Gölgeye doğru attıkları adım, boşluğu yarıp geçen bir çatırtı gibi yankılandı.
Ama hiçbir şey bekledikleri gibi olmadı.
Gölge geri çekilmedi.
Kaçmadı.
Tam tersine… onlara yaklaştı.
“Yanlış anladınız,” dedi. Sesi artık bir değil, binlerce eski sesin karışımıydı. “Beni bırakamazsınız. Çünkü ben dışarıda değilim.”
Tae dondu.
“Ne demek bu?”
Jungkook’un elini daha sıkı tuttu. Ama bu sefer Jungkook’un eli soğuktu.
Gölge yavaşça ikiye ayrıldı.
Ve aralarında bir şey ortaya çıktı:
Kırık bir ayna.
Ama aynada onların yüzü yoktu.
Sadece… tek bir kişi vardı.
Nara.
Tae bir adım geri sendeledi.
“Bu imkânsız…”
Jungkook’un sesi kısık çıktı.
“Biz onu unutmadık mı…?”
Ayna titredi.
Ve Nara’nın sesi ilk kez duyuldu. İnce ama çok netti.
“Beni unutmadınız.”
Ayna çatladı.
Bir anda beyaz boşluk karardı. Sanki ışık geri çekiliyordu.
Ve okul koridoru yeniden oluşmaya başladı… ama bu kez daha canlıydı. Duvarlar nefes alıyordu.
Nara’nın sesi koridorun içinden geliyordu.
“Beni içeride bırakmadınız… beni sizin aranıza koydunuz.”
Tae nefes alamıyordu.
“Biz… seni korumaya çalıştık.”
Bir kapı kendi kendine açıldı.
İçeride eski bir sınıf.
Ve tahtada tek bir cümle:
“Üçümüz de oradaydık.”
Jungkook geri adım attı.
“Hayır… biz ikiydik.”
Nara’nın sesi yumuşadı.
“Yanılıyorsun.”
Sıralardan biri hareket etti.
Yavaşça.
Ve üstünde toz olmayan tek şeydi.
Sanki biri az önce oturmuş gibi.
Tae’nin zihninde bir görüntü patladı:
Üçü birlikte gülüyordu.
Okul gecesi.
Bir şey olmadan önce.
Sonra çığlık.
Ve kapının kapanışı.
Tae dizlerinin üzerine çöktü.
“Bu an… gerçek değil…”
Jungkook başını tuttu.
“Ben hatırlıyorum… ama hatırlamamalıyım.”
Gölge geri geldi.
Ama bu kez Nara’nın sesini taşıyordu.
“Beni bırakmadınız. Beni sakladınız.”
Koridorun sonunda bir ışık belirdi.
Kapı değil.
Bir çıkış değil.
Bir başlangıç gibi.
Nara fısıldadı:
“Şimdi seçim yapın.”
“Beni geri alırsanız… her şey tamamlanır.”
“Beni bırakırsanız… siz de kaybolursunuz.”
Jungkook Tae’ye baktı.
“Bu sefer gerçekten bitirebiliriz.”
Tae gözlerini kapattı.
Sonra açtı.
“Ya da gerçeği başlatabiliriz.”
Ve birlikte ışığa doğru yürümeye başladılar…