Bölüm 11 — “İstenmeyen Gerçek”
“Birisi Derin’i bilerek bu aileden uzaklaştırdı.”
Atlas’ın sözleri salonda yankılandı.
Kimse konuşamadı.
Çünkü ilk kez herkes aynı şeyi düşünüyordu.
Bu bir hata değildi.
Planlanmıştı.
Kaan Yılmaz elindeki bilekliği sıkıca tuttu.
Yüzü her zamankinden daha sert görünüyordu.
“Bu işi sonuna kadar araştıracağım.”
Karan başını salladı.
“Ben de.”
Selin Hanım ise gözyaşlarını tutamıyordu.
Yıllarca kayıp kızının yasını tutmuştu.
Şimdi ise birilerinin onu bilerek elinden aldığını öğreniyordu.
Derin bütün olanları sessizce dinliyordu.
Ama içinde başka bir soru vardı.
Neden?
Neden kendisi?
Tam o sırada telefon çaldı.
Sessiz evde ses yankılanınca herkes irkildi.
Kaan Yılmaz telefonu açtı.
Birkaç saniye dinledi.
Sonra yüzü değişti.
“Ne dediniz?”
Karan hemen ayağa kalktı.
“Baba?”
Kaan yavaşça telefonu kapattı.
Ve gözlerini Derin’e çevirdi.
“Birisi bugün eski evine gitmiş.”
Derin’in kalbi duracak gibi oldu.
“Ne?”
“Komşular polise haber vermiş.”
Selin Hanım korkuyla:
“Kim gitmiş?”
Kaan’ın cevabı herkesi susturdu.
«“Doğum kayıtlarının saklandığı kutuyu çalmışlar.”»
Atlas küfür etti.
Kuzey yumruğunu sıktı.
Bu artık tesadüf değildi.
Birileri geçmişi temizlemeye çalışıyordu.
—
O gece Derin uyuyamadı.
Balkona çıkıp şehir ışıklarını izledi.
Hayatı birkaç hafta içinde tamamen değişmişti.
Tam içeri dönecekti ki aşağıdaki bahçede birini gördü.
Atlas.
Ellerini cebine koymuş gökyüzüne bakıyordu.
Derin birkaç saniye düşündü.
Sonra aşağı indi.
Atlas onu görünce şaşırmadı.
“Sana uyuyamazsın demiştim.”
Derin hafifçe gülümsedi.
“Dememiştin.”
“Demek istemiştim.”
İlk kez ikisi de kısa süreliğine güldü.
Sessizlik rahatsız edici değildi.
Derin yavaşça konuştu.
“Sence neden ben?”
Atlas ona baktı.
“Neden seni kaçırdılar mı?”
Derin başını salladı.
Atlas birkaç saniye düşündü.
Sonra söylediği şey Derin’in içini ürpertti.
«“Belki de hedef hiçbir zaman sen değildin.”»
Derin kaşlarını çattı.
“O zaman kimdi?”
Atlas’ın bakışları malikâneye kaydı.
Ve sessizce fısıldadı:
«“Belki de bu aileydi.”»