Her sabah olduğu gibi annemin sesi ile uyanmıştım. Yatağımdan kalkıp üstümü değiştirdim ve aşa indim. Salona geçtiğimde annemin arkadaşlarının geldiğini gördüm. Onlara selam verdim ve mutfağa geçtim. Ben mutfağa girer girmes ablam içeriye girdi ve bana ters bir bakış attıp kendine bir bardak su doldurup içti. Suyunu içtikten sonra tezgaha bırakıp odasına çıktı.
Ablam odadına çıktıktan sonra içeriye annem girdi. Beni görünce göz devirdi. “arkadaşlarıma servis yap sakın yanlış bir hareketini görmeyim anladın mı beni? ”
Başımla annemi onayladım. “anladım anne”dedim ve buzdolaptan dün yaptığım yemekleri çıkartıp servis tabağına koydum. Her şeyi hazırladıktan sonra annemin arkadaşlarına servis yapmaya başladım.
Tam salondan çıkıcaken annem bilerek bir bardak düşürmüştü. Bardağın içinde ki meyve suyu halıya dökülmüştü. “ayy kızım sayr meyve suyum döküldü annecim temizler misin orayı? ”hayır deme şansım olmadığı için başım ile annemi onayladım. Mutfaktan bir bez alıp salona geri döndüm. Salonda ki meyve suyu lekesini temizledikten sonra mutfağa gidip kalan işleri hal ettim.
Daha kahvaltı yapmamıştım ve kendimi aç his ediyordum. Dolaptan iki yumurta çıkartıp kendime kahvalrı hazırlamaya başladım. Kahvaltımı ettikten sonra odama çıktım. Yatağıma geçip oturdum ve telefonumu elime aldım.
Sosyal medyada gezmeye başladım. Ben teledonum ile ilgilenirken içeirye abim girdi. Evet kapıyı çalmamıştı zaten çalmasını beklemezdim bu evde ki hiç kimse bana değer vermiyordu. Nedenini hiç bir zaman öğrenememiştim. Annem ve babam ablam ile abime davrandıkları gibi bana hiç bir zaman davranmamışlardı.
Anlayacğınız üzere ben hiç bir zaman aile sevgisi görememiştim. Belkide hiç görmeyecektim. “kalk bana makarna yap”dedi abim ve yatağıma oturdu. “kendin yap abi”dedim. Ilk defa ona karşı çıkmıştım. Bana şaşkın gözlerle baktı ama bu uzun sürmemişti. “saye kime diyorum abicim bana makarna yap diyorum hadi”bıkınlıkla oturduğum yerden kaşktım ve aşa inip abime makarna yalmaya başladım.
Abimin makarnasını hazırladıktan sonra tabağa koyup odama çıktım. Hala yatağımda oturuyordu. Geldiğimi görünve odamdan çıktı. O çıkınca rahat bir nefes almıştım.
Bazen düşünmeden edemiyordum ailem beni neden sevmiyordu?
Onlara karşı yanlış bir şey mi yapmıştım?
Aslında onlara karşı hiç bir zaman bir hata yapmamıştım. Bu zamana kadar ne dedilerse yapmıştım, yapıyordumda.
Kitaplığımdan bir kitap çıkartıp okumaya başladım. Kitap okumayı çok severdim neden mi?
Çünkü kitaplar gerçek dünyadan kaçmanın tek yoludur. Ne zaman kitap okusam kendimi çok iyi his ederdim bu yüzden bazen ailemden kaçmak için kitap okurdum.
Kitap okurken babamın sesi ile kitabı yerine bırakıp odamdan çıktım. Annemin arkadaşları gittmişti. Babamın yanına gittim. “efendim baba”kafadını kaldırıp bana baktı ve yüzünü buruşturarak bana baktı. “yüri bana marketten üç paket sigara al gel”dedi. Başım ile babamı onayladım ve para verdi. Parayı alıp evden çıktım.
Markete doğru gidiceken siyah bir arabanın evimizin onunde durduğunu gördüm. Pek takmadım ve babamın sigarasını almaya gittim. Babamın sigarasını alıp eve dönerken evin onunde hala o siyah arabanın durduğunu gördüm. Anahtarımı çıkartıp kapıyı açtım. İçerden tanımadığım kişilerin seslerini duyuyordum.
Saloma girdiğimde 4 erkek, iki adam ve bir kadın gördüm. Kadın bana çok benziyordu. Sarı saçları mavi gözleri vardı. Aynı benim gibi. Kadını görünce nedense ona kanım kaynamıştı. “siz ne saçmalıyorsunuz saye bizim kızımız onu size vermeyecez”annemin sesini duyunca ona döndüm. Ne demişti o saye bizim kızımız mı demişti?
Kızıysam neden bana hiç bir zaman bunu his ettirmemişti?
“ben diyeceklerimi dedim hanım efendi yarın mahkemede görüşürüz”dedi uzun boylu elinde çanta olan adam. Avukata benziyordu. Tanımadığım kişiler gidiceken beni gördüler. Kadın beni görünce gözleri doldu ve tam bana sarılacaken abim sercan kolumdan çekip beni koltuğa attı. Canım acımıştı sırtımı koltuğa vurmuştum. O erkeklerden biri sercan abimin üzerine doğru gidiceken diğer erkekler onu tutu.
O neden sercan abimin üstüne doğru yirümek üsereydi ki?
“bir daha sayeye zarar vermeye kalkışırsan senin o parmaklarını kırarım”dedi çocuk ve avukatın zoru ile evden çıktılar. Az önce burada neler olmuştı. Bu gelenler kimlerdi. “onlar kimde benle ne alakaları var?”diye annemlere sordum. Annem bana sert bir şekilde bakıp odadan çıktı. Babama baktığımda o da bana bakmadan odadan çıktı. “senin onların öz kızı olduğunu düşüniyorlar, hıh ne saçma değil mi saye?”dedi ablam.
Onu dinlemedim ve odama çıktım.Nasıl yani o gelenler benim onların kızı olduğumu mu düşünüyorlardı iyi de nasıl ellerine bri kanıt bile yokken. Üstüne üstlük onları daha önce hiç görmemiştim.
Ya onlar doğru söyliyorsa ya ben onları kızları isem?
Onların kızı olsaydım nasıl bir hayatım olurdu?
Beni severler miydi?
Bana değer verirler miydi?
Bilemem belki daha kötü bir hayatım olucaktı.Peki o kadının yanında ki çocuklar kimlerdi? Acaba çocuklarımıydı?
Bunları düşünürken kumral saçlı çocuğun neredeyse sercan abimin üstüne yürüyeceği aklımagrlince biraz ürperdim. Benim için endişelenmişti hata abimi tehtid bile etmişti.
İyi de neden onların kızı olduğumu düşündükleri için mi?
Ya onların kızı değilsem?
Düşünmekten başıma ağırılar girmişti bu yüzden dolabımdan ağırı kesici aldım ve çalışma masamda ki suyu aldım ve içtim.Ağırı kesici içtikten sonra yatağıma geçip oturdum. Gözlerimi kapatım ve kendimi uykunun kollarına bıraktım.
