Bölüm 7

​"Sen beni neden koruyorsun? Kimsin sen?" diye sorduğumda, sesimdeki titremeyi gizleyememiştim.
​Karşımdaki o kusursuz, mermerden yontulmuş gibi duran yüz hatlarında yine o belli belirsiz, gizemli tebessüm belirdi. Kömür karası gözlerini bir saniye bile gözlerimden ayırmadan, aramızdaki mesafeyi tamamen kapattı. Eğildi, öyle ki nefesi yüzümü yalıyordu.
​"Kim olduğumun şu an bir önemi yok Raya," dedi, o kalın ve insanı büyüleyen sesiyle. "Ama neden burada olduğuna gelirsek... Sen bu hikayeyi sadece yazmıyordun. Sen burayı, Gece Yarısı Çizgileri'ni, kendi ellerinle besleyip büyütüyordun. Ve şimdi yarattığın bu evrenin tam ortasındasın."
​Şaşkınlıkla gözlerimi açtım. Ne demek istediğini tam olarak kavrayamıyordum. Ben sadece odamda, bilgisayarımın başında hikaye yazan sıradan bir kızdım. Nasıl olur da bu tekinsiz dünyaya ait olabilirdim?
​Tam o sırada, arkamızdaki o ters yüz edilmiş odamın kapısından korkunç bir gıcırtı yükseldi. İçerideki o nefesten mahrum, hırlayan yaratık yönünü doğrudan aynaya, yani bizim durduğumuz yere doğru çevirmişti. Adım sesleri camın diğer tarafına yaklaşıyordu. Korkuyla irkildim.
​Gizemli çocuk elimi tekrar kavradı. Parmaklarının buz gibi soğukluğu bu sefer beni korkutmuyor, aksine garip bir şekilde güvende hissettiriyordu.
​"Şimdi soru sorma zamanı değil," diye fısıldadı, sesi bu sefer ölümcül bir ciddiyete bürünmüştü. "Eğer o şey aynanın arkasında bizi fark ederse, ikimiz için de geri dönüş olmaz. Benimle gelmek ve bana güvenmek zorundasın. Anlaştık mı?"
​Geriye dönüp odama, o karanlık gölgeye baktım. Sonra tekrar önümdeki bu yakışıklı, tekinsiz yabancıya... Başımı yavaşça onaylar anlamda salladım. Başka çarem yoktu.
​"Güzel," dedi ve beni siyah mermer zeminin üzerinde, karanlığın daha da derinlerine doğru çekmeye başladı...