✒
-GÖKYÜZÜ MEZARLIĞI-
⥐
Dark Paradise, Lana Del Rey
Train Wreck, James Arthur
⥎
ÖNSÖZ
Acı verir. Ağzından çıkan her bir kelime, kulağına giren her bir tını, burnuna gelen her koku taneciği acı verir. Yaşamak acı verir.
Kaldırımda yürürken bir kedi yanınızdan geçer. Arkasından küçük bir tebessümle izlersiniz. Şakırdayan kuşları duyarsınız, birkaç saniyeliğine o sese kulak verirsiniz. Bir çiçekçinin yanından geçerken burnunuza dolan koku taneciklerini daha iyi hissedebilmek için derin bir nefes çekersiniz. Bazı şeyleri yaşamak için çaba sarf etmek, bir şeylerden ödünç vermek gerekir.
Bu hayat biri mutlu olsun diye, binlerce kişiyi asmış idam cezasıyla.
Yine de mutlu olmak gerekir. Sonsuza kadar olmasa da bir tebessümün sonuna kadar mutlu olmak gerekir.
Gibi.
Değil.
Geçmişini arkanda bıraktıktan sonra yürümeye başlarsınız. Bak mutlusundur. Geçmiş gibidir. Sonra bir dilenci görürsünüz. "Allah rızası için kızım." Der ve titreyen elleriyle sizden para ister. Avucunun içi parayı tutmak istercesine sana döner. Gözleri umutla bakar. Sonra senin ellerin birkaç bozuk para aramak için ceplerine gider. Elin gelen parayı dilenciye verirsin, yoluna devam edecekken, "Allah ne muradın varsa versin, Allah sevdiğine kavuştursun kızım." Der ve avucunun içindeki parayı cebine atar. Sen ise olduğun yerde durursun. Dilencinin söylediği sözleri sindirmeye çalışırsın. Allah sevdiğine kavuştursun kızım. Sözler boğazına dizilir, kalbin acır. Acı bir tebessüm gönderirsin ve yoluna devam edersin.
Birazcık acı. Az. Öldürmeyecek kadar az ama yaşamaktan nefret edecek kadar çok.
Yeryüzü sarsıntısı, aşk acısı; gökyüzü sancısı, ölüm aracısı.
Aşk bir sarsıntıdır. Vurur yürekten, yakar gönülden, geçer teninden. Değmediği tek bir yer kalmaz. Kül eder her tarafını, dondurur aklını. Tuz buz olur dünyan. Bir cam, bir çerçeve. Sonra ise bir sen. Tek sen kalmışsın bir başına. Çokluktan yokluğa düşmüşsün. Biraz da gömülmüşsün. Farkında değilsin, üzerine toprak atıyorsun.
Gökyüzü sancısı insanların uçsuz bucaksız gördüğü mavilik. Okyanus gibi değil. Okyanusa bakarsın, sonsuz. Öyle sanırsın. Kilometrelerce yol alırsın, karaya çıkarsın. Bakarsın, izlersin. Bu dalga kilometrelerce uzaktaki karaya çarpmış, sonra tekrar sana gelmiş. Ama gökyüzü. Aldıklarını vermiyor. Ruhlarını alırken bedenlerini yeryüzünde bırakıyor. İnsan bedeni gerçekten değersizmiş ki tanrı yanına almamış. İnsanın ruhu o kadar değerliymiş ki tanrı onu yanında götürmüş. Uçsuz bucaksız maviliklerin ve karanlık geceleri izlemek için kalkan kafalar bir gün kesilmiş. Kesilmişçesine donmuş. Beklemişler. Sonra tükenmişler. Gökyüzüne bakmaktan vazgeçmişler.
"Ondan geriye bir tek bu mektup kaldı. Her bir zerreciği gözyaşlarıyla ıslanmış. Mürekkebi birbirine girmiş. Sayfası sararmış."
"Ve bunları delicesine gülümseyerek söylüyorsun. Öyle mi?"
"Yüzlerimize takındığımız duygu, hissettiklerimizin yanında hiçbir şeydir. İnsanlar duygularını dışa yansıtırken kontrol altına alabilirler. Ama insanlar hissettiklerini yaşarken içlerindeki fırtına da kaybolurlar."
"Bir fırtına da olduğunu mu söylüyorsun?"
"Fırtına mı? Hıh. Daha fenası. Kasırga. Dünya'nın en büyük kasırgası. Belki de karanlıkta yaşanan bir kasırga..."
"Yani içindeki kasırga gece yaşanıyor ve sen elinde tuttuğun mektubu kasırganın ortasında mı okuyorsun."
"Belki."
"Peki güneş doğarsa ne olur, Akay?"
"Doğmaz."
"Ya doğarsa?"
"Doğmaz."
"Nereden biliyorsun?"
"Çünkü bazı gecelerin sabahı yoktur. Evet güneş doğabilir ama biz karanlığın içinde çoktan kaybolmuştuk."
✉
Sevgilim,
Umarım hiçbir zaman gökyüzüne bakmaktan vazgeçmezsin, gök gürültülü zamanlarda bile. Her şeye biraz daha şahit galaksiler ve yıldızlar... Umarım hiçbir zaman küçük ve güzel ayrıntıları kaçıracak kadar büyümezsin.
Unutma, Güneş her zaman her hareketini izliyor, Ay bütün sırlarını biliyor. Unutma, en çok ağlarken yalnız olduğunu unutma...
Cehennemin
Birinci Gününden, Şövalyen
𝓨.𝓐.𝓒.
Senin deyiminle, Karadelik