Penceredeki silüet bir sis bulutu gibi gözden kaybolduğunda, odadaki sessizlik adeta kulaklarımı tırmalamaya başladı. Kalbimin göğüs kafesimi döven sesi dışında hiçbir şey duyulmuyordu. Dizlerimin bağı çözülmüştü; yavaşça yatağın kenarına çöktüm. Gözlerimi bir an bile kırpmadan, az önce o gölgenin durduğu cam kenarına bakıyordum. Aklımı kaçırıyor gibiydim. Gerçekten orada biri mi vardı, yoksa uykusuzluktan zihnim bana oyunlar mı oynuyordu?
Elimdeki telefonun soğuk metal yüzeyi, avcumun içindeki ter yüzünden kayıyordu. Ekrandaki o korkunç mesaj hâlâ duruyordu: "Sana arkana bakmamanı söylemiştim Raya..."
Korku içimi kemiriyordu ama bir yandan da damarlarımda deli gibi bir öfke yükseldi. Bu her kimse, evimi, odamı, hatta üzerimdeki tişörtün rengini bilecek kadar yakınıma sızmıştı. Telefonu iki elimle sıkıca kavradım. Parmaklarım titriyordu ama geri adım atmayacaktım. Klavyeye dokunup o gizemli hesaba hızla yazmaya başladım:
Raya: "Sen kimsin?! Ne istiyorsun benden? Odamı nereden görüyorsun?!"
Mesajı gönderdiğim an derin bir nefes verdim. Uygulamanın üst kısmında o kişinin kullanıcı adı yazıyordu ama ne bir profil resmi vardı ne de tek bir paylaşımı. Hayalet bir hesap gibiydi. Gözlerimi ekrandan ayırmadan beklemeye başladım. Kalbim o kadar hızlı çarpıyordu ki nefes alamıyordum.
Bir dakika geçti... İki dakika... Üç dakika... Hiçbir hareket yoktu. Tam "Galiba cevap vermeyecek" diye düşünüp telefonu yatağa bırakacakken, ekranın hemen üstünde o iki kelime belirdi:
"Yazıyor..."
Nefesimi tuttum. Karşıdaki kişi mesajı yazıyor, sonra siliyor, sonra tekrar yazıyordu. En sonunda telefon acı bir sesle titredi ve yeni mesaj ekrana düştü:
"Çok uzağa bakıyorsun Raya. Ben dışarıda değilim ki."
Aynı salise içinde, hemen yatağımın altından, o zifiri karanlıktan telefonun titreme sesi geldi...
