Gözlerimi açtığımda hava çoktan kararmıştı. Yataktan kalktım ve saate baktım. Saat akşam 19.45 geçiyordu. Aşa inidiğimde annemler yemek yiyordu bende kendime bi tabak alıp yemek masasına oturdum. Yemekten sonra hepimiz bahçeye çıktık. Kimse konuşmuyordu. Normalde her gece konuşurlardı ama şuan hiç kimsenin morelini yoktu.
Sabah olan olay için ola bilir miydi?
Yarın mahkeme olucaktı ben gidicek miydim?
Babama döndüm. “ben yarın gelicek miyim? ” babam bakışlarını bana çevirdi ve hiç düşünmeden cevap verdi. “hayır gelmeyeceksin”dedi. Nedenini az çok tahmin ede biliyordum evde yaşadığım olayları anlatmamdan korkuyorlardı.
Bunu düşününce yaşadıklarım aklıma geldi. Evden dışarıya çıkılmama izin verilmiyordu, bazen aç karın ile durduğum oluyordu, buna benzer bir çok olay yaşamıştım.
Aslında bana göre herkes güzel bir hayat geçirmeliydi kimse mutlu olmadığı bir hayatı yaşamamalıydı. Oturduğum yerden kalkıp odama çıktım. Telefonuma bir bildirim geldi telefonuma baktığımda bu sabah gelenlerden bir çocuğun istek attığını gördüm.
Hesabına baktım. Adı kenanmış. Bu sercan abim beni itince neredeyse olay çıkartacak olan çocuktu. Biraz hesabına baktıktan sonra aslında benzediğimizi fark ettim. Aynı şeyleri yapmayı seviyormuşuz.
Gözleri benim bi ton açığımdı ve ona çok yakışıyordu. Aslında bu ailenin çocuklarına ne kadar da çok benzediğimi fark ettim. Bunları düşünürken uyuya kalmıştım.
***
Sabah uyandığımda evden çıt çıkmıyordu. Sanırım mahkemeye gittmişlerdi. Mahkemeyi pek kafama takmayarak odamdan çıktım ve aşa inip kendime kahvaltı hazırladım. Kahvaltımı ettikten sonra evi temizlemeye başladım.
Tüm evi temizlemiştim ve yorgunluktan bayılacak haldeydim. Kendimi koltuğa atım ve dinlendim. Zilin çalması ile oturduğum yerden bıkınlıkla kalktım ve kapıyı açmaya gittim. Kapıyı açtığımda karşımda sercan abi ve onun yanında tanımadığım bir adam vardı. Adam benden saç tarağımı istedi bende odama çıkıp ona tarağımı gettirdim. Tarağımdan kalan saçları alıp bir zarfa koydu.
Ben daha ne olsuğunu anlamamıştım. Abime ne oluyor dercesine bakıyordum. Adam bir süre sonra gitti. Abim ile içeriye girdik. Abim kendini koltuğa attı ve her zaman ki gibi benden bir şeyler istemeye başladı. İstediklerini verdikten sonra bahçeye çıktım. DNA testi yapıcaklardı.
Ya onların kızı çıkarsam o zaman ben daha bu hayatıma alışamamışken yeni hayatıma nasıl alışıcaktım?
Aslında aklımda binlerce soru vardı ama her birine cevap verecek kişi yoktu. Bahçede otururken gece kenanın bana istek atrığı aklıma gelmişti. Cebimden telefonumı açtım ve kenanın istediğini kabul ettmiştim. Neden ettim bilmiyorum ama şuan böyle olmasını istemiştim ve yapmıştım.
Ailem kendimi paylaşmamı istemiyordu hata bu yüzden hesabımı özele aldırmışlardı. Annemin sesi ile oturduğum yerden kalktım. Annem beni ne kadar sevmese de ben onu seviyordum çünkü o beni bu yaşıma kadar büyütmüştü. İçeriye girdiğimde annem bana ters ters bakıyordu. “boşuna havalara girme onlar senin ailen değiller biz senin aileniz”dedi. Havalara girmek mi?
Aslında başka bir zaman olsaydı bu dediğini düşünürdüm ama takmadım bu sefer çünkü aklıma daha cevaplamadığım bir ton soru vardı. Ablam yanıma geldi ve bana baktı, bende ona baktım. “elbisemi ütüle akşam partiye gidicem” dedi ve yanımdan geçip gitti. Artık bana yaptıklarından bıkmıştım ve tek istediğim bunun bir son bulmasıydı.
umarım bir gün son bulurdu...
***
Aradan 2 hafta geçmişti ve bu 2 hafta boyunca annemler hep mahkemeye gittmiş avukatlarla uğraşmışlardı. Beni bu kadar mı seviyorlardı?
Aslında buna sevgi denmezdi bana hiç bir zaman sevgilerini his ettirmemişlerdi.
Ben odamda oturuken ablam odaya girdi ve bana bakıp göz devirdi. “kalk eşyalarını topla gidiyorsun“dedi bana. Ne, nereye gidiyordum ne oluyordu burada?
“nereye? ”diye sordum ama ablam bana cevap vermek yerine ağında ki sakızı patlatıp odadan çıktı.
Ben nereye gidicektim ne oluyordu burada?
Bilmiyordum ama içimden bir his hayatımın tamamen değişiceğini his ediyordum. Eşyalarımı bir valize koyduktan sonra aşa indim. Aşa indiğimde kenanların ailesi buradaydı ve hepsi bana bakıyordu. Kenanın yanında bir kız vardı ve kız ablama çok benziyordu. Benim ablamlar ile hiç bir alakam yoktu. “evet berfin ailenin yanına geç sayecim sende bu tarafa gel”dedi avukat. Avukatın dediğini yapıp kenan abinin yanına geçtim. Sanırım ne olduğunu anlamıştım
Ben kenanın kız kardeşiydim...
Kenan abi valizlerimi alıp dışarıya çıkmıştı bende tam çıkıcaken bana biri sarıldı. “sonunda seni bulduk kardeşim”dedi.
Çoktan eve varmıştık ve kenan abi eşyalarımı yerleştirdikten sonra aşa inmemi rica etmişti bende başım ile onu onaylamıştım. Aşa indiğimde hepsi koltukta oturmuş beni bekliyordu. Aslında çok tatlı bir aileydi.
Koltuğa geçip oturduğumda bana kendilerini tanıtılar. Evdeki en küçük kişi bendim. Kenan 23 yaşındaydı, murat ve kutay çift yumurta ikiziymiş ve 21 yaşındalarmış son olarak bana diğer evde iken sarılan acar o da 19 yaşındaydı ve benden 1 yaş büyüktü. Annem ve babam aynı yaştalardı ve 49 yaşındalardı. Öz annem ve babamın isimleri ise yusuf ve ceydaydı.
Onlarla sohbet edince aslında katı bir aile olmadıklarını ve çok tatlı bir aile olduklarını öğrenmiştim.
Acaba ben onlara alışa bilicekmiydim, en önemlisi ise onlar bana alışa bilicekmiydi?
Alışamasalar beni üvey ailemin yanına geri mi göndericeklerdi. Bunu istemezdim orada kalmak istemiyordum. Onlar bana asla değer vermemişti ama daha yeni öz ailem ile tanıştım ve aslında bana o kadar çok değer veriyorlardı ki. Kenan abim yanıma gelip oturmuştu ve bana sıkıca sarılıp saçımdan öpmüştü. Sercan abim bunu hiç bir zaman yapmamıştı ban sarılmamıştı.
