Sınıfın duvarları silinirken bile Tae ile Jungkook birbirini bırakmadı.
Boşluk her şeyi yutmaya başladığında en kolay şey kaçmaktı… ama ikisi de aynı anda değil, birbirine doğru yaklaştı.
Sanki dünya dağılsa bile, aradaki mesafeyi kapatmak daha önemliydi.
Jungkook’un sesi titredi:
“Eğer bu gerçekten sonsa… neden hâlâ seni hissediyorum?”
Tae yutkundu. Gözlerini Jungkook’tan kaçırmadı.
“Çünkü bu son değil.”
Boşluk arkalarında büyüyordu. Nara’nın sesi artık duyulmuyordu. Her şey bir kenara çekilmiş gibiydi.
Sadece ikisi kalmıştı.
Ve aralarındaki o ince, kırılgan bağ.
Jungkook bir adım yaklaştı.
“Biz… gerçekten neydik?”
Tae kısa bir süre sustu. Sonra çok daha alçak bir sesle:
“Bunu hatırlarsak… belki her şey dağılır.”
Jungkook hafifçe güldü ama bu gülüş korkudan değildi.
“Zaten her şey dağılmıyor mu?”
O an boşluk bir adım daha yaklaştı.
Ama Tae onu fark etmedi bile.
Sadece Jungkook’u gördü.
Sanki tüm dünya daralmış, sadece onun yüzü kalmıştı.
“Eğer gidersek,” dedi Tae, “bir daha aynı olmayacağız.”
Jungkook başını hafifçe eğdi.
“Belki de zaten hiç aynı değildik.”
Bir sessizlik oldu.
Ve o sessizliğin içinde, ilk kez “kaçmak” değil “kalmak” seçildi.
Tae elini yavaşça uzattı.
Jungkook tereddüt etmedi.
Parmakları birleştiğinde, boşluk bir an duraksadı.
Sanki bu temas, onun bile anlayamadığı bir şeyi bozmuştu.
Jungkook fısıldadı:
“Hatırlamıyorum… ama seni bırakmak istemediğimi biliyorum.”
Tae’nin nefesi kesildi.
“Ben de.”
Boşluk bir anda geri çekildi.
Sanki ikisinin arasındaki o küçük mesafe, dünyayı yeniden yazmıştı.
Ve o an…
Nara’nın sesi çok uzaktan geldi:
“Unutmayın… ben sizden önce yoktum.”
Ama Tae cevap vermedi.
Jungkook’a baktı sadece.
“Eğer bu gerçekse,” dedi Tae, “o zaman ilk gerçek bu.”
Jungkook gözlerini kapattı.
Ve hafifçe gülümsedi.
“Ne?”
Tae çok yavaş bir şekilde:
“Sen varsın.”
Boşluk çatladı.
Ama bu kez yıkmak için değil…
geri vermek için.
Sınıf geri gelmeye başladı. Duvarlar, ışık, tahta…
Ama her şey geri gelirken bir şey değişmişti:
Artık aralarında görünmeyen bir mesafe yoktu.
Sadece aynı yerde duran iki kişi vardı.
Ve Jungkook çok kısık bir sesle sordu:
“Şimdi ne olacak?”
Tae elini bırakmadı.
“Bilmiyorum.”
Kısa bir duraklama.
Sonra ekledi:
“Ama artık yalnız değiliz.”
Ve boşluk tamamen kayboldu.