Bölüm 10 — “Geçmişten Gelen”
Derin’in nefesi kesildi.
Adamı gerçekten tanıyordu.
Çocukken birkaç kez onu mahallenin sonunda görmüştü. Her geldiğinde annesi sandığı kadın onu hemen eve sokardı.
Ve hep aynı şeyi söylerdi:
«“O adamdan uzak dur.”»
Şimdi ise adam malikânenin önünde durmuş ona bakıyordu.
Kaan Yılmaz öne geçti.
“Senin burada ne işin var?”
Adam sırıttı.
“Eski dostlar birbirini ziyaret edemez mi?”
Karan sertçe:
“Babamın dostu değilsin.”
Adamın gözleri kısa süreliğine karardı.
Sonra tekrar Derin’e baktı.
“Sana çok benzemiş.”
Derin istemsizce geri çekildi.
Atlas hemen yanında durdu.
“Derin.”
Sesi sakinleştirmeye çalışıyordu.
Ama adam Atlas’ı görünce alaycı şekilde güldü.
“Demirlerin çocuğu da burada demek.”
Atlas’ın çenesi gerildi.
“Adımı ağzına alma.”
Bir şeyler vardı.
Herkes bu adamı tanıyor gibiydi ama kimse açık konuşmuyordu.
Kuzey sinirle:
“Ne istiyorsun?”
Adam cebinden eski bir zarf çıkardı.
“Küçük bir hatıra bırakmaya geldim.”
Kaan Yılmaz zarfı sertçe aldı.
“Defol git.”
Adam gitmeden önce son kez Derin’e baktı.
Ve fısıldadı:
«“Gerçeği öğrenince bu ailede kalabilecek misin bakalım…”»
Adam arabasına binip uzaklaştığında herkes sessiz kaldı.
Selin Hanım’ın elleri titriyordu.
Karan zarfı açtı.
İçinden eski bir hastane bilekliği çıktı.
Üzerinde tek bir isim yazıyordu:
“Derin.”
Derin’in gözleri büyüdü.
Bu…
Doğduğu güne ait olabilirdi.
Ama asıl korkutucu olan şey bilekliğin arkasındaki yazıydı.
Kuzey yüksek sesle okudu:
«“Gerçek yanlış kişide büyüyor.”»
Salon buz kesmişti.
Derin’in kalbi deli gibi atıyordu.
Çünkü biri yıllardır gerçeği biliyordu.
Hem de en başından beri.
Atlas yavaşça Derin’e baktı.
Bu kez gözlerinde ilk defa korku vardı.
“Bu planlanmış…”
Karan kaşlarını çattı.
“Ne demek istiyorsun?”
Atlas yumruğunu sıktı.
«“Birisi Derin’i bilerek bu aileden uzaklaştırdı.”»