Bölüm 3

Ela o gece odasında, yatağının ucuna oturmuş Berk’le yaptığı konuşmayı düşündü. İçinde tanımlayamadığı bir his vardı. Tanışıklık değil, ama yabancılık da değil. Sanki bir zamanlar tanıdığı ama unuttuğu birini yeniden hatırlıyormuş gibi. Berk’in gözlerinde hâlâ yalnız bir çocuk vardı. Ve Ela, kendini o yalnızlığı tanımak isterken buldu. Kulaklıklarını taktı. Spotify’ı açtı. Eski listelerinden birini seçti. Uzun zamandır dinlemediği bir şarkı çalmaya başladı: ♫ “The Night We Met” – Lord Huron “I had all and then most of you, some and now none of you…” Gözlerini kapadı. Müzik, günün yorgunluğunu siler gibi oldu. Berk’in “Sana birkaç şarkı gösterebilirim,” deyişi aklına geldi. Acaba onun listesinde neler vardı? Ertesi gün, öğle arası okulun çatısında kimsenin gitmediği eski kütüphane çıkışında Berk’le karşılaştılar. Bu sefer Ela daha rahattı. “Merhaba,” dedi Ela. “Dün gece senin playlistini merak ettim.” Berk gözlüklerinin üzerinden baktı. “Çok özel… Ama belki seninle paylaşabilirim.” Ela’nın dudaklarında hafif bir gülümseme belirdi. “Karşılıklı olur mu? Ben de sana bir şeyler gösteririm.” Berk, çantasından küçük bir defter çıkardı. Sayfaları eskimişti. Aralarında notalar, şarkı isimleri, ve bazılarının yanında tarih yazıyordu. “Bunlar… sadece dinlemediklerim değil. Hissettiklerim.” Ela, sayfaya göz gezdirdiğinde bir satır dikkatini çekti: “Bazı insanlar sessizlikle konuşur.” O an Ela, Berk’in sadece sessiz bir çocuk olmadığını, kelimeleri başka yollarla anlattığını anladı. “Bu çok güzel,” dedi Ela. “Ben de yazıyorum bazen. Ama bu kadar dürüst değil.” Berk başını eğdi. “Kendi iç sesine dürüst olmak, en zoru.” Birbirlerine baktılar. Yavaş, kırılgan ama güçlü bir bağ oluşuyordu aralarında. Müzik, onların ortak dili olmaya başlamıştı.