Işığa doğru attıkları her adımda koridor değişiyordu.
Duvarlar artık okul duvarı gibi değildi.
Sanki hatırlamaya çalışan bir şeyin içindeydiler… ama her hatırlayış yanlış çıkıyordu.
Işık kapısına yaklaştıkça Nara’nın sesi netleşti.
“Yaklaştıkça ben daha gerçek oluyorum.”
Jungkook duraksadı.
“Bu bir tuzak olabilir.”
Tae başını salladı.
“Zaten her şey tuzak gibi.”
Ve ışığın içinden bir el uzandı.
İnce, solgun.
Ama korkutucu değildi.
Tanıdıktı.
Tae’nin nefesi kesildi.
“Bu… benim elim.”
Jungkook hemen baktı.
“Hayır… bu…”
Ama el sadece Tae’ye ait değildi.
Jungkook’un bileğinde de aynı işaret vardı. İnce bir çizik… sanki aynı yerden aynı anda yaralanmış gibi.
Işık bir anda titreşti.
Ve Nara ilk kez kapının içinde göründü.
Tam olarak bir hayal gibi değil.
Tam olarak bir insan gibi de değil.
Arada kalmış bir şey.
“Beni hatırladığınızda,” dedi, “ben şekil alıyorum.”
Tae kısık sesle konuştu.
“Biz seni gerçekten tanıyor muyuz?”
Nara başını eğdi.
“Beni yaratan sizsiniz.”
Sessizlik çöktü.
Jungkook bir adım geri attı.
“Bu… saçma.”
Ama sesi bile inanmıyordu.
Nara bir adım yaklaştı.
“2009’da kapıyı açan şey ben değildim.”
“Merakınızdı.”
Tae’nin zihninde bir görüntü daha patladı:
Karanlık bir kapı.
Altında yazan uyarı.
AÇMAYIN
Ve üç el aynı anda kapıya uzanıyor.
Ama sadece iki kişi hatırlanıyor.
Nara’nın sesi titredi.
“Sonra bir şey oldu.”
Işık bir an söndü.
Ve geri geldiğinde koridor artık tamamen yoktu.
Üçü de aynı odadaydı.
Eski sınıf.
Ama bu kez duvarlarda çizikler vardı. Çok eski, çok tekrar eden.
Sanki biri sürekli aynı anı kazımıştı.
Tahtada tek cümle:
“Üç kişi girdi. İki kişi çıktı. Bir kişi içeride kaldı.”
Tae fısıldadı:
“Biz seni bırakmadık…”
Nara’nın gözleri dolu gibi değildi ama sesi kırılıyordu.
“Beni içeride unuttunuz.”
Jungkook başını tuttu.
“Hayır… biz seni koruduk.”
Nara bir anda bağırmadı.
Sadece çok sakin konuştu.
“Beni korumak için beni sildiniz.”
O an oda sallandı.
Sıralar yer değiştirdi.
Zemin çatladı.
Ve kapının arkasından o şeyin sesi duyuldu.
Ama bu sefer gölge değil…
nefes alan bir hatırlama gibi.
Nara geri çekildi.
“Eğer beni geri alırsanız, o da geri gelir.”
Tae ve Jungkook aynı anda kapıya baktı.
Kapı artık ışık değildi.
Karanlıktı.
Ve karanlık içlerinden birini çağırıyordu.
Jungkook fısıldadı:
“Bizi buraya getiren şey o mu?”
Nara cevap verdi:
“Hayır.”
“Beni buraya kilitleyen şey sizsiniz.”
Ve kapı yavaşça açılmaya başladı.