Jungkook’un eli Tae’nin eline daha sıkı kenetlendi. O karanlık gölge yaklaşırken, odanın içindeki hava sanki nefes almayı bile yasaklıyordu.
“Birlikte kapatmak…” diye tekrarladı Tae. “Nasıl?”
Jungkook gözlerini gölgeden ayırmadan konuştu.
“Hatırlamamız gerekiyor. Gerçeği bastırdığımız an… o uyanmış.”
Gölge gülümsedi. Tae’nin yüzüyle ama tamamen yabancı bir ifadeyle.
“Hatırlamak mı? Ben zaten hep buradaydım.”
Bir anda duvarlar yeniden değişti.
Müzik odası yok oldu.
Yerine aynı okul koridoru geldi ama bu sefer… her şey yan yatmış gibiydi. Sanki okul gerçek dünyaya değil, başka bir boyuta doğru eğilmişti.
Tavanlardan su gibi siyah bir şey damlıyordu.
Ve her damla düştüğünde… bir anı çalınıyordu.
Tae başını tuttu.
“Jungkook… başım… bir şeyler gidiyor…”
Jungkook panikle ona döndü.
“Bana bak! Sadece bana bak!”
Tae gözlerini kaldırdı.
O an… Jungkook’un sesi daha netleşti.
“2009’da… biz burada değildik sadece öğrenci olarak.”
Bir anlık sessizlik oldu.
Sonra Jungkook devam etti:
“Biz… onu mühürlemeye çalışan kişilerden biriydik.”
Tae dondu.
“Ne?”
Gölge bir anda yaklaştı, aralarına girer gibi oldu ama Jungkook onu geri itti. Elinden yayılan ışık gibi bir şey gölgeyi geri savurdu.
Jungkook’un gözleri titredi ama artık hatırlıyordu.
“Okulun altında bir şey vardı… isim veremediğimiz bir varlık. İnsanların korkularını, anılarını alıyordu.”
Tae’nin sesi kısıldı.
“Biz onu durdurmaya çalıştık…”
Jungkook başını salladı.
“Ve başardık sanmıştık.”
Zemin aniden çöktü.
İkisi de düşüyormuş gibi hissetti ama aslında yer yerinde duruyordu—sadece gerçeklik kırılıyordu.
Gölge bu kez daha netleşti. Tae’nin yüzüydü ama gözleri tamamen boştu.
“Beni kilitlediniz,” dedi gölge.
“Ve seni bana bağladınız.”
Tae’nin bileğinde hafif bir yanma hissetti.
Orada ince, görünmez bir çizgi belirdi… Jungkook’un bileğinde de vardı.
Bir bağ.
Jungkook yutkundu.
“Bu… bağ yüzünden birbirimizi unutamadık.”
Tae gözlerini Jungkook’tan ayırmadı.
“Yani biz… birbirimizi seçtik?”
Jungkook çok kısa bir an sustu.
“Evet.”
Gölge bağırdı. Ses koridoru parçaladı.
“YANLIŞ! SİZ BENİ SEÇTİNİZ!”
Ve o an okul tamamen karardı.
Ama karanlığın içinde Tae’nin eli hâlâ Jungkook’daydı.
Jungkook fısıldadı:
“Eğer bizi bağladıysak… birlikte kırabiliriz.”
Tae başını salladı.
“Nasıl?”
Jungkook gölgeye baktı.
“Unutarak değil… hatırlayarak.”
Ve ikisi aynı anda gözlerini kapattı.
Karanlığın ortasında tek bir şey kaldı:
birbirlerine tutunan iki el ve yeniden doğmak üzere olan bir anı.