Bölüm 5 — “İlk Gece”
O gece kimse rahat uyuyamadı.
Özellikle Derin.
Yatağın içinde sessizce tavana bakıyordu. Bu kadar yumuşak bir yatakta bile kendini huzursuz hissediyordu.
Çünkü aşağıda herkes ondan bahsediyordu.
İstenmeyen misafir gibi.
Tam gözlerini kapatmıştı ki kapısı çalındı.
Derin irkilerek doğruldu.
Saat gece ikiydi.
Kapıyı açtığında karşısında Kuzey vardı.
Siyah tişörtüyle kapıya yaslanmıştı. Yüzü her zamanki gibi soğuktu.
“Elinde telefon var mı?”
Derin şaşkınca:
“Ne?”
“Ece odana girmiş olabilir.”
Derin’in kaşları çatıldı.
“Neden böyle bir şey yapsın?”
Kuzey alaycı şekilde güldü.
“Çünkü bu evde herkes birbirinin arkasını kollamaz.”
Derin istemsizce geri çekildi.
Kuzey birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra odanın içine baktı.
“Alışabildin mi?”
“Hayır.”
Dürüst cevap onu bile şaşırtmıştı.
Kuzey ilk kez yumuşar gibi oldu ama hemen toparlandı.
“Zamanla öğrenirsin.”
“Neyi?”
Çocuk gözlerini ona çevirdi.
“Burada güçlü olmazsan seni yerler.”
Derin tam cevap verecekti ki aşağıdan bir ses geldi.
Bir kadın çığlığı.
İkisi aynı anda kapıya yöneldi.
Aşağı indiklerinde salon karışıktı.
Selin Hanım ağlıyordu.
Kaan Yılmaz’ın yüzü öfkeyle gerilmişti.
Ece ise bağırıyordu.
“Elbette bana inanmayacaksınız! Çünkü artık gerçek kızınızı buldunuz!”
Derin merdivenlerde donup kaldı.
Selin Hanım onu görünce sustu.
Ece de başını kaldırdı.
Göz göze geldikleri anda nefret resmen hissediliyordu.
“Bakın işte.” dedi Ece acıyla. “Herkes artık ona bakıyor.”
Sonra Derin’e döndü.
“Ben bu evde büyüdüm. Ben onların kızıydım.”
Derin’in içi sıkıştı.
Çünkü bir tarafıyla Ece’ye kızamıyordu.
Belki onun yerinde olsa aynı şeyi hissederdi.
Tam ortam yeniden gerilecekken Atlas salona girdi.
Saçları dağınıktı. Uykudan yeni kalkmış gibiydi.
Ama gözleri direkt Derin’i buldu.
Her seferinde olduğu gibi.
Atlas Ece’ye kısa bir bakış attı.
“Drama bitti mi?”
“Atlas!” diye bağırdı kız.
Çocuk umursamadı bile.
Sonra merdivenlerde duran Derin’e baktı.
Ve herkesin içinde şunu söyledi:
«“Bu kızın burada kalması bazılarını rahatsız ediyor olabilir… ama ilk kez bu ev gerçekten aile gibi duruyor.”»