Geceye bırakılan gül

“Uzak dur, yaklaşma sakın! Yaklaşma!” Çığlıklarım dar sokakta yankılanıyordu ama ortalıkta kimsecikler yoktu. Hiç kimse. Sadece karanlık, sadece kimsesizlik ve korku… İçimde yaşayan bir korku vardı ve bir diğeri daha… Bir insan mıydı bu? Hayır. Bu bir canavardı. Kim olduğunu bilmiyorum. Yanımdan hızla geçtiği anda irkilip geri çekildim. Aynı anda dengemi kaybederek dizlerimin üzerine düştüm. Panikle ayaklarımla geriye doğru itinirken sırtım sertçe duvara çarptı. Kaçacak yerim kalmamıştı; tamamen kapana kısılmıştım. Dizlerimdeki acı bir anda kendini hissettirdi. Bakışlarım istemsizce aşağı kaydı. Kanadıklarını fark edince dizimi kendime doğru çektim. O sırada gözümden süzülen tek bir damla yaşın kanımla karıştığını gördüm ve ancak o an ağladığımı fark ettim. Gözlerimi dizlerimden ayırıp karşıma çevirdiğimde, o kişi karşımda dikiliyordu. Gözlerini bir an bile benden ayırmıyordu. Bozuk sokak lambası bir anlığına yanıp söndüğünde, tam gözlerinin içine baktım. Bir saniye… Bu çok garipti. Bi