Bölüm 4

Emily o gece pencerenin önünden ayrılmadı.Karşı apartmanın en üst katındaki siluet hâlâ oradaydı.Kıpırdamıyordu.Sadece onu izliyordu.Emily perdeyi hızla kapattı ve yatağına oturdu.Telefonuna gelen son mesajı tekrar okudu:"Artık çok yakın."Yakın olan neydi?Ya da kimdi?Ertesi gün Emily okula gitmedi.Evde kalıp her şeyi araştırmaya karar verdi.İlk olarak eski telefonu inceledi.Telefonun şarjı bitmek üzereydi ama içinde birkaç dosya vardı.Galeriyi açtı.Yüzlerce fotoğraf...Hepsi ona aitti.Bazıları bugünden, bazıları ise henüz yaşanmamış günlerden gibiydi.Bir fotoğrafta kırık bir kolu vardı.Bir başkasında saçları daha uzundu.Son fotoğrafı açınca nefesi kesildi.Fotoğraf karanlık bir odada çekilmişti.Fotoğrafın köşesinde tarih yazıyordu:18 Haziran 2028.Bu tarih henüz gelmemişti.Fotoğrafın ortasında Emily vardı.Korkmuş görünüyordu.Arkasında ise bulanık bir insan silueti duruyordu.Aynı siluet.Karşı apartmandaki.Tam o sırada eski telefon titredi.Ekranda yeni bir ses kaydı belirdi.Emily kulaklığını takıp kaydı açtı.İlk birkaç saniye sessizlik vardı.Sonra kendi sesi duyuldu.Ama bu ses ağlıyordu."Emily... Eğer bunu dinliyorsan hâlâ zaman var."Emily'nin kalbi hızlandı."Ben gelecekteki senim."Ses birkaç saniye sustu."Onun seni fark etmesine izin verdim.Bu benim hatamdı.Şimdi seni bulmaya çalışıyor."Emily korkuyla ekrana baktı."Kim o?" diye fısıldadı.Ses kaydı devam etti."Onun adını öğrenmeye çalışma.Onu araştırma.Ve en önemlisi..."Kayıt bir anda cızırtıya dönüştü.Son cümle güçlükle duyuluyordu."Gece 03.17'de kapını açma."Kayıt sona erdi.O gece Emily odasında otururken saat yavaş yavaş 03.17'ye yaklaştı.03.15...03.16...Kalbi deli gibi atıyordu.Sonra...Ding dong.Kapı zili çaldı.Emily'nin kanı dondu.Ailesi uyuyordu.Bu saatte kim gelebilirdi?Zil tekrar çaldı.Ding dong.Sonra üçüncü kez.Ding dong.Telefonuna bir mesaj geldi.Bilinmeyen numara.Mesajda tek bir fotoğraf vardı.Fotoğraf evinin giriş kapısını gösteriyordu.Kapının önünde biri duruyordu.Kapüşonlu bir siluet.Ve fotoğrafın altında şu yazıyordu:"Sakın açma."Tam o anda kapının ardından yavaş bir ses duyuldu.Bir fısıltı.Ama bu ses yabancı değildi.Çünkü kapının dışındaki kişi...Emily'nin kendi sesiyle konuşuyordu."Emily... Lütfen kapıyı aç."