Odadaki sessizlik ağırlaştı.
Beril, siyah siluete korkuyla baktı.
"Sen... kimsin?" diye sordu.
Adam bir süre sustu.
Sonra yavaşça konuştu.
"Adım Kerem."
"Sen Elif'i kaçıran kişi misin?"
Kerem başını iki yana salladı.
"Hayır."
"O zaman neden bizi takip ediyorsun?"
Kerem'in yüzünde derin bir hüzün belirdi.
"Çünkü onu koruyamadım."
Beril şaşkınlıkla yaşlı kadına baktı.
Kadın, Kerem'i görünce gözlerini kapattı.
"Demek gerçekten hâlâ buradasın..."
Kerem, odanın penceresine yürüdü.
"Doksan sekiz yıldır aynı hata tekrar ediyor."
Beril kaşlarını çattı.
"1898... Tablodaki tarih."
"Evet." dedi Kerem.
"O yıl bu konakta ilk düğün yapıldı. O gece gelin ortadan kayboldu. Sonra aynı olay yıllar boyunca tekrar etti."
"Kim yaptı bunu?"
Kerem cevap vermeden tavana baktı.
Tam o anda, konağın içinde derin bir kadın kahkahası yankılandı.
Bu ses Elif'in sesi değildi.
Çok daha yaşlı, çok daha ürkütücüydü.
Yaşlı kadın korkuyla geri çekildi.
"Hayır..."
"Yoksa..." diye fısıldadı.
Kerem'in yüzü gerildi.
"Uyandı."
Bir anda bütün konak sarsıldı.
Duvarlardaki tablolar yere düştü.
Tavanın köşesinden siyah dumanlar yükselmeye başladı.
Duman yavaş yavaş bir kadın siluetine dönüştü.
Uzun beyaz saçları vardı.
Eski, siyah bir gelinlik giyiyordu.
Gözleri tamamen simsiyahtı.
Beril'in içini tarifsiz bir korku kapladı.
Kadın gülümsedi.
"Yıllardır seni bekliyordum, Beril."
"Sen... kimsin?"
Kadın başını eğdi.
"Ben bu gelinliğin ilk sahibesi..."
Odanın içindeki hava buz kesti.
Kadın sözünü tamamladı.
"Ve bu laneti başlatan kişi."
Beril'in kalbi hızla çarpıyordu.
"Adın ne?"
Kadın, dudaklarında ürkütücü bir gülümsemeyle cevap verdi:
"Adım... Lale."
Beril'in aklına bir anda dükkânın tabelası geldi.
Lale Gelinlik Evi.
Demek dükkâna adını veren kişi...
Lanetin de kaynağıydı.