Bölüm 6

Uyanmayı ve uyandırılmayı hiç sevmeyen biri olarak ilk defa güne güzel uyanmıştım. Saçlarımı toplamadım ve üstümü giyinip mutfağa yürüdüm. Gördüğüm manzara bana pekte yabancı bir manzara değildi. Tahmin edeceğiniz gibi Alp’in yine üstünde bir şey yoktu ve spor yapmıştı sanırım, yoksa sabahn bu saatinde bu kadar terlemesinin başka bir açıklaması olamazdı. "Yine çıplak dolaşıyoruz bakıyorum?" Elindeki salatalığı bırakıp bana doğru döndü. "Niye bu bir sorun mu senin için?" "Bunu alışkanlık haline getirirsen ucu sana dokunur." Dediğimi anlamış gibi baktı, dudağını kenarı kıvrıldı. Bardak almak için dolaba yürüdüm. "Doğrama tahtasını verir misin?" Erişemiyordum ki! Kısa değildim ama onun yanında çok kısa kalıyordum. "Erişemiyorum ki abi-" Tek eli tezgaha dayalı bir şekilde uzandı. "Bücürsün diyince de beni küçültüyorsun, ne yapacağım ben seninle?" "O kadar küçüksem sana abi dememde sakınca yoktur? Değil mi abi?" Çok yakındık, akla zarar uzansam öpecektim. "Bir daha söyle." Emir veriyordu, ama bunu şu vaziyette söylediği için yapmak zorunda gibi hissediyordum. "Abi." Tam uzanmaya yeltendiğim sırada duyduğum ses ile ne zaman olduğunu bilmediğim bir şekilde benim tek elim onun göğsünde tek elim ise omzundaydı, onun ise tek eli belimde tek eli ise tezgahtaydı. Onu hızlıca itledim. İçeri giren kişi Meral teyzeydi. "Kusura bakmayın çocuklar." Siktir. "Estağfurullah." Dedim tezgahta ki bardağı alınca, Alp ağzının içinde bir şeyler mırıldanıp tek elini ensesine attı, alakasız bir şekilde şuan bana komik gelmişti çünkü Tarkan'ın yolla klibindeki girişi gibi duruyordu. Ağlanacak hale gülmek buydu gerçekten. "Ne dedin abi duyamadım?" Meral teyze yanıma geldi ve o da bir bardak aldı. "Hava diyorum abisi, çok güzel." Ne bu şiddet, bu celal? "Anladım." Meral teyze mutfaktan çıktı. "Hastaneye mi?" "Evet, gelecek misin?" Kaşlarını çattı. "Niye ki?" Bandajı değiştirilmesi gerekiyordu, sağlığına hiç dikkat etmiyordu ayrıca sigara kokusunun üstüne sindiğininde farkındaydım. "Sağlığına dikkat etmiyorsun hiç, bandajı değiştireceğiz ayrıca sigara içtiğini de farketmediğimi hiç düşünme." "Senden saklamaya çalışmıyorum, sen benim neyimsin ki sende saklayayım? Bandajı da değiştirmeye bugün gelmem, bekleme beni." Dona kalmış, bir şey diyememiştim. Ben onun bir şeyi değilim. "Haklısın." Dış kapıya yürürken, "Asena dur öyle demek istemedim." Haklıydı işte uzatmanın manası yoktu. "Kusura bakma bazen aile hekimi olmadığımı unutabiliyorum, haklısın." Ayakkabılarımı giydim ve kapıyı kapatacakken kapıyı tuttu. "Özür dilerim öy-" "Özür dilenecek bir şey yapmadığını söyledim niye uzatıyorsun? Sen benim abimin arkadaşısın arkadaşımında abisisin." Ona haklı olduğunu söylerken engelleyemediğim bir şekilde gözlerim doldu. Merdivenlerden hızlıca inip arabama yürüdüm, telefonum çalıyordu arayan Alp'ti. Açmadım. Niye bir şeyim olmayan bir adamın telefonlarına cevap vereyim? Alp abi: Asena bekle geliyorum. Çabası boşa, bir şeyim olmayan birini niye bekleyeyim. Bakıp çıktım uygulamadan. Arabayı çalıştırıp otoparktan çıktım. Neden olduğunu anlamadığım bir şekilde ağlamaya başladım. Buna da ağlamazsın demeyin, duygularımı kontrol