Anlam aramak...
Sanırım insanın tüm temel ihtiyaçları karşılandığı vakit etrafını saran bir perde.
Böyle zamanların ardından başlamıştım klasik müzik dinlemeye. Ya da daha melodik şarkılar da diyebiliriz. Çünkü sözlerini ben hayal ediyordum, ben anlam veriyordum.
Gözlerimi kapatıyordum.
Düşünüyordum.
Bir süre sözlü müzik bile dinleyememiştim. O kadar güzellerdi.
Peki ya konumuz bu sefer nereye gelecek?
Bu sadece müzik ile sınırlı değil. Okuduğumuz sözlerden, gördüğümüz imgelerden ne kadar etkileniyoruz?
Özellikle insanlar adına beni en çok korkutan şey, hayranlık duyma duygusuydu.
Ne kadar kolay hayran oluyor insanlar.
Oysa hayranlık uyandıran şeyler eskiden ne kadar nadirdi.
İnsanlar artık ne kadar aşağılıklar ki bu raddeye geldiler.
Bunun adına soyutlamıştım kendimi bir zamanlar.
Bana göre hayranlık uyandıracak şeyler özel olmalıydı, marjinal olmalıydı.
Bir şeylere bağlı kalan birisi değildim o zamanlar. Okuduğum, gördüğüm, sevdiğim şeyleri bile acımasızca eleştirirdim.
"Bu muydu?" derdim.
Sonrasında fark ettiğim şey ise benim için hayranlığın daha semavi bir his olduğuydu.
Şiir yazmama rağmen okuduğum çoğu şiirin içi boştu. Sanki edebî tüm özellikleri yerine getiren bir karalama gibiydiler.
Çok azı ruhuma dokundu.
Çok azı...
O gün anladım ki gerçek sanat, insanların ruhuna dokunabilendi.
Bir tutarlılık gerektirmeden...
Narsist Hiç Değil...
Bir katilin serzenişi,
İlk cinayetini işledi, ruhundan yoksun birisi.
Yalın duyguların basireti, katili yitirdi.
Fuzuli isteklerin akıbeti, katili delirtti.
Sonsuz gözün amblemi,
Bakışlarım bizden içeri.
Söylesene birisi, bu eserin anlamı ne?
Anlam ararken yargılarının kurbanı,
Katil, sözlerinde arıyor derin anlamı.
Kulak verdim sana, konuş fikirlerini!
Parçamı verdim sana, anlat beni!
Kimim ben? Bir yolcu veya bir sakin.
Kimim ben? Bir deli veya bir dahi.
Aşırıya kaçılan duyguların esiri,
Delinin sesi ve seni kamaştıran sözleri.
Aptalın teki ve umut vâdeden sözleri.
Kuramlarım arasında yapmadım seçim,
Kaldım yalnız ve bu yalnızlık benim eserim.
Sanma ki sanlarım gerçek değil,
Bu sanlar beni ben yaptı, artık gerçeklerim.
Kulağımı kestim, parçası kalbim de bir keskin.
Akıtacak kanımı, bana verdiğin candan seslerin.
Derdime ortak olma, çözümü sen de değil,
Çözümledim çözümleri ve yarattım bir kesir,
Aynı anlama sahip, zıt görünümlü iki esir,
Yolumuz aynı, bakış açımız farklı,
Anlaman gerek! Yok doğru! Bu senin parkın!