Heiter o gece neredeyse hiç uyuyamadı.
Ne zaman gözlerini kapatsa Yüksek Şehiri görüyordu.
Bulutların üzerinde yükselen kuleleri...
Parlayan ışıklar...
Sessiz ve temiz sokakları...
Oraya ulaşabilirse her şey değişecek sanıyordu
Sabah sirenleri çaldığında güneş henüz doğmamıştı.
Annesi çoktan ayaktaydı.
Küçük mutfakta sessizce oturuyor, önündeki paslı metal künyeye bakıyordu.
Heiter içeri girince hafifçe gülümsedi.
"Bugün büyük gün."
Heiter başını salladı.
İkisi de başka bir şey söylemedi.
Çünkü ne söylemeleri gerektiğini bilmiyorlardı.
Annesi sonunda cebinden küçük metal bir künye çıkardı.
Yıllardır sakladığı tek değerli eşyaydı.
"Bu babanın."
Heiter şaşkınlıkla baktı.
"Sen saklıyordun."
"Artık senin."
Künyeyi avucuna bırakıldığında beklediğinden daha ağır geldi.
Arkasında silinmeye yüz tutmuş birkaç harf vardı.
Ama okunmuyordu.
Annesi ayağa kalktı.
"Yüksek Şehir'e çıktığında beni unutma."
Heiter gülümsedi.
Fakat ikisi de bunun mümkün olup olmadığını bilmiyordu.
Çünkü Geçiş'i geçenlerden hiç haber gelmemişti.
Hiçbir zaman.
Merkez İstasyon'a ulaştığında binlerce insan toplanmıştı.
Dev ekranlar gökyüzünü kaplıyordu.
Her yerde aynı slogan yazıyordu.
KAZANANLAR YÜKSELİR.
GELECEK CESURLARINDIR.
Görevliler kalabalığı metal bariyerlerin arasına yönlendiriyordu.
Heiter diğer yarışmacıların arasına geçti.
Kimisi heyecanlıydı.
Kimisi korkmuş görünüyordu.
Kimisi ise sanki çoktan pes etmiş gibiydi.
Bir kız dikkatini çekti.
Kısa siyah saçlıydı.
Diğerlerinin aksine ekranlara bakmıyordu.
Çevresini inceliyordu.
Sanki bir şey arıyormuş gibi.
Tam o sırada dev hoparlörler çalıştı.
Bütün istasyon sessizliğe gömüldü.
"Geçiş Yarışması'nın yeni katılımcıları..."
"İnsanlığın geleceğine hoş geldiniz."
Kalabalık alkışladı.
Heiter'in kalbi hızlanmaya başladı.
Sıra sıra metal kapsüller açılıyordu.
Her yarışmacı bir kapsüle giriyordu.
İçerisi sadece bir koltuktan ibaretti.
Başka hiçbir şey yoktu.
Heiter kendi kapsülüne doğru yürüdü.
Kapının yanında bir numara yazıyordu.
16
Bir an durdu.
Sırtında taşıdığı yarışmacı numarası da 16'ydı.
Tesadüf olduğunu düşündü.
İçeri girdi.
Kapı arkasından kapandı.
Bir anda bütün sesler kesildi.
Sessizlik.
Sonra beyaz bir ışık.
Ve mekanik bir ses.
"Kimlik doğrulandı."
"Katılımcı: Heiter."
"Geçiş başlatılıyor."
Kalbi göğsüne vuruyordu.
Ellerini koltuğun kenarına sıktı.
Işık gittikçe parlaklaştı.
Sonra...
Bir şey oldu.
Bir saniyeliğine önünde başka bir görüntü belirdi.
Çok kısa sürmüştü.
Ama gördüğüne emindi.
Bir duvar.
Kirli bir beton duvar.
Ve üzerine kazınmış birkaç kelime.
"HEITER."
Sonra görüntü kayboldu.
Beyaz ışık her şeyi yuttu.
Ve Heiter çığlık atamadan karanlığa düştü....