Sabah olduğunda yaşadıklarının bir rüya olduğunu düşünmeye çalıştı Emily. Telefondaki kişinin dedikleri hala aklındaydı ama yine de okula gitti. Gün boyunca herşey normaldi ta ki öğle arasına kadar. Arkadaşlarıyla kantine gitmek için merdivenden aşağı inerken ayağı kaydı. Az kalsın düşecekti ama son anda merdivenlerin korkuluğuna tutundu. O anda aklına gelen tek şey ise gece duyduklarıydı."Eğer gidersen merdivenlerden düşeceksin."Bunun sadece bir tesadüften ibaret olduğunu düşündü. Eve geldi. Çok yorgundu. Duşa girdi ve uyumak için hazırlandı. Bugün olanları düşünerek uykuya daldı. Gece 03.17'de telefon tekrar çaldı. Bu kez telefonda numara değil tek bir kelime vardı. Hazır mısın?
Titreyen parmaklarıyla telefonu eline aldı. Bu sefer aramayı reddetmeden açtı."Sen kimsin ve neden beni arıyorsun?"diye sordu Emily. Karşı taraftan yine kendi sesi geldi. Ama bu kez daha yorgun ve korkmuş gibiydi."Vaktimiz az."demişti. Emily'nin boğazı düğümlendi."Ne demeye çalışıyorsun?"diye sordu. Birkaç saniye sessizlik oldu. Daha sonra ses fısıldadı."Yarın saat 14.42'de okulun arka bahçesine gitme."dedi."Neden?"diye sordu Emily."Çünkü biri seni bekliyor olucak."dedi karşı taraf."Bu aptalca!Ne anlatıyorsun sen?"dedi Emily sinirle. Karşı taraftan ses gelmedi ve bir anda telefon kapandı.
Ertesi gün Emily tüm sabah boyunca huzursuzdu. Sürekli saatine bakıyordu. Arkadaşları onun garip davrandığını fark etmişti. Öğle arasında en yakın arkadaşı Deborah yanına geldi."İyi misin?"diye sordu."İyiyim sadece yorgunum."diyebildi Emily. Gerçeği anlatmaya cesaret edemedi. İnanmaz diye düşündü. Saatler geçti. Sonunda saat 14.40 oldu. Emily koridorda yürürken okulun arka bahçesine açılan kapıyı gördü. Gitmemesi gerektiğini biliyordu ama merakı korkusuna ağır bastı. Kapıyı açtı. Bahçe bomboştu."Kimse yokmuş."diye mırıldandı. Tam geri dönecekken yerde bir telefon gördü. Eski model,siyah bir telefondu. Ekranı açıktı. Ekranda tek bir fotoğraf vardı. Emily'nin fotoğrafı.