Avize gittikçe daha hızlı sallanmaya başladı.
Cam kristaller birbirine çarpıyor, salonun içinde ürkütücü sesler yankılanıyordu.
Beril gözlerini merdivenlere çevirdi.
Az önce gördüğü gelin ve siyah siluet ortadan kaybolmuştu.
"Siz de gördünüz, değil mi?" diye fısıldadı.
Yaşlı kadın başını salladı.
"Bu konak bize geçmişi gösteriyor."
Yaşlı adam, merdivenlerin altındaki ahşap duvara dikkatle baktı.
"Burada bir şey var..."
Duvara dokunduğu anda içeriden "klik" diye bir ses geldi.
Eski kitaplık yavaşça yana kaydı.
Arkasında dar, taş bir merdiven ortaya çıktı.
Merdiven aşağıya, karanlığın içine iniyordu.
Beril telefonunun fenerini açtı.
Üçü yavaş adımlarla aşağı inmeye başladı.
Basamaklar nemliydi.
Duvarlardan su damlıyordu.
Merdivenin sonunda küçük bir oda vardı.
Odanın ortasında eski bir masa, üzerinde ise kalın bir defter duruyordu.
Defterin kapağında şu yazıyordu:
"Düğün Defteri"
Beril kapağı açtı.
Sayfaların çoğunda evlenen çiftlerin isimleri vardı.
Fakat son sayfaya geldiğinde donup kaldı.
Orada sadece iki isim yazıyordu.
Elif
ve hemen altına...
Beril
"Hayır..." diye fısıldadı.
"Bu imkânsız."
Tam o anda odanın kapısı büyük bir gürültüyle kapandı.
Masanın üzerindeki mumlar kendiliğinden yandı.
Duvarın karşısındaki eski aynada bir görüntü belirdi.
Sanki yıllar önce yaşanmış bir an yeniden canlanıyordu.
Elif gelinliğiyle salonda bekliyordu.
Kapı açıldı.
Bir adam içeri girdi.
Ama bu adam, yaşlı adamın genç hâli değildi.
Tam aksine...
Yüzü tamamen karanlıktı.
Elif korkuyla geri çekildi.
"Hayır!" diye bağırdı.
"Ben seninle evlenmeyeceğim!"
Siyah adam yavaşça elini kaldırdı.
O anda görüntü bir anda bozuldu.
Ayna büyük bir gürültüyle parçalandı.
Beril irkilerek geri çekildi.
Yere düşen cam parçalarının arasında küçük, paslı bir anahtar duruyordu.
Yaşlı kadın anahtarı eline aldı.
Gözleri büyüdü.
"Bu..."
Beril merakla sordu.
"Nedir?"
Kadın yutkundu.
"Bu konağın çatı katındaki odanın anahtarı."
"Orada ne var?"
Kadın, korkuyla yukarıya baktı.
"Yıllardır kimsenin açmaya cesaret edemediği oda..."
Tam o sırada konağın her yerinde ağır ayak sesleri yankılanmaya başladı.
Bu kez yalnızca bir kişinin değil...
Onlarca kişinin ayak sesi duyuluyordu.
Ve hepsi aynı anda tek bir cümleyi fısıldıyordu:
"Düğün başlıyor..."