Saat gece 03.17'yi gösteriyordu.
Emily derin uykudayken telefonun titreşimi ile uyandı. Gözlerini hafifçe araladı ve komodinin üstündeki telefona uzandı. Bu saatte kim arayabilir ki diye düşündü. Telefona baktığında bilinmeyen bir numara tarafından arandığını gördü. Fazla umursamayıp telefonu kapattı ve geri uyumak için gözlerini kapattı. Ancak telefon susmamakta kararlıydı. Emily uykusuzluğun getirdiği huysuzlukla telefonu açtı. "Alo."dedi fakat yanıt gelmedi." Kimsiniz?"diye tekrar konuştu Emily. Bu sefer çok tanıdık bir ses duydu. Kendi sesiydi. "Emily,yarın okula gitme."dedi. Emily inanamadı. "Ne diyorsunuz? Siz kimsiniz?"diye sordu Emily. "Yarın okulda ayağın kayacak ve merdivenlerden düşeceksin."dedi kendi sesi. Emily bunun bir şaka olduğunu düşündü. "Ne kadar da aptalca bir şaka."dedi. Karşı taraftaki ses daha da derinleşti. "Pencerenin yarısı açık,yanındaki sandalyede yeşil kazağın asılı."deyiverdi ses. Emily yavaşça pencereye daha sonrada sandalyeye baktı gerçektende haklıydı. Emily biraz ürperdi. Ses konuşmaya devam etti."Peki bunu biliyor musun?Şuanda odanın kapısına bakıyorsun."dedi. Emily aniden arkasına döndü. Telefonun ekranı karardı ve telefon kapandı. Emily numarayı geri aramaya çalıştı ama karşılaştığı şey ile şoka uğradı.BU NUMARA MEVCUT DEĞİL.
