Yine mi...
Elektrikler gitmişti bu mahalleden nefret ediyorum.Sorunları hiç bitmiyordu.Annem telaşla yanımıza gelmişti.Benimle gözgöze gelince yüzüne bir rahatlama gelmişti.Şaşırdım ama birşey demedim.Hala kullandığı ilaçların etkisinde olmalıydı.O gece babamla yüzleştiğim gece beni ormanda bulmuştu.Tabi ilk şoku atlatıktan sonra semti terk etmiştik.O patlama neden ve nasıl çıktı hiçbir fikrimiz yoktu ama o patlama sayesinde o adamın elinden kurtulmuştuk.Patlama sonrası korumalar babamı götürüp kaçmış ve tabiki beni ormanda yalnız bırakmıştı.Onlara kızgın değildim aksine onlara minnetardım.Onlar sayesinde özgür kalmıştık .Annem o günden beri piskiyatrinin verdiği ilaçları kullanıyor,kafasını öyle topluyordu.{tabiii ne kadar toplayabilirse}çünkü babamın ona verdiği ilaçlar çok kuvvetliymiş ve kendine gelmesi için zamana ihtiyacı varmış.En azından doktorlar öyle söylüyordu.Bu süreç içinde kendine sürekli iş arayıp ordan oraya koşturdu ve tabiki bizde onunla birlikte sürekli şehir değiştirip durmuştuk en sonundada bu sorunlu mahalleye taşınmıştık.Annem odanın içindeki minik kolliden birkaçtane mum çıkardı ve elinedeki kendi mumuylada onları yaktı."Hala arızanın sebebini bulamadılarmı,bu mahalleden nefret ediyorum"dedim bir milyonuncu kez daha.Annemde göz devirerek yatağa doğru ilerleyip yanıma oturdu."Biliyorsun durumumuzu hem daha yeni taşındık bu kadar ön yargılı olma."dedi.Söylediği cümle ona bile inandırıcı gelmemişti.Ona etrafı işaret ettim.Gerçekten daha kötü ne olabilirdiki."tamamm "dedi pes ederek"Birkaç sorunu var ama her taşınan aileler böyle basit sorunlar yaşıyor.Yani en azından bir iş bulana kadar burada kalıcaz"dedi.Onuda üzmek istemiyordum o yüzden daha fazla ısrarcı olmadım.Elini tutup başımı omzuna koydum."Merak etme.Burda çok güzel bir şirket bulucağına eminim.Hem İstanbul büyük şehir daha çok seçeneğin var.Hem şu komşuda bize yardım ediceğini söylemedimi.Neydi adı?"diye sordum.Annem gülerek"Cüneyt"dedi.Bu şehre geir gelmez annem araştırarak bu mahaleyi bulmuştu.Mahalleye gelincede emlak işlerinde Cüneyt amca bize çok yardımcı olmuş,uygun minik bir daireyi beğenip tutmuştuk.Bizim naklie şirketi bianda işi bırakınca o kendi çalışanlarını hazırlamış,eşyalarımızı taşımışlardı.Son olarakta anneme iş için yardımcı olabileceğini söylemişti ve annemin kartını almıştı."Gör bak o adam çok acayip biri bence bu konudada sana yardımcı olucak" dedim.Gözlerim karşımızda uyuyan buseye kaydı.Annemde nereye baktığımı fark edip hüzünle "Onuda peşimizde çok yoruyoruz."dedi.Teselli etmek için "Buse çok güçlü bir kız.Hem terabiste ne zaman gidicektiniz?"dedim."yarın ,sabah.Randevusunu aldım."dedi."Sonuçlarının iyi çıkıcağına eminim.Biliyorsun seninle gelebilirim."Hızla bana döndü "tabiki hayır.Yarın okulunun ilk günü,bu sene herşey daha güzel olucak.Çabalamanı istiyorum.Sen bizi merak etma hallederim ben" dedi.Göz devirip başımı salladım."Hadi yatalım artık,sende erkenden uyu" dedi yine başımı salladım."İyi geceler" dedi .Gülümsiyip "iyi geceler"dedim.Kapıyı kapatıp gitti.Bende donuk bakışlarımı kapıdan çekip yorganın altına girdim.Ne kadar uyumaya çalışsamda beynim ve düşüncelerim buna izin vermiyordu.Yatağımın yanında duran telefonuma uzanıp saate baktım.Saat üç buçuktu!! Sıkıntı içinde kalkıp sesiz adımlarla annemin odasına girdim.En azından birkaç uyku ilacı alabilirsem,birazcıkta olsa uyuyabilirdim.Annem yatağında uyumuş,yatağının yanındaki sehpahın üstündede aradığım ilaçlar duruyordu.Anlaşılan onun içine kötü bir geceydi.İlaçları alıp odama geçtim.kolinin istünde duran su şişesini alıp hapı yuttuktan sonra yatağa geçip yattım.Ne kadar süre öyle durdum bilmiyorum ama bir çığlık sesiyle yerimden sıçradım.Telaşla buseye baktım o hala uyuyordu.Rahatlayıp ayağa kalktım.Annem hala uyuyor olmalıydı yoksa çoktan yanımıza gelirdi.Perdesi bile hala takılmamış olan pencereye yaklaşıp açtım.Etraf hala karanlıktı,evlerde ve mahallede hiçbir haraketlilik yoktu.Gecenin karanlığında hiçbir ses çıkmıyordu.Belkide kabusumdaki bir sesti diye düşündüm uzanıp pencereyi kapatıcaken gözlerime birşey çarptı.Çapraz evin önünde bir hareketlilik vardı.Orası Cüneyt amcanın eviydi.Ses ondan mı gelmişti?Elim pencerede asılı kalırken biraz daha incelemeye başladım.Önce sülieti gözlerime çarptı ve sonrada yabancı ama bir o kadarda tanıdık o bir çift kahverengi gözle donup bakakaldım.