Bölüm 7 — “Fotoğraf”
Ertesi sabah malikâne normalden daha sessizdi.
Sanki herkes bir önceki geceden sonra birbirinden kaçıyordu.
Derin odasından çıktığında koridor boştu. Aşağı inmeye çekiniyordu.
Çünkü bu evde attığı her adım yanlış hissettiriyordu.
Tam geri dönecekti ki karşı odanın kapısı açıldı.
Kuzey.
Saçları dağınıktı. Uykusuz görünüyordu.
Derin onu görünce istemsizce gerildi.
Kuzey birkaç saniye sessizce ona baktı.
Sonra elindeki kahve kupasını uzattı.
“Al.”
Derin şaşkınca göz kırptı.
“Ne?”
“Kahve.”
“Ben… neden?”
Kuzey omuz silkti.
“Sabahları kötü oluyorsun gibi duruyor.”
Derin kupayı yavaşça aldı.
Bu belki küçük bir hareketti ama onun için yabancıydı.
Çünkü biri ilk kez ona düşünerek bir şey vermişti.
Tam teşekkür edecekti ki Kuzey gözlerini kaçırdı.
“Yanlış anlama. Hâlâ sana güvenmiyorum.”
Derin’in dudaklarında küçük bir gülümseme oluştu.
İlk kez.
Kuzey bunu fark edince kısa süreliğine dondu.
Sonra hızlıca başka tarafa baktı.
“Annem seni aşağıda bekliyor.”
—
Selin Hanım kahvaltı masasını hazırlıyordu.
Derin içeri girdiğinde kadın yüzünde yumuşak bir gülümsemeyle ona baktı.
“Günaydın.”
Derin sessizce oturdu.
Masada Karan vardı.
Telefonuyla ilgileniyordu ama Derin girince başını kaldırdı.
“Uyuyabildin mi?”
“Biraz.”
Karan başını salladı.
Tam o sırada Ece içeri girdi.
Herkesin havası anında değişti.
Ece Derin’e bakmadan sandalyeye oturdu.
Ama gözlerindeki öfke hâlâ aynıydı.
Sessizlik içinde geçen birkaç dakikanın ardından Selin Hanım ayağa kalktı.
“Elimde size göstermek istediğim bir şey var.”
Kadın eski bir kutu getirdi.
İçinden sararmış fotoğraflar çıkardı.
Derin istemsizce yaklaştı.
Fotoğraflardan birinde genç bir Selin Hanım vardı.
Kucağında yeni doğmuş bir bebek tutuyordu.
Derin nefesini tuttu.
Çünkü o bebek…
Kendisine inanılmaz benziyordu.
Selin Hanım fotoğrafı titreyen ellerle tuttu.
“Bu doğduğun gün çekilmişti.”
Derin’in gözleri doldu.
İlk kez geçmişine ait bir şey görüyordu.
Ama tam o anda fotoğrafın arkasından başka bir fotoğraf düştü.
Karan eğilip aldı.
Kaşları çatıldı.
“Bu da ne?”
Herkes ona baktı.
Fotoğrafta hastane odası vardı.
Ve arkada bulanık şekilde görünen biri…
Hemşire değildi.
Adamın yüzü tam seçilmiyordu ama bir şey dikkat çekiyordu.
Elindeki dövme.
Atlas bir anda ayağa kalktı.
Yüzü sertleşmişti.
“Bu imkânsız…”
Kuzey kaşlarını çattı.
“Ne oldu?”
Atlas gözlerini fotoğraftan ayırmadan fısıldadı:
«“Bu dövmeyi tanıyorum.”»