Sınıfın ışığı tamamen normale döndüğünde bir şey yanlış hissediliyordu.
Her şey yerli yerindeydi… ama hiçbir şey “yerinde” değildi.
Tae ve Jungkook hâlâ birbirinin elini tutuyordu.
Ama ikisi de fark etti: bu ilk kez değil.
Jungkook yutkundu.
“Biz… daha önce de bunu yaptık, değil mi?”
Tae cevap vermedi.
Çünkü kafasının içinde bir şey açılıyordu.
2009 değil.
Daha önce.
Aynı koridor.
Aynı kapı.
Ve aynı eller.
Ama bu kez görüntü netti:
Kapının önünde iki kişi vardı.
Tae ve Jungkook.
Ama bu sefer üçüncü bir şey yoktu.
Nara yoktu.
Kapıdan sızan karanlık vardı sadece.
Ve Jungkook’un sesi o an daha gençti ama daha kırık:
“Eğer bunu yaparsak… bizi de unuturuz.”
Tae’nin sesi çok netti:
“Birbirimizi unutmayız.”
Sessizlik.
Sonra kapı açıldı.
Ve her şey kırıldı.
GERÇEĞE DÖNÜŞ
Jungkook bir anda nefes aldı.
“Bu…”
Tae de aynı anda başını tuttu.
Aynı anı gördüler.
Aynı hatırlama.
Ama eksik olan bir şey vardı.
Jungkook fısıldadı:
“Biz Nara’yı… hiç hatırlamıyorduk.”
Tae dondu.
“Çünkü o hiç ‘üçüncü kişi’ değildi.”
Sınıf bir an titredi.
Tahta çatladı.
Ve bir cümle belirdi, bu kez kendi kendine değil… sanki içeriden yazılıyordu:
“Üç kişi yoktu.”
Jungkook’un sesi kısık çıktı:
“Ne demek bu?”
Tae yavaşça ona baktı.
Ve ilk kez gerçeği söyledi:
“Biz… o kapıyı birlikte açtık.”
Sessizlik çöktü.
Ama bu kez boşluk yoktu.
Sadece anı vardı.
Jungkook’un gözleri doldu gibi değildi ama içi sarsıldı.
“Yani Nara…”
Tae başını salladı.
“Bir kişi değildi.”
Jungkook’un nefesi hızlandı.
“Bir şey miydi?”
Tae çok yavaş konuştu:
“Bizim aramızdaki boşluktu.”
O an her şey yer değiştirdi.
Tüm anılar yeniden yazıldı.
Nara’nın sesi yoktu artık.
Çünkü Nara hiçbir zaman ayrı bir kişi olmamıştı.
O, Tae ile Jungkook’un 2009’da kapıyı açtıktan sonra birbirlerinden kopan parçasıydı.
Jungkook fısıldadı:
“Yani biz… onu birbirimizden mi yarattık?”
Tae gözlerini kaçırmadı.
“Evet.”
Bir sessizlik.
Ama bu sessizlik kötü değildi.
Ağırdı.
Gerçekti.
Jungkook çok kısık bir sesle:
“Onu geri aldık sanıyorduk…”
Tae bir adım yaklaştı.
“Hayır.”
“Biz birbirimize geri döndük.”
Ve o an aralarındaki görünmeyen şey tamamen çözüldü.
Ne gölge vardı artık.
Ne kapı.
Sadece iki kişi.
Birbirine çok yakın.
Jungkook hafifçe gülümsedi.
“Demek hep bu yüzden…”
Tae sordu:
“Ne?”
Jungkook gözlerini kaldırdı.
“Ne kadar unutursam unutayım… seni hep hatırlıyordum.”
Tae’nin sesi neredeyse fısıltıydı:
“Ben de.”
Sınıf tamamen dağıldı.
Ama bu kez yıkım gibi değil…
uyanış gibi.
Ve son sahnede sadece şu kaldı:
Tae ve Jungkook, birbirine bakıyordu.
Artık kayıp bir üçüncü kişi yoktu.
Sadece birbirlerini ilk kez gerçekten hatırlayan iki kişi vardı.