Bilge bir insan figürü düşünseniz nasıl birisi olurdu?
Bana sorarsanız aklıma ilk bir robot gelirdi.
Aşırı bilmek sevgiyi öldürür.
Bu sözü tasdiklemek için insanın evrimsel sürecine girmek isterdim fakat biyoloji dersini hiç sevmezdim. İsterseniz siz araştırabilirsiniz (!)
Bir hikâyenin ana kötü karakterini hayal edin. Haklı sebepleri uğruna insanlığa savaş açmış o kişileri. Sevdikleri uğruna, başına gelenler yüzünden gerekçelendirilmiş o kötülüğü düşünün.
O kötülükten onları vazgeçiren şey neydi?
Benzer bir tema değil mi?
Bazen bu karakterlerimiz, sonunu bildikleri hâlde vazgeçiyorlar oldukları benliklerinden. Karşılarında farklı bir yolu seçen yansımalarını görüyorlar ve onun ne zaman pes edeceğine dair düşünüyorlar. Çünkü kendileri vazgeçmişti.
Muazzam hata diye buna derim işte.
Gidilen yoldan dönmek için içsel bir tatmin aramak.
Sanki yaptığının yanlış olduğunu bilircesine yapmaya devam etmek.
Kendini kandırmak...
Kuklamın Vasiyeti
Boşum, loşum ve inan, çok sarhoşum.
Kuklamın vasiyetini taşıyorum;
Alnımda etimden çizik; büyüye inanmıyorum.
İnan, ne anlatıyorum ben de bilmiyorum.
Sıra gelince soytarıya, konuşur adını:
O tek’tir ve birdir; yeryüzünün en yücesidir.
Kralın vasiyetini taşıyorum.
Kafam da kesik; kadere inanmıyorum.
İnan, ne anlatıyorum ben de bilmiyorum.
Satır'ın kellesine geldiği vakit, konuşur zihni:
“Ne yaptın da geldin buraya?
Sen en bilge değil miydin?
Aklın yetmedi mi bu kurguya?”
Kuklanın vasiyeti, soytarının akıbeti,
Bir gülüş sonrasında geçmiş kendinden.
O da bilmezdi, vefa neydi ama nerede şimdi?
Kefeni biçildiğinde söyledi ona zihni:
Muazzam hatalar bunlar;
Arkası düşünülmüş, sonu ise kabul görmüş.
Vakit gelince han’a,
Sessizliğin merhameti; bulur huzuru vicdansızda.