Telefon durmadan çalıyordu.
Dükkânın içinde yankılanan zil sesi, sessizliği bıçak gibi kesiyordu.
Beril, yaşlı kadına baktı.
"Kim arıyor?"
Kadın cevap vermedi. Yüzü bembeyaz olmuştu.
"Hayır..." diye fısıldadı. "Sakın açma."
"Niye?"
"Çünkü o telefon yıllardır çalışmıyor."
Beril'in boğazı düğümlendi.
Eski, çevirmeli telefonun kablosu bile duvara bağlı değildi.
Ama zil sesi devam ediyordu.
Bir...
İki...
Üç...
Sonunda Beril elini uzattı ve ahizeyi kaldırdı.
"Efendim?"
Karşı taraftan birkaç saniye boyunca sadece cızırtı geldi.
Sonra çok genç bir kadın sesi duyuldu.
"Geç kaldın..."
Ses bir anda kesildi.
Ardından aynı kadın tekrar konuştu.
"Benim adım Elif."
Beril nefesini tuttu.
"Lütfen beni dinle. Çok az zamanın var."
"Sen kimsin? Neredesin?"
"Onu giyme..."
Telefon bir anda sustu.
Aynı anda dükkândaki bütün lambalar söndü.
Her yer zifiri karanlığa büründü.
Beril korkuyla geri çekildi.
Tam o sırada aynanın bulunduğu taraftan ince bir çatlama sesi geldi.
Işıklar yeniden yandığında ikisi de donup kaldı.
Az önce pırıl pırıl olan büyük aynanın üzerinde uzun bir çatlak vardı.
Ve çatlağın tam ortasında parmakla yazılmış gibi duran iki kelime...
Onu bul.
Beril aynaya yaklaştı.
"Elif..."
Bu ismi daha önce hiç duymamıştı.
Yaşlı kadın ise gözlerini kapattı.
"Demek sonunda konuşmayı başardı."
"Elif kim?"
Kadın ağır ağır başını kaldırdı.
"Bu gelinliğin ilk sahibi."
Beril şaşkınlıkla gelinliğe baktı.
"Ne oldu ona?"
Kadın derin bir nefes aldı.
"Tam düğün gününde ortadan kayboldu."
"Cesedi bulundu mu?"
"Hayır."
"Düğün iptal mi oldu?"
"Hayır..."
Beril'in kaşları çatıldı.
"Nasıl yani?"
Kadın titreyen sesiyle cevap verdi.
"Kasaba, sanki o hiç yaşamamış gibi davrandı."
Dükkân yeniden sessizliğe gömüldü.
Beril tam konuşacakken vitrinin camına üç kez vuruldu.
Tak...
Tak...
Tak...
İkisi de dönüp baktı.
Dışarıda kimse yoktu.
Ama camın üzerinde buğuyla yazılmış tek bir cümle vardı:
"Damat hâlâ bekliyor."
Beril'in kalbi hızla çarpmaya başladı.
İçinden, bu olayın sadece eski bir gelinlikle ilgili olmadığını hissediyordu.
Birileri yıllardır saklanan gerçeğin ortaya çıkmasını istemiyordu.
Ve o gerçeğe her adım attığında...
Birileri onu izliyordu.