Kapı açıldıkça içeriden bir rüzgâr çıkmadı.
Soğuk da değildi.
Sanki içeri doğru çekilen bir boşluk vardı.
Ve o boşluk, nefes alıyordu.
Jungkook bir adım geri gitmek istedi ama ayakları yerden kalkmadı.
“Bu… gerçek değil,” diye fısıldadı.
Tae gözlerini kapatmadan kapıya baktı.
“Gerçek olmasa bu kadar net hissedemezdik.”
Nara geriye çekildi.
“Artık geri dönemezsiniz.”
Kapının içi tamamen görünür olduğunda, sınıf bir anda değişti.
Duvarlar yok oldu.
Yer yok oldu.
Sadece tek bir sahne kaldı:
2009 gecesi.
Aynı okul.
Ama bu kez hatırlanan değil, yaşanan an.
Üç kişi kapının önünde duruyordu.
Tae.
Jungkook.
Ve Nara.
Jungkook’un sesi gençti ama panikti:
“Bunu açarsak geri dönüş yok.”
Tae’nin sesi daha kararlıydı:
“Zaten içeride bir şey var.”
Nara ise kapıya en yakın olandı.
Elini kaldırmıştı.
Ama geri çekiliyordu.
“Bunu yapmayın…” dedi.
O an görüntü kırıldı.
Ve aynı an tekrar başladı.
Bu sefer farklı bir detay vardı.
Kapının altından siyah bir şey sızıyordu.
Duman gibi değil.
Su gibi değil.
Hatıra gibi.
Jungkook geri adım attı:
“Hatırlıyorum… ama bu hatırlama değil.”
Tae’nin yüzü gerildi.
“Bu yeniden yazılma.”
Nara’nın sesi yankılandı:
“Siz beni o an durdurdunuz.”
Görüntü bir kez daha kırıldı.
Bu kez kapı açıldı.
Ve içeriden çıkan şey görünmedi.
Sadece hissedildi.
O an üçü de aynı anda dizlerinin üzerine çöktü.
Ve her şey karardı.
Şimdi…
Eski sınıfa geri dönmüşlerdi.
Ama bir şey eksikti.
Nara yoktu.
Jungkook panikle etrafa baktı.
“Nara!”
Tae de ayağa kalktı.
“Bu… nasıl olur?”
Tahtada yeni bir yazı belirdi.
Sanki biri az önce yazmıştı:
“Onu geri almak için önce onu kabul etmelisiniz.”
Jungkook’un sesi titredi.
“Biz zaten kabul ediyoruz…”
O an sınıfın köşesinde bir ses duyuldu.
Çok hafif.
Bir kalem sesi.
Tık… tık…
Bir masa kendi kendine çekildi.
Ve üstüne yavaşça bir isim yazıldı:
NARA
Ama bu kez isim tamamlanmadı.
Son harf yarım kaldı.
Sanki biri yazmayı bırakmıştı.
Ya da yazdırılmamıştı.
Tae fısıldadı:
“O hâlâ burada…”
Jungkook başını çevirdi.
“Ya da biz onu burada tutuyoruz.”
O anda sınıfın ışığı söndü.
Ve karanlığın içinde Nara’nın sesi son kez geldi:
“Beni hatırlarsanız… ben geri gelirim.”
“Beni yanlış hatırlarsanız… hep burada kalırım.”
Ve karanlıkta bir kapı daha açıldı.