Bölüm 6

Gece artık saklanmıyordu. Ay bulutların arasından sıyrılmış, sokağı gümüş bir bıçak gibi ikiye bölmüştü. Balkonun altındaki dar sokakta ayak sesleri yankılanıyordu. Ela, bileğindeki hafif yanmayı hissediyordu. Kan Bağı. Aron’un kalp atışı artık kendi kalbinin yanında ikinci bir ritim gibiydi. Soğuk. Kontrollü. Ama altında kaynayan bir fırtına vardı. “Yaklaşıyorlar,” dedi Aron. Ela onun korkmadığını hissediyordu. Ama öfkesini hissediyordu. Aşağıdan bir ses yükseldi: “Çevreyi sarın! Vampir burada!” Metal silahların sürtünme sesi duyuldu. Ela fısıldadı, “Kaçamayız mı?” Aron başını iki yana salladı. “Hayır. Bu kez kaçarsak daha çok gelirler.” Ela onun karar verdiğini anladı. Ve bir şey daha… Aron’un içindeki karanlık yükseliyordu. Bir kapı tekmeyle kırıldı. Kan Avcıları balkona çıkan merdiveni bulmuştu. Aron Ela’yı arkasına aldı. “Gözlerini kapatma,” dedi sakin ama sert bir sesle. “Ne olduğumu gör.” Ela’nın nefesi hızlandı. İlk Avcı balkona çıktığı anda zaman yavaşladı. Aron’un gözleri tamamen kırmızıya döndü. Dişleri uzadı. Vücudu bir gölge gibi hareket etti. İnsan gözünün takip edemeyeceği bir hızla Avcı’nın önünde belirdi. Bir çığlık. Silah yere düştü. Ela bağ sayesinde her şeyi hissetti. Kasların gerilmesi. Açlığın yükselişi. Ve o korkunç tatmin hissi. Ela’nın dizleri titredi. “Aron…” diye fısıldadı. İkinci Avcı ateş etti. Kurşun Aron’un omzuna saplandı. Ela bir anda aynı yerde yanma hissetti. Acı göğsüne yayıldı. Nefesi kesildi. “Ah—” Aron dönüp ona baktı. Bağ. O da hissetmişti. Bir saniyelik o dikkat dağılması yetti. Üçüncü Avcı bıçağını savurdu. Aron son anda eğildi ama yanağında ince bir kesik açıldı. Ela’nın yüzü de aynı yerde sızladı. Artık sadece onun savaşını izlemiyordu. Onunla savaşıyordu. Aron bir anda kontrolünü bıraktı. Hareketleri vahşileşti. Birini duvara fırlattı. Diğerinin silahını ezdi. Son Avcı kaçmaya çalışırken Aron onu yakaladı. Göz göze geldiler. “Kraliçe seni uyardı,” dedi Avcı titreyerek. “İnsanla bağ kurarsan… bedelini ödersin.” Ela’nın kalbi duracak gibi oldu. Aron’un içindeki öfke kabardı. “Kraliçe benim kaderimi belirleyemez,” dedi soğukça. Ve Avcı’yı bayıltıp kenara attı. Sokak sessizleşti. Ama o sessizlik doğal değildi. Hava bir anda ağırlaştı. Ela ürperdi. “Aron…” Aron da hissetmişti. Başını yavaşça kaldırdı. Sokağın ortasında bir siluet belirdi. Uzun siyah bir elbise. Bembeyaz bir yüz. Gümüş gibi parlayan gözler. Vampir Kraliçesi. Adım atmadı. Ama varlığı bile sokaktaki ışığı söndürmeye yetti. Ela’nın kalbi hızlandı. Aron’un içindeki duygu bir anda değişti. Öfke yerini… gerilime bıraktı. Kraliçe’nin sesi geceyi kesti. “Prensim.” Ela dondu. Prens? Aron cevap vermedi. Kraliçe’nin gözleri Ela’ya kaydı. Yavaşça. İnceleyerek. “Demek kalbini çalan insan bu.” Ela istemsizce Aron’un elini tuttu. Aron geri çekmedi. Kraliçe hafifçe gülümsedi. “Kan Bağı mı kurdun?” Aron’un sesi sertti. “Onu koruyorum.” “Hayır,” dedi Kraliçe. “Onu kendine zincirliyorsun.” Ela bağ sayesinde bir şey fark etti. Aron’un içinde bir korku vardı. Kraliçe’den. Ama boyun eğmeyecekti. “Onu rahat bırak,” dedi Aron. Kraliçe başını eğdi. “İnsanlar kırılgandır. Sen ise açlıksın.” Bir adım attı. Ve Ela’nın bileği bir anda yandı. Kan Bağı parladı. Ela dizlerinin üzerine çöktü. Aron hemen onu tuttu. “Yeter!” Kraliçe’nin bakışları keskinleşti. “İnsanına aşık olman yasak.” O kelime havada asılı kaldı. Aşık. Ela’nın kalbi duracak gibi oldu. Aron sustu. Ama Ela bağ sayesinde gerçeği hissetti. O kelime… doğruydu. Kraliçe geri çekildi. “Bir seçim yapacaksın, Prens.” “Taht… ya da insan.” Rüzgar sertleşti. Kraliçe gölgelerin içine karıştı. Sokak tekrar sessizdi. Ama artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Ela yavaşça Aron’a baktı. “Prens mi?” Aron birkaç saniye sustu. Sonra itiraf etti. “Bu şehrin varisiyim.” Ela’nın nefesi kesildi. “Ve eğer seni seçersem… vampir dünyası bana savaş açar.” Ela fısıldadı: “Peki ya beni seçmezsen?” Aron gözlerinin içine baktı. Bu kez maskesiz. “Öyle bir ihtimal yok.” Ama bağın derininde Ela bir şey daha hissetti. Yaklaşan bir fırtına. Ve bu savaş… sadece başlangıçtı.