edememe benim elimde olmayan bir şey yoksa bende şuan bir çift laf için hıçkıra hıçkıra ağlamaktan hiç memnun değilim. Gözyaşlarımla beraber gözlerim bulandı, son gördüğüm şey önümdeki kırmızı renkteki arabaydı. Poyraz'dan Gürültü ile durdum. Arabadan inip arkaya baktım, çarpmışlardı. Hızlıca arabaya doğru ilerledim. Kaza yapan kişi bir kadındı. "Hanımefendi?" yüzünü kavrayıp baktım. Bu kişinin yüzü hiç yabancı olmamakla beraber bana çok yakın gelmişti. Kucağıma alıp arabamın arka koltuğuna yatırdım. Yüzü gözü kan içindeydi buraya çok yakın olan hastaneye doğru sürmeye başladım. Acil servisin önünde durup arka koltuktaki kadını alıp hızlıca yürüdüm. "Bakar mısınız! Trafik kazası geçiren bir hasta var!" Hemşireler hemen sedye ile geldi. "Bilinci kapalı, çok kan kaybetmiş." Bir hemşire konuşmaya başladı. "Asena?" Kadını ameliyathaneye götürdüler. Hemşire perişan görünüyordu. "Yakınınız mı?" Bana dönen hemşire konuşmaya başladı. "Poyraz?" Lise'den arkadaşım olan Duru'ydu. "Duru?" Omzundan tutup koltuğa oturttum. "Bana bir araba çarptı, inip baktım ve hemen buraya getirdim." Bana sarıldı. "Sana çarpan kişi Asena'ydı. Ona bir şey olursa ne yapacağım ben Poyraz?" Asena, benim lise döneminde platonik olduğum ama Duru'nun abisini seven Asena?11. Sınıfta okul değiştirdiğim için bir daha görüşme fırsatımız olmamıştı. "Asena'yı bilmiyor musun? 2 gün sonra kalkıp 'Alp' diye başımızın etini yiyeceğine çok eminim hadi ama ağlama." Bağıran bir adam sesi gelmişti. "Asena!" Duru beni bırakıp sese döndü. "Abi, Asena'yı ameliyata aldılar." Adam perişan Görünüyordu, ardından bir adam daha geldi. "Asena nerede?" Duru hâlâ ağlıyordu. "Ameliyata aldılar." İlk giren adam konuştu. "Benim yüzümden oldu." Donmuş gibiydi. Diğer adam konuştu. "Ne demek benim yüzümden?" "Sen kimsin?" Bana soruyordu. "Asena'nın liseden arkadaşıyım." Duru’nun abisi konuştu. "Ben onu terslemeseydim olmayacaktı." Elini ensesine atıp ovuşturdu, ardından yüzünü ovdu ve oturaklardan birine oturdu. "Alp şu olayı anlat yoksa sikeceğim belanı!" "Ona bir şeyim olmadığını söyledim refleksle, ağlayarak evden çıktı sonra da kaza yaptı."Alp'ten sonra giren adam konuştu. "Ne demek bir şeyim değil! Refleksimi olur bunun? Daha iki gün önce sana sigara içme dediği için özür dilemedin mi sen bu kızdan, ne demek bir şeyim değilsin ! Eğer ona bir şey olursa onu bir daha göremezsin, en başında o seni affetmez." Hemşire çıktı, Duru ayağa kalkıp ağlamaklı sesle konuştu. "Asena nasıl?" Hemşire maskeyi indirip konuştu. "AB Rh (+) kana ihtiyacımız var." Kan grubumuz uyuşuyordu. "Ben verebilirim, uyuşuyor. Kronik bir hastalığım yok." Alp’in Ağzından - Hepsi benim yüzümden. Keşke onun karşısına hiç çıkmasaydım da sağlıklı kalsaydı. Ona bir şey olursa en başında ben kendimi affetmeyecektim. Çocukken bile çok kuralcıydı, uyarmasına rağmen bir çok kez aynı hataya düşen insanları hemen siler atardı. Onun canını bir çok kez yakmıştım, bunun için kendimden nefret ederken onun karşısına çıkmamla beraber yine her şeyi mahvetmiştim. Daha önce duygusal olarak bir ilişkim olmamıştı, ona hep kardeş gözüyle bakmıştım. Ta ki ondan ayrı kalana kadar... --- Çok mutlulardı, ne yapayım🥹 ​