Avcı oluşundan bu yana bir yıl geçmişti. Artık ustası olmadan tek başına ava çıkıyor, gücünü rahatlıkla kontrol edebiliyor, algısını ve zekasını dahi geliştirerek daha önceden fark edemediği tarzda şeyler öğrendiğinden bir nevi hayatının güzel zamanlarını yaşıyordu. O günlerden birinde güneş battığı için evi olarak kabullendiği sığınaklarına dönüyordu günün ilk sofrasını bugün avladığı kaz ile süsleyeceklerdi. Neşeli bir ruh halinde nasıl en lezzetli şekilde pişirebileceğini düşünüyordu Karman. Oysaki hayatın onun için başka planları vardı.
Sığınağın önüne geldiği anda içeride bir şeyler olduğunu fark etti ancak içeriden hiçbir ses duyamıyordu. Her şeyin çoktan olup bittiğini fark eden Karman hızlıca içeri doğru atıldı. Gördükleri beynine bir çekiç gibi indi. Orada olanlar vahşiliğin gelebileceği son noktadaydı. Ustasının çok güçlü bir avcı ile savaştığı, yıkılmak üzere olan barınaktan belli oluyordu. Ağır kan kokusuna karşı kendisini tutsada babasının yerini tutan Satoru'nun cesedini, ceset denemeyecek hale getirildiğini görünce kendini tutamayıp olduğu yere kustu.
Beden türlü türlü işkencelere maruz bırakılmış, ancak bunun anlaşılması dahi zor hale gelecek şekilde parçalanmıştı. Ustasının kanıyla duvara yazılan "ADAĞIN KABUL EDİLDİ" yazısını görmesi, donan kanının ağzını silmesiyle tekrardan hızlanmasını sağlasada, bu vahşeti görmezden gelemeyeceği gerçeğini değiştirmezdi.
Yeni yeni kendine gelen akıl sağlığı da dahil olmak üzere bu darbe her şeyi parçalamaya yetti. Şimdi parçalanan her şey birer birer zihnine nüfuz ediyordu. Güzel çocukluk anıları, aciz benliği; zorbalığa uğradığı lise hayatı, çaresiz benliği; sevdiklerini kaybettiği için içine kapanması ile acının gerçek doğasını öğrenmesi, cahil benliği; yeni hayatına sımsıkı sarılması, zalim benliği.
Gözyaşlarının kurumaya başladığını, iyice çürümeye başlayan et parçalarının kokusu Karman'ı kendisine getirdiğinde fark etti. Acı içini yiyip bitirmeye başladığı için ayağa kalktı ve her zaman yaptığı gibi kaçtı, ama bu sefer çok farklıydı. Her şeyden kaçtı; kendisinden, yaşananlardan, vahşi katilden, eksik olan tarafından.
Var gücüyle koşuyordu, atlıyordu, zıplıyordu, tüm lütfunu bu yerden uzaklaşmak için kullandı, ta ki olduğu yere yığılana kadar. Ne yazık ki vücudu ay ışığının altında, karanlıkla dip dibeydi. Kendini mor alevlerin ortasında buldu, gölge lordu konuştu:
"Sen benim kabuğum olacaksın." dedi
büyük karanlık.
Hissedebildiği tek duygu olan acısıyla bunu tüm gücüyle reddetti. Karanlık tatmin olmuşçasına mor alevden olan kalbini yaktı. Gözleri iyice ortaya çıkan gölge lordu "Öyle olsun!" diye bağırdı. Ardından tempoyu düşürerek "Ben senin kalbin olacağım, ben senin öfken olacağım, bundan sonra ben senim, sen ise izleyeceksin, hissedeceksin ve nefsini doyuracaksın." Dedi. Seçme hakkı verilmeyen Karman'ın içine geçen gölge lordu, gözlerini bu ideal kabuğun içinde açtı.