Bölüm 8 — “Dövme”
Salon bir anda sessizleşti.
Atlas’ın yüzündeki ifade değişmişti.
İlk kez gerçekten şaşırmış görünüyordu.
Karan fotoğrafı ona uzattı.
“Neyi tanıyorsun?”
Atlas birkaç saniye cevap vermedi.
Gözleri fotoğraftaki bulanık adama kilitlenmişti.
Sonra yavaşça konuştu:
“Bu dövme babamın eski korumasında vardı.”
Kuzey kaşlarını çattı.
“Ne?”
“Adam yıllar önce aniden ortadan kayboldu.”
Selin Hanım’ın yüzü soldu.
“Kaan…”
Kaan Yılmaz sertçe fotoğrafı aldı.
“Bu mümkün değil.”
Atlas sinirli şekilde güldü.
“Bence de değil. Ama adam birebir aynı.”
Derin hiçbir şey anlamıyordu.
“Birisi anlatabilir mi artık?”
O an herkes sustu.
Çünkü ilk kez olayın sadece hastane karışıklığı olmadığı düşüncesi gerçek gibi görünüyordu.
Kaan Yılmaz derin bir nefes aldı.
“Atlas’ın bahsettiği adam… yıllar önce bizim için çalışıyordu.”
“Neden ayrıldı?”
Kimse cevap vermedi.
Bu sessizlik Derin’in içini ürpertti.
Sonunda Karan konuştu:
“Çünkü annemin doğum yaptığı gece ortadan kayboldu.”
Derin’in kalbi duracak gibi oldu.
Yani biri gerçekten onu başka bir hayata göndermiş olabilir miydi?
Ece aniden ayağa kalktı.
“Bu saçmalık!”
Herkes ona döndü.
Kız gözyaşlarını silip Derin’i gösterdi.
“Hepiniz bir anda ona inanıyorsunuz!”
“Ece—” dedi Selin Hanım.
“Hayır anne!” diye bağırdı kız. “Ben bu ailede büyüdüm! Şimdi herkes bu kıza bakıyor!”
Derin suçlu gibi hissediyordu.
Sanki varlığı bile sorun yaratıyordu.
Tam o sırada Atlas sessizce ona baktı.
Ve ilk kez sesi yumuşadı.
“Bu senin suçun değil.”
Derin dondu.
Çünkü hayatında biri ilk kez onu suçlamamıştı.
Kuzey bunu fark edince gözlerini kıstı.
“Atlas.”
“Ne var?”
“Fazla yakın davranıyorsun.”
Atlas alaycı şekilde güldü.
“Kıskandın mı abi?”
Kuzey sinirle ona baktı ama cevap vermedi.
Karan araya girdi.
“Yeter.”
Sonra Derin’e döndü.
“Bugün okul kayıtların değişecek.”
Derin şaşkınlıkla başını kaldırdı.
“Ne?”
“Artık Yılmaz soyadını kullanacaksın.”
O an Derin’in nefesi kesildi.
Çünkü ilk kez biri ona gerçekten ait olduğu bir soyadı veriyordu.
Ama aynı anda korkuyordu.
Ya bu aile de onu istemezse?
Ya sonunda yine yalnız kalırsa?
Tam düşüncelerinin içinde kaybolmuşken Atlas ona bakıp hafifçe gülümsedi.
Ve fısıldadı:
«“Bu evde ilk kez biri gerçek duruyor, Derin.”»