Yeni odamda otururken odamın kapısı tıklandı ve bende “gir”dedim. İçeriye murat ve kutay abim girdi. Onları görünce istemsiz bir şekilde gülümsedim. Ben gülümseyince onlarda gülümsedi. Yanıma oturmalarını söyledim ve onlarda yanıma oturdu. İkisinden de çıt çıkmıyordu sadece bana bakıyorlardı.
“bir şey mi oldu”dedim. Başlarını olumsuz anlamda sağladılar. “peki”dedim ve bende onlara katıldım. Hiç birimizden ses çıkmıyordu ve biz sadece birbirimizi izliyorduk. Sessizce dururken aklıma bir soru takıldı. Biz berfin ile nasıl değiştirilmiştik?
“bir şey sora bilir miyim? ”dedim çekingen bir şekilde. “tabiki güzelim sor”dedi kutay abi. “biz berfin denilen kız ile nasıl karıştırılmışız yani neden? ” murat ve kutay abi birbirine baktılar ve derin bir nefes aldılar. “siz berfin ile aynı gün aynı hastanede doğudunuz”diyerek söze başladı kutay abi. “o zamanlar bizim ailemiz ve berfinlerin ailesi arkadaştı ta ki sen ve berfin doğana kadar”diyerek konuşmaya devam etti murat abi. “yanlış bilmiyorsak berfinin öz annesi yani asiye ablanın kuzeni sizi değiştirmiş bunun nedenini bizde bilmiyoruz”dedi kutay abi.
Biraz düşündüm neden böyle bir şey yapmak istesin ki?
“teşekkür ederim”dedim gülümseyerek. Onlarda gülümsedi ve “rica ederiz ” demişlerdi. Öz ailem ile sanki yıllarca yaşamış gibiydim ve onlara kendimi çok yakın his ediyordum ki bu normal bir şeydi onlar benim öz ailemdi.
“saye abicim biz dışarıya çıkıcaz istersen sende hazırlan beraber gidelim”dedi kutay abi. Daha önce dışarıya gezmek için hiç çıkmamıştım ve buna hazırmıydım bilmiyordum. Öz aileme alışmak ve onları tanımak istiyorsam onlarla zaman geçirmeliydim öyle değil mi?
“olur gelirim”dedim ve onlar ayağa kalktı odadan çıkmadan önce bana beni aşa da beklediklerini söyleyip çıkmışlardı. Hemen yerimden kalktım ve dolabımdan güzel bir elbise çıkartıp üstüme giyidim saçlarımıda güzelce tarayıp boy aynasının karşısına geçip kendimi izledim. Çok güzel görünüyordum daha önce hiç kendimi bu kıyafet ile görmemiştim. Bu üstümde ki elbiseyi yıllar önce üvey ailemden gizlice almıştım ve saklamıştım.
Hazır olduktan sonra odamdan aşa indim. Salona girdiğimde kenan abiler koltukta oturmuş beni bekliyorlardı. Geldiğimi gördüklerinde bana baktılar. Hepsi beni baştan aşa süzdü ve yanıma geldiler. “çok güzel olmuşsun abicim”dedi acar abi. Biraz utanmıştım. “utandırmayın benim kızımı”arkamdan gelen ses ile o tarafa dönünce öz babamı gördüm. Onlar bana alışmaya bile başlamışlardı. Sanki daha yeni yanlarına gelmişim gibi davranmıyorlardı. Yıllarca onlar ile birlikteymişim gibi davranıyorlardı.
Babam yanıma geldi ve bana gülümsedi. Bu gülümseme çok güzeldi yılların acısını saklıyordu. “sarıla bilir miyiz kızım? ”dedi bana. Duygulanmıştım. “olur baba”dedim ve sarılmıştım. Geri çekildiğimizde hepsi bana şaşkınca bakıyordu. Neden bu kadar çok şaşırmışlardı ki?
“neyse hadi çıkalım geç kalıcaz”dedi kenan abi. Nereye gidicektik bilmiyordum ama tek bildiğim dışarıya çıkıyor olmamızdı. Arabaya bindik. Beni yolcu koltuğuna oturtmulardı, kenan abi sürücü koltun da oturuyordu ve acar abilerde arka koltukta oturuyorlardı. “nereye gidiyoruz? ”diye sordum. Hepsi bakıştılar ve bana gülümseyerek. “seni arkadaşlarımız ile tanıştırmaya götürücez sonrada sana küçük bir sürprizim var”dedi kenan abi. Sürpriz mi?
Bir şey demedim ve yol boyu yolu izledim.
Araba durunca geldiğimizi anlamıştım. Hepimiz birlikte arabadan indik. Büyük bir parkta durmuştuk ve etrafta bir sürü oturmak için yapılan çardaklar vardı. Murat abi yanıma geldi ve kolunu omzuma attı. Beni kendisi ile yönlendirdi. Bir çardaka doğru ilerliyorduk. Çardakta oturan 5 erkek vardı. Sanırım bunlar abimlerin arkadaşıydı.
