Odanın içindeki sessizlik dayanılmazdı.
Beril, kapının önünde duran kişiye bakıyordu.
Kasabanın yıllardır saygı duyduğu, herkesin güvenilir biri olarak bildiği adam...
Doktor Selim.
"Sen mi?" dedi Beril şaşkınlıkla.
Selim yavaşça içeri girdi.
"Bu kadar uzağa gelmenizi istemezdim."
Yaşlı adam öfkeyle ona döndü.
"Yıllardır bize yalan mı söyledin?"
Selim cevap vermedi.
Sadece masanın üzerindeki eski sandığa baktı.
"Çünkü gerçeği öğrenirseniz, her şey değişir."
Beril mektubu sımsıkı tuttu.
"Elif bu mektupta senin güvenilmez olduğunu yazmış."
Selim'in yüzündeki ifade değişti.
"Elif çok şey gördü."
"Ne gördü?"
Selim derin bir nefes aldı.
"Lanetin nasıl başladığını..."
Odadaki mumlar bir anda söndü.
Karanlığın içinde sadece Beril'in elindeki mektup görünüyordu.
Sonra mektubun son sayfasında yeni kelimeler belirdi.
"Geçmişi değiştirmek isteyen herkes, aynı hatayı yapar."
Kerem bir adım öne çıktı.
"Selim, sen hâlâ onu koruyorsun."
Selim ona baktı.
"Hayır."
Bir an durdu.
"Ben onu serbest bırakmaya çalışıyorum."
Beril kaşlarını çattı.
"Kimi?"
Selim'in bakışları duvardaki eski sembole döndü.
"Lanetin kendisini."
Tam o anda yer sarsıldı.
Odanın duvarlarından ince çatlaklar geçti.
Yukarıdan gelen bir ses duyuldu.
Lale'nin sesi...
"Yalan söylüyor."
Herkes sustu.
Lale karanlığın içinden ortaya çıktı.
Bu kez yüzünde öfke vardı.
"Yıllardır herkes benim suçlu olduğumu düşündü."
Selim geri çekildi.
"Ama gerçek şu..."
Lale, Beril'e baktı.
"Bu laneti başlatan kişi ben değildim."
Beril'in gözleri büyüdü.
"Kimdi o zaman?"
Lale yavaşça Selim'i işaret etti.
Odadaki herkes donup kaldı.
Selim'in yüzündeki sakin ifade kayboldu.
"Yeter."
Sesi artık eskisi gibi değildi.
Daha soğuktu.
Daha karanlıktı.
Beril gerçeği anlamaya başlamıştı.
Belki de yıllardır anlatılan hikâye tamamen yanlıştı.
Belki de uğursuz olan gelinlik değil...
Onu kullanan kişilerdi.
Selim bir adım attı.
"Beril, o gün geldi."
"Ne günü?"
Selim gülümsedi.
"Gelinliğin yeni sahibini seçtiği gün."
Ve konağın her yerinde aynı anda çan sesleri duyuldu.
Düğün başlamıştı.