayende onlara olan son ziyaretimde yalnız olmadım." Mert’in gözlerindeki buruk gülümseme, kalbimde bir sıcaklık hissettirdi. Sözleri içime bir hüzün yayıldı, ama aynı zamanda yanında olmanın onun için anlamını görmek beni biraz olsun rahatlatmıştı.
"'Son'..." Bu kelime, beynimde yankılandı. Bana tekrar kısıtlı olan hayatımı hatırlattı. Derin bir nefes alıp bileğime baktığımda, geri sayımın acımasız gerçekliğini gördüm. Sadece bir günüm ve birkaç saatim kalmıştı. Ne garip, değil mi? Ölmeyi arzularken şu an yaşamaya sarılmak... O anda, içimde bir çelişki daha büyüdü: İnsan gerçekten kıymetini bilmediği şeylere, kaybedeceğini anladığında daha sıkı tutunuyordu.
Mert bir an durarak, düşüncelerden sıyrılmış gibi bir hareketle, "Az daha bunu unutuyordum," dedi. Hafifçe gülümsedi ve cebinden bir şey çıkardı. Elindeki yeşil balonu fark ettiğimde, istemsizce şaşırdım. Gözlerindeki o tanıdık sıcaklık ve dinginlik, balonu elinde sıkıca tuttuğunda bir anlığına parladı. Yavaşça yanıma yaklaştı, hareketlerinde sanki bir ağırlık vardı. Balonu bileğime bağlarken, zamanı görmemem için özellikle dikkatle davranıyormuş gibiydi.
"Bunu senin için saklamıştım," dedi hafif bir tebessümle. "Yeşil, umut anlamını taşıyan renklerden biri. O yüzden özenle bu rengi seçtim. Huzur ve güven ifade ettiği için mutluluk getirildiğine inanılır. Benim için de en sevdiğim renklerden biri."
Onun sesi bir melodi gibi yankılandı zihnimde. Bileğimde hafifçe dalgalanan balona bakarken, onun verdiği umudun ağırlığını hissettim. Ama aynı zamanda bir gerçek daha vardı: Umut, zamanı durdurmazdı. Yine de Mert’in bu küçük jesti, hayatın kısa olduğunu hatırlatmanın bir başka yoluydu, belki de ona yeniden tutunmam için küçük bir işaretti.
"Yeşil, öyle mi?" dedim hafif bir gülümsemeyle, balona bakarak. "O zaman, umarım bu renk bana biraz daha cesaret verir." Sesim, düşüncelerimin ağırlığını taşıyordu. Mert’in yanındaki sessizlik, bu anı daha anlamlı kıldı. Hava hafiften kararmış, ufukta ilk yıldızlar belirmişti. Belki de bu, bir sonun değil, yeni bir başlangıcın işaretiydi.
Bileğime bağlanan balona bakarken, yüzümü ona doğru çevirdim. "Teşekkürler, aldığım en anlamlı hediyelerden biri oldu," dedim, içimde beliren sıcaklığı hissettim. Sesim yumuşaktı ama söylediklerimin ağırlığını fazlasıyla taşıyordu.
Mert, içten bir gülümsemeyle karşılık verdi. Onun bu ifadesi, sanki yaşadığımız dünyanın tüm acılarına bir meydan okuma gibiydi. Balonun yeşil renginin zarifliği, bir anda gözümde daha anlamlı hale geldi. Parlaklığı, küçük bir ışık gibi, sanki kaybettiğimi düşündüğüm umudun yeniden doğabileceğini fısıldıyordu. İçimde bir soru yankılandı: "Yeşil, onun en sevdiği renk olduğu için mi özel ve güzel geldi, yoksa bu rengin anlamını ben mi şimdi fark ediyordum?"
Elimi hafifçe bileğimdeki balona götürdüm, parmaklarım dokunduğunda sanki daha fazla hissedebilmek istermiş gibi. Bu küçük ama anlamlı hediye, bana bir şeyi hatırlattı: Hayat ne kadar zor olursa olsun, umut her zaman yanımızdaydı. Belki de bizi asıl ayakta tutan şey, insanların bu tür ufak ama derin düşünceli hareketleriydi.
Mert’in duruşu, sıcaklığı ve sessizliği, karanlığın içinde yanan bir ışık gibiydi. Bunu hissedebiliyordum. O anda, yalnızca o balon değil, Mert'in varlığı da bana bir mesaj veriyordu: Hayatın karmaşıklığı içinde, sevgi ve dayanışma her zaman bir çıkış yolu bulabilirdi.
Gözlerimi balondan kaldırıp Mert’in gözlerine baktım. Aramızda oluşan sessizlikte, sanki kelimeler gereksizdi. O an, onunla aynı düşünceleri paylaşıyormuşum gibi hissettim. Belki de bu dünyadaki adaletsizliklere, masum çocukların çektiği acılara ve insanların görmezden gelinen çığlıklarına rağmen, küçük de olsa bir şeylerin değişebileceğine dair bir inancımız vardı. Sevgi, bir yürekte başlayıp tüm dünyayı sarabilecek bir güçtü; yalnızca bunu hatırlamak gerekiyordu.
"Belki de umut dediğimiz şey, hiç beklemediğimiz anlarda bize uzatılan bir eldir," diye mırıldandım. Mert'in yüzündeki o kırılgan ama güçlü gülümseme, söylediklerimi onaylar gibiydi.
♥️✍ Yorumlarınız ve oylarınız, bu yolculukta bana ışık tutacak. Fikirlerinizi benimle paylaşmayı ve hikayemi daha da geliştirmemi sağlayacak geri dönüşlerde bulunmayı unutmayın.Eğer hoşunuza gittiyse, lütfen yıldızınızı bırakmayı ve düşüncelerinizi paylaşmayı da unutmayın. Benim bu küçük yazarlık deneyimim de sizlerden başka desteğim, yok. Bu yüzden gelişmem için fikirlerinize ve yardımınıza ihtiyacım var .Her bir destek, hikayenin hayata geçmesinde büyük bir etki yaratacak. Teşekkür ederim!"(●⁀‿⁀●)💕🌟
