Lara geriye doğru sendeledi.
Adam merdivenlerin tepesinde hareketsiz duruyordu.
Gaz lambasının sarı ışığı yüzünü yarım aydınlatıyordu.
Ama gözleri…
İnsan gözü değildi.
Tamamen simsiyah.
Sanki göz çukurlarının içine karanlık doldurulmuştu.
Adam başını hafifçe eğdi.
“Tıpkı diğerleri gibi…” dedi boğuk bir sesle.
Lara titreyerek geri çekildi.
“Sen… nesin?”
Adam yavaşça merdivenlerden inmeye başladı.
TAK…
TAK…
Her adımında apartmanın duvarlarından ince çıtırtılar geliyordu.
Sanki bina nefes alıyordu.
“Ben çıkamadım.” dedi adam.
“Ama senin hâlâ şansın var.”
Lara neye inanacağını bilmiyordu artık.
“Buradan nasıl çıkarım?!”
Adam birkaç saniye sustu.
Sonra gözlerini koridorun sonundaki eski asansöre çevirdi.
“Asıl kapı aşağıda değil.”
Tam o anda üst kattan korkunç bir çığlık yükseldi.
Kadın sesi.
Kulakları yırtacak kadar yüksek.
Lara irkilerek yukarı baktı.
Koridorun tavanından siyah sıvılar damlamaya başlamıştı.
DAM…
DAM…
Gaz lambasının ışığı titredi.
Adam aniden sert bir sesle konuştu:
“Bakma yukarı!”
Ama Lara çoktan bakmıştı.
Tavanda biri vardı.
Uzun saçlı kadın…
Örümcek gibi tavana yapışmış halde duruyordu.
Boynu ters dönmüştü.
Saçlarının arasından beyaz bir gülümseme görünüyordu.
Ve çok hızlı hareket ediyordu.
Kadın bir anda tavanda sürünmeye başladı.
ÇATIRR—
Ellerini ve ayaklarını tavana geçirerek onlara doğru geldi.
Lara çığlık attı.
Adam gaz lambasını kaldırdı.
Alev büyüdü.
Kadın bir anda durdu.
Karanlığın içinden öfkeli bir çığlık yayıldı.
Adam bağırdı:
“Koş!”
Lara merdivenlerden aşağı koşmaya başladı.
Ayak sesleri bütün binada yankılanıyordu.
Ama arkasındaki şeyin sesi insan gibi değildi.
TIK…
TIK…
TIK…
Sanki kemikleri kırılarak hareket ediyordu.
Birinci kata ulaştığında eski asansörü gördü.
Paslı kapıları yarı açıktı.
İçerisi tamamen karanlıktı.
Adam arkasından yetişti.
“İçeri gir!”
Lara korkuyla baktı.
“Bu çalışmıyor ki!”
Adamın yüzü ciddileşti.
“Bu bina için hiçbir şey normal çalışmıyor.”
Üst kattan sürünme sesi hızlandı.
Kadın yaklaşıyordu.
Adam asansör kapısını zorla açtı.
İçeriden buz gibi hava geldi.
Ve fısıltılar…
Onlarca insan aynı anda konuşuyordu.
“Gel…”
“Buraya gel…”
“Biz hâlâ aşağıdayız…”
Lara geri çekilmek istedi.
Ama koridorun ışıkları bir anda patladı.
Karanlığın içinde tavanda duran kadının silueti belirdi.
Bu kez çok yakındı.
Yüzü neredeyse görünüyordu.
Derisi parçalanmıştı.
Ağzı insanın sahip olamayacağı kadar geniş açılmıştı.
Kadın fısıldadı:
“Kaçamazsın…”
Adam Lara’yı sertçe asansörün içine itti.
Kapılar kapanırken Lara son kez koridora baktı.
Ve gördüğü şey kanını dondurdu.
Koridor artık boş değildi.
Duvarların kenarında onlarca insan silueti duruyordu.
Hepsinin gözleri tamamen siyahtı.
Ve hepsi aynı anda ona bakıyordu.
