Zemindeki çatlak giderek büyüyordu.
Taş parçaları yerinden oynarken Beril birkaç adım geri çekildi.
Aşağıdan gelen soğuk hava, sanki yıllardır kapalı kalmış bir odanın nefesiydi.
Kerem elindeki eski lambayı yaktı.
"Oraya inmemeliyiz."
Beril ona baktı.
"Ama bütün cevaplar orada."
Kimse karşı çıkamadı.
Çünkü artık kaçmanın hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini biliyorlardı.
Dar taş merdivenlerden aşağı inmeye başladılar.
Duvarlarda eski semboller vardı. Aynı sembol...
Gelinlikte, günlüğün kapağında ve dükkândaki fotoğraflarda gördükleri işaret.
Beril parmaklarını duvara sürdü.
"Bu sembol ne anlama geliyor?"
Kerem cevap verdi:
"Bir zamanlar koruma işaretiydi."
"Koruma mı?"
"Evet. Ama zamanla insanlar onu lanete çevirdi."
Merdivenlerin sonunda büyük bir taş kapı vardı.
Kapının üzerinde bir yazı bulunuyordu:
"Gerçeği arayan, bedelini öder."
Yaşlı kadın titreyen elleriyle kapıya dokundu.
"Yıllardır bu kapının açılmasını engelledik."
Beril şaşırdı.
"Neden?"
Kadın gözlerini yere indirdi.
"Çünkü içeride sadece geçmiş yok."
"Ne var?"
Kadın cevap vermeden kapı kendi kendine açıldı.
İçerisi küçük bir odaydı.
Ortada eski bir sandık vardı.
Sandığın üzerinde bir isim yazıyordu:
Elif.
Beril yavaşça yaklaştı.
Sandığı açtığında içinde bir gelin duvağı ve eski bir mektup buldu.
Mektubun üzerinde şöyle yazıyordu:
"Beril'e..."
Beril donup kaldı.
"Bu benim için mi?"
Mektubu açtı.
İlk satırı okuduğu anda gözleri büyüdü.
«"Eğer bunu okuyorsan, demek ki gelinlik seni gerçekten seçti."»
Sayfaları çevirdi.
«"Ama bilmen gereken bir şey var. Bu hikâyede herkes sana gerçeğin bir parçasını söyledi."»
Beril'in kalbi hızlandı.
«"Lale suçlu değil."»
Odanın içindeki herkes sustu.
«"Asıl sır, gelinliği kullananlarda."»
Tam o anda arkalarından bir ses geldi.
"Artık yeter."
Hepsi aynı anda döndü.
Kapının önünde biri duruyordu.
Beril bu kişiyi tanıyordu.
Kasabada herkesin güvendiği...
Yıllardır sessiz kalan biri.
Yaşlı adam şaşkınlıkla fısıldadı:
"Sen..."
Gelen kişi yavaşça gülümsedi.
"Bu kadarını öğrenmeniz gerekmiyordu."
Beril'in elindeki mektup titredi.
Çünkü mektubun son satırında yeni bir cümle belirmişti:
"Ona güvenme."