Gözlerimi açtığımda gördüğüm tek şey güneş ışıklarının rahatsız ediciliğiydi. Gözlerimi geri kapattım. "Asena, noldu?" Gözlerimi hafifçe açtığımda gördüğüm şey önümdeki adamın ben rahatsız olduğum için güneşliği çekmesiydi. "Kimsin, Alp abi sen misin?" Tekli koltuğa oturup bana baktı. "Poyraz?" Lisedeki arkadaş grubumdan Poyraz bu! "Asi?" Tavır olan 'asi' olduğunu düşünmeyin diye söylüyorum, bu bir isim kısaltması lakabı gibi bir şey, sadece asi. "Ağrın var mı?" "Yok teşekkür ederim. Sen neden buradasın?" "Bana çarptın çünkü, bende senin başında bekledik." -dik? Geçmiş zamanın 1. Çoğul kişisi? "Kiminle bekledin?" "Alp ile." "Duru’nun abisi olan mı?" "Senin sevgilin olan Alp." Alp benim hiç bir şeyim değil ki? Ne saçmalıyordu? Hafıza kaybı falan yaşamıyorum, belirtmek isterim. Sadece kendisi böyle istemişti, o andan sonrası yok zaten bende. "Benim Alp diye bir sevgilim yok, sevdiğimde yok. Sadece Duru'nun abisi var." "Belli, uyanınca ilk onu sorduğuna göre kesinlikle sadece Duru’nun abisidir." Karşındakini kandırmak için önce gerçeği kabullenmen gerekir. Alp benim bir şeyim değil, herşeyim. "Seni ona benzettim. Arkadan öyle duruyor, o ukala ile bir alakası yok." Kapı açıldığında içeri giren kişi, 'İyi insan lafının üstüne gelirmiş.' sözünün manasıyla gelmişti. "Ne var Alp abi? Niye geldin?" Çok yorgun, dağınık ve üzgün görünüyordu. "Asena özür dilerim ben ö-" "Ne için özür diliyorsun? Bir şeyin olmayan birinden özür dilemek, saçma. Önermiyorum." "Asena böyle yapma lütfen. Ben sadece -" "Sen sadece ukalanın tekisin abi. Ben sana meraklıymışım gibi üstten bakıp 'Bör şoyom olmoyorson.' Demeyi biliyorsun. Ben seni sadece... Hastamsın diye merak ettim." Yalan, cidden yalan. Yüzünde buna inanmış gibi bir ifade yoktu, ama üzgündü. "Sadece hastanım, öyle mi?" "Kendin olmak istedin, ben git başka birine pansuman ol dedim, şikayetçi değilim tabii bu benim görevim. Başkasına pansuman olsan da benim için bir şey değişmezdi." Değişirdi, çok şey değişirdi. Buna cürret ettiğini düşünmek bile kıskançlıktan kudurmamı sağlayabilirdi. Poyraz çoktan çıkmıştı, yanıma geldi ve az önce Poyraz'ın oturduğu koltuğa yerleşti. "Özür dilerim." Bana değilde başkasına söylüyor gibiydi. "Kimden?" "Kendimden." "Ne için?" Gözlerime bakarak konuştu. "Beni affetmesi için." Doğrulmaya çalıştım. Omzumdan hafifçe ittirip geri oturmamı sağladı. Küçük bir teması bile içimde kelebeklerin uçmasını sağlıyordu. "Ne istiyorsun, ben vereyim." "Su içecektim." Sürahiye doldururken bana bakıyordu. "Alp." "Efendim?" "Su üstüne döküldü." Bardak taşmıştı, sürahiyi bırakıp bardağı dudaklarıma götürdü. Hâlâ gözlerime bakıyordu. "Dökülsün." "Ben içebiliyorum." Bardağı elinden almaya çalışırken elim eline değdi, ve bardağı kavrayıp tuttum, eli benim elimin aksine sıcacıktı. Eli, elimin üzerindeydi ve hâlâ çekmemişti. Kapı açıldı, zamanlama elinin elime değmesini bekliyormuş gerçekten. "Bırak kardeşimin elini!" Girenler abim, Duru ve Poyrazdı. Üstüne çok fazla gidiyordu, abimin Alp'e karşı daha önce hiç bu kadar sinirli olduğunu görmemiştim. "Ben tuttum, abi. Ellerim soğuk olduğu için." Ellerini daha sıkı kavradım, şok etkisinden hemen çıkmış olmalı ki, baş parmağıyla baş parmağımı üstünü okşadı. Ellerimi çekip itledim onu, "Ama gerek kalmadı." Dedim bu sefer de Alp'in gözlerine bakarak, gözlerinde daha önce hiç görmediğim mayışmış bir ifade vardı. Çok güzel bakıyordu. "İyi misin Asena, ağrın var mı?" Konuşan Duru’ydu. "Yok teşekkür ederim. Sadece biraz halsizim o kadar." "Duru bi' konuşabilir miyiz?" Alp hakkındaydı elbette. Abime döndü, abim ise anlamış gibi Alp'e işaret yapıp Poyraz ile beraber çıktı. "Alp bana hiç bir şeyi olmadığımı söyledi." Direkt söze girmiştim. "Gerizekalılığın zirvesi gerçekten." Dedi sinirli bir şekilde. "Bende ona hiç bir şeyim olmadığını söyledim ama bir sorun var." Söylememi ister gibi baktı. "O benim bir şeyim değil, herşeyim."
...
Yandı burasııı😻😻
