Lara’nın kulaklarında uğultular vardı.
Sanki bütün bina aynı anda konuşuyordu.
Gözlerinin önündeki görüntüler parçalanıp yeniden oluşuyordu.
Bir çocuk odası…
Kırmızı duvarlar…
Yağmur sesi…
Ve küçük bir kız çocuğu.
Kendisi.
Sekiz yaşlarındaydı.
Koridorun sonunda duran siyah kapıya bakıyordu.
Kapının altından karanlık sızıyordu.
Arkasından annesinin sesi gelmişti:
“Lara, o kapıya yaklaşma.”
Ama küçük Lara durmuştu.
Çünkü kapının arkasından biri konuşuyordu.
“Yalnızsın.”
“Bizi aç.”
“Biz senin arkadaşınız.”
Şimdiki Lara korkuyla başını tuttu.
“Hayır…”
Kadın ona yaklaşmaya devam etti.
“Hatırlıyorsun.”
Adam gaz lambasını kaldırdı.
“Onunla konuşma!”
Ama çok geçti.
Anılar geri dönüyordu.
Küçük Lara elini kapının koluna uzatmıştı.
Kapı buz gibiydi.
Ve içeriden gelen sesler artık daha netti.
“Bir kez açman yeterli.”
ÇIT.
Kapı aralanmıştı.
Ve içeriden yüzlerce siyah el uzanmıştı.
Lara çığlık attı.
Gerçek dünyaya geri döndüğünde nefes nefeseydi.
Kadın hâlâ karşısında duruyordu.
“İlk kapıyı sen açtın.” dedi.
“Bu yüzden bina seni tanıyor.”
Kapının dışındaki yaratıklar tekrar vurdu.
BOOOOM!
Demir kapı ortadan çatladı.
İnce siyah parmaklar içeri sızmaya başladı.
Adam hızla Lara’yı kaldırdı.
“Buradan çıkıyoruz!”
“Nasıl?!”
Adam rafların arkasını gösterdi.
“Kayıt odası her zaman ikinci bir yol saklar.”
Birlikte rafların arasından koşmaya başladılar.
Arkalarında kadın süzülüyordu.
Ama yürümüyor gibiydi.
Sanki gölgelerin içinde kayıyordu.
“Kaçamazsın Lara…”
“Burası seni büyüttü.”
“Burası seni çağırdı.”
Rafların sonunda küçük metal bir kapı vardı.
Adam omzuyla vurdu.
Kapı açıldı.
Dar bir merdiven ortaya çıktı.
Aşağı iniyordu.
Çok daha aşağı.
Lara karanlığa baktı.
“Daha ne kadar aşağı inebiliriz…”
Adam sessizce cevap verdi:
“Bu bina sandığından daha derin.”
Arkadan ani bir çığlık yükseldi.
Kadın bir anda yaratıkların arasında durmuştu.
Yüzü artık insan gibi görünmüyordu.
Çenesi açılmıştı.
Gözleri tamamen karanlığa dönüşmüştü.
“ONU BIRAKMAYIN!”
Yaratıklar kapıyı parçaladı.
Adam Lara’yı merdivene itti.
“KOŞ!”
İkisi aşağı inmeye başladı.
Merdivenler hiç bitmiyordu.
Duvarlardan su akıyordu.
Ama su siyaha yakındı.
Ve her katta farklı sesler duyuluyordu.
Ağlayan insanlar…
Çocuk şarkıları…
Fısıltılar…
Bir noktada Lara durdu.
Çünkü duvarda eski bir çizim gördü.
Çocuk eliyle yapılmıştı.
Bir apartman resmi.
Önünde dört kişi vardı.
Anne.
Baba.
Küçük Lara.
Ve yanında uzun, siyah bir figür.
Çizimin altına tek cümle yazılmıştı:
“O bizi eve kadar takip etti.”
Lara’nın boğazı kurudu.
“Ben burada ne yaşadım…”
Adam cevap veremedi.
Çünkü yukarıdan gelen ses değişmişti.
Artık sadece yaratıklar yoktu.
Bir şey çok daha büyük hareket ediyordu.
DUM.
DUM.
DUM.
Merdivenler titredi.
Gaz lambasının ışığı aniden küçüldü.
Adam’ın yüzü bembeyaz oldu.
“Hayır…”
Lara korkuyla baktı.
“Ne oldu?”
Adam yukarıdaki karanlığa bakıyordu.
Ve sesi ilk kez gerçekten korkmuştu.
“Bina uyandı.”