Hepsi bir anda bize döndü. Çardağın girişinde durduk. Hepsi bana bakıyordu ve biraz tedirgin olmuştum. Kenan abiye baktığımda beni izliyordu. “hoşgeldiniz”dedi bir erkek ve ona acar abim cevap vermişti. Murat abi oturdu ve bende onun yanına oturdum. “selam ben yusuf”dedi kenan abinin yanında oturan çocuk. Uzatığı elini sıktım“bende saye”dedim ve gülümsedim. Hepsi ile tek tek tanışmıştım. Anladığım kadarıyla bu beşi abimlerin en yakın arkadaşlarıydı. Onlar kendi aralarında sohbet ederken bende onları dinliyordum.
Kenan abi arada bana bakıp duruyordu. Tekrar baktığında bende ona baktım. Bana gülümsedi bende ona gülümsedim. “hadi atıştırmalık bir şeyler alın”dedi berk. Berk acar abimin yanında oturuyordu. Kenan abim ayağa kalktı.“ben ve saye gideriz siz burada kalın”dedi. Kenan abi öyle diyince ayağa kalkıp yanına gittim. “tamam dikkat edin”dedi acar abi. Derken kenan abiye gözleri ile beni işaret etmişti. Neden ki?
Kenan abi ile markete girdik. Market arabasını aldı ve içine abur cubur doldurmaya başladı. Ben sadece yanında ilerliyordum. Kenan abi durdu ve bana baktı“istediğin şeyleri al hadi”dedi. “gerek yok teşekkür ederim”dedim. “saye güzel kardeşim biliyorum daha bize alışmadın ama biz sana çoktan alıştık lütfen istediğini al abicim ”dedi. Biraz şaşırmış olsam da bunu dışarıya yansıtmadım. Sevdiğim bir kaç şey alıp market arabasına koydum. “bu kadar mı?”diye sordu. Başımı olumlu anlamda sağladım. “peki o zaman hadi kasaya gidelim”dedi.
Marketen çıkıp acar abilerin yanına geri döndük. Tekrar murat abinin yanına oturdum. Kenan abim de yanıma gelip oturdu. “bende hiç gelmeyeceksiniz sandım”dedi burak.Abim poşetleri burak‘a verdi bir poşet hariç ve o poşette de benim aldıklarım vardı. Poşeti bana verdi. “al bakalım bunlar senin güzelim”dedi. “teşekkür ederim”dedim ve poşetin içinden en sevdiğim enerji içiceğini çıkartım ve açıp içmeye başladım.
Abimin arkadaşları ile bir kaç saat daha oturduktan sonra arabaya geri binmiştik. Nereye gidiceğimizi bilmiyordum çünkü bana sürpriz olduğunu söylemişlerdi.“abicim şuradan bir şarkı açar mısın”dedi kutay abi. Bende istediğini yapıp bir şarkı açtım ve en sevdiğim şarkı açılmıştı kırk yılda bir gibisin. Bu şarkıyı her dinlediğimde içimi bir huzur doluyordu. Bu şarkı beni mutlu ediyordu. Şarkının sözlerini söylemeye başladım. Hepsi bana bakıp gülümsedi ve bana katıldılar. Şuan çok mutluydum ilk defa. Bu kadar mutlu his ediyordum ve bu da öz abilerim sayesinde olmuştu.
Şarkıyı hepimiz birlikte bağıra bağıra söyledik. Boğazı ağaramaya başlayınca sustum ama abimler hala şarkıyı söylüyordu. Bir kaç saniye sonra şarkı bitti ve başka bit şarkı açıldı. “evet abicim gözlerini kapat bakalım”dedi acar abi. İtiraz etmedim ve gözlerimi kapatım. Bir süre sonra araba durmuştu. Kenan abi arabadan çıktı ve sonra benim kapımı açıp çıkmama yardım etti. Arabadan çıkınca yaklaşık 8 adımdan sonra beni durdurdular ve gözlerimi açmamı söylediler.
Gözümü açtım ve etrafıma bakındım. Lunaparka gelmiştik. Etrafta renkli ışıklar açıktı ve çok güzellerdi. Mutluluktan kenan abime sarıldım. “teşekkür ederim”dedim ve kenan abi sarılışıma karşılık verdi. Kolunu belime doladı ve saçımdan öpmüştü. “rica ederim abicim”
Küçüken hep lunaparka gelmek isterdim ama hiç bir zaman buna izin vermemişlerdi hata sercan abi arkadaşları ile gittiklerinde fotoğraf çekip bana gösterip beni üzerdi. “hadi bakalım abicim istediğine bin bu gece istediğini yapa bilirsin”dedi kutay abim.Mutluluktan neredeyse havalara uçucaktım.
İçeriye girmiştik ve acar abi bilet almaya gittmişti. Yanımıza geldiğinde elinde bir sürü bilet vardı. “evet prenses ilk neyle başlayalım istersin? ”diye bana sordu murat abi. Hep dönme dolabına binmek istemiştim. “dönme dolana binelim mi?”diye sordum ve hepsi aynı anda cevap vermişti. “olur binelim güzel kardeşim”dediler. Dönme dolabına bindik.
