Bölüm 4 — “Yabancı Oda”
Derin hayatında ilk kez bu kadar büyük bir odada bulunuyordu.
Kocaman camlar.
Beyaz duvarlar.
Şehrin ışıklarını gören dev bir balkon.
Ama yine de kendini sıkışmış hissediyordu.
Çünkü burası ona ait değildi.
Kapı yavaşça çaldı.
Derin arkasını döndüğünde içeri Karan girdi.
Elinde bir kutu vardı.
Sessizce yatağın üzerine bıraktı.
“Annem gönderdi.”
Derin kutuya baktı.
İçinde yeni kıyafetler vardı.
Karan birkaç saniye onu izledi.
“Alışırsın.”
Derin acı şekilde gülümsedi.
“Sanmıyorum.”
Karan cevap vermedi.
Tam çıkacaktı ki Derin istemsizce konuştu:
“Gerçekten bana inanıyor musunuz?”
Karan durdu.
Bir süre sessiz kaldıktan sonra:
“İnanmak zorundayım.” dedi.
“Zorunda mı?”
“Çünkü annem yıllardır ilk defa böyle bakıyor.”
Derin’in boğazı düğümlendi.
Karan kapıya yöneldiğinde aşağıdan bağırış sesi geldi.
Bir kız sesi.
Sinirli.
“Bu saçmalık!”
Derin irkildi.
Karan’ın yüzü sertleşti.
“Ece öğrenmiş.”
Bir anda kapı hızla açıldı.
Sarışın, kusursuz görünen bir kız içeri girdi.
Gözleri öfkeyle Derin’e kilitlendi.
“Demek sensin.”
Derin hiçbir şey diyemedi.
Ece alaycı şekilde güldü.
“19 yıl sonra gelip ailemi elimden alacağını mı sanıyorsun?”
“Ece yeter.” dedi Karan sertçe.
Ama kız durmadı.
“Ben bu ailenin kızıyım! Herkes beni tanıyor!”
Sonra Derin’e yaklaşıp fısıldadı:
«“Seni burada asla kabul etmeyecekler.”»
Derin’in gözleri doldu ama ağlamadı.
Ağlarsa güçsüz görüneceğini biliyordu.
Ece tam çıkarken kapının önünde biri durdu.
Siyah kapüşonlu bir çocuk.
Derin onu görünce birkaç saniye nefessiz kaldı.
Keskin bakışları direkt ona çevrilmişti.
Atlas Demir.
Hiçbir şey demeden Derin’i süzdü.
Sonra dudak kenarı hafifçe kalktı.
“Demek gerçek kız bu.”
Ece sinirle:
“Atlas karışma.”
Atlas omzunu duvara yasladı.
“Ben karışmıyorum.”
Gözlerini Derin’den ayırmadan devam etti:
“Ama bu evde ilk kez biri sahte durmuyor.”
O an odadaki herkes sustu.
Ece’nin yüzü bembeyaz oldu.
Kuzey aşağıdan bağırdı:
“Atlas!”
Ama Atlas sadece Derin’e bakıyordu.
Ve Derin ilk kez…
Bu evde biri tarafından gerçekten görülmüş gibi hissetti.