Asansör kapıları metal bir çığlıkla kapandı.
KARAAAK—
Lara nefes nefese geri çekildi.
Karanlığın içinde hiçbir şey görünmüyordu.
Sadece… fısıltılar vardı.
“Geç kaldın…”
“Onu da getirdiler…”
“Bakıyor…”
Asansör aniden sarsıldı.
Sonra aşağı inmeye başladı.
Ama tuhaftı.
Hissedilen şey normal bir iniş değildi.
Sanki asansör düşüyordu.
Lara duvarlara tutundu.
“Durdur şunu!”
Adam cevap vermedi.
Gaz lambasının titrek ışığında yüzü daha korkutucu görünüyordu.
Simsiyah gözleri şimdi doğrudan Lara’ya bakıyordu.
“Dinle.” dedi sessizce.
“Birazdan ne görürsen gör… seslerini dinleme.”
Asansörün duvarlarından tırnak sesleri gelmeye başladı.
CIZIRT…
CIZIRT…
Birileri metalin diğer tarafını kazıyordu.
Lara korkuyla kapıya baktı.
“Orada biri var…”
Adam başını salladı.
“Birileri değil.”
Bir anda asansör durdu.
Tamamen sessizlik oldu.
Sonra…
DING.
Kapılar yavaşça açıldı.
Lara’nın nefesi kesildi.
Burası apartmanın alt katı değildi.
İmkânsız kadar büyük bir koridor uzanıyordu önlerinde.
Tavan görünmüyordu.
Duvarlar eski apartmanın duvarlarına benziyordu ama daha çürümüş, daha kararmıştı.
Sanki bina burada yaşamaya devam etmişti.
Ama yanlış şekilde.
Uzaklardan boğuk ağlama sesleri geliyordu.
Ve tavandan yüzlerce zincir sarkıyordu.
Adam dışarı çıktı.
Gaz lambasının ışığı yerdeki eski yazıları ortaya çıkardı.
Duvara büyük harflerle aynı cümle tekrar tekrar yazılmıştı:
“ÇIKMAYA ÇALIŞMA.”
“ÇIKMAYA ÇALIŞMA.”
“ÇIKMAYA ÇALIŞMA.”
Lara fısıldadı:
“Burası ne?”
Adam birkaç saniye sustu.
Sonra ilk kez korkmuş gibi göründü.
“Bina uyurken burası ortaya çıkıyor.”
“Uyurken mi?”
Adam koridorun karanlığına baktı.
“Bazen bu apartman insanları yutar.”
Uzakta bir kapı yavaşça açıldı.
GICIRRR—
İçeriden sarı bir ışık sızdı.
Ve çocuk kahkahası duyuldu.
Lara dondu.
“Burada çocuk mu var?”
Adamın yüzü sertleşti.
“Hayır.”
Tam o anda kahkaha kesildi.
Yerine ağır ayak sesleri geldi.
DUM…
DUM…
DUM…
Koridorun sonundaki karanlığın içinden uzun bir siluet belirmeye başladı.
Tavan kadar uzundu.
Kolları olması gerekenden daha uzundu.
Ve sürüklediği şey…
Bir insan cesediydi.
Lara’nın dizleri titredi.
Yaratık durdu.
Yavaşça kafasını çevirdi.
Yüzü yoktu.
Sadece dümdüz, deriyle kaplı boş bir kafa vardı.
Ama yine de Lara’ya baktığını hissediyordu.
Adam aniden gaz lambasını söndürdü.
Karanlık her şeyi yuttu.
Lara korkuyla nefesini tuttu.
Adam kulağına fısıldadı:
“Sakın hareket etme.”
Ayak sesleri yaklaşmaya başladı.
DUM…
DUM…
DUM…
Şimdi çok yakındı.
Lara yaratığın nefesini duyabiliyordu.
Çürümüş et gibi kokuyordu.
Bir anda koridorun başka bir yerinden bir kadın çığlığı yükseldi.
Yaratık aniden kafasını çevirdi.
Sonra inanılmaz bir hızla karanlığın içine doğru koştu.
DUM!
DUM!
DUM!
Sesler uzaklaşınca adam lambayı yeniden yaktı.
Ama bu kez bir şey değişmişti.
Duvarın dibinde biri duruyordu.
Küçük bir kız çocuğu.
Üzerinde eski beyaz bir elbise vardı.
Saçları yüzünü kapatıyordu.
Ve elinde Lara’nın fotoğrafını tutuyordu.
Lara’nın sesi titredi.
“Bu… nasıl mümkün…”
Küçük kız yavaşça kafasını kaldırdı.
Yüzü yoktu.
Sadece simsiyah gözler vardı.
Ve ince bir sesle konuştu:
“Bina seni hatırlıyor.”