# Bölüm 2: İlk Defa Yoktun
Sabahın köründe çalan kapı ziliyle gözlerimi devirdim.
Kim sabahın yedisinde kapıya gelirdi ki?
Üzerime alelacele bir hırka geçirip kapıyı açtım.
Kapıyı açar açmaz karşımdaki kişiyi görünce yüzümdeki son ifade kırıntısı da kayboldu.
Pusat.
Motorunun yanında durmuş, her zamanki rahat tavrıyla bana bakıyordu.
"Sonunda açtın."
İfadesizce ona baktım.
"Ne istiyorsun?"
Kaşlarını çattı.
"Beni neden engelledin?"
Gülmemek için kendimi zor tuttum.
İki yıl boyunca hayatıma girip çıkan, beni her seferinde yarı yolda bırakan çocuk bana bunu mu soruyordu?
"Neden engellemeyeyim?"
Pusat birkaç saniye sustu.
"Sadece soruyorum."
"Ben de cevap veriyorum."
Yüzündeki ifade hafifçe değişti.
Sanki böyle bir tepki beklemiyormuş gibi.
Eskiden olsa sesini duyar duymaz yumuşardım.
Eskiden olsa gözlerinin içine bakamazdım bile.
Ama artık değildi.
Artık hiçbir şey eskisi gibi değildi.
Pusat eliyle saçlarını geriye attı.
"Neyse."
Derin bir nefes verdi.
"Bunları sonra konuşuruz."
Motorunun yanına gidip kaskını çıkardı.
Sonra bana doğru uzattı.
"Hadi."
Kaşımı kaldırdım.
"Nereye?"
"Okula."
Birkaç saniye ona baktım.
Sonra tek kelime etmeden geri çekildim.
Ve kapıyı yüzüne kapattım.
Pat.
Pusat
Kapının yüzüme kapanmasıyla olduğum yerde kaldım.
Birkaç saniye boyunca sadece kapıya baktım.
Az önce...
Hayal gerçekten kapıyı yüzüme mi kapatmıştı?
Hayal?
O Hayal mı?
Kaşlarımı çattım.
Bu kızın normalde çoktan peşimde dönüyor olması gerekmiyor muydu?
Ne olmuştu buna?
İki gündür mesaj atmıyordu.
Aramıyordu.
Merak etmiyordu.
Şimdi de yüzüme kapıyı kapatıyordu.
İçimde garip bir huzursuzluk oluştu.
Ama hemen başımı salladım.
Abartıyordum.
Hayal sonuçta Hayal'di.
Biraz kırılmıştır.
Biraz naz yapıyordur.
En fazla birkaç tatlı söz söylerim.
Bir iki özür dilerim.
Yine yumuşar.
Her zaman olduğu gibi.
Motoruma yaslanıp sırıttım.
"Evet..."
Kaskımı koluma taktım.
"Kesin yumuşar."
Ama o an bilmediğim bir şey vardı.
Bu kez karşımdaki kız, iki yıl önceki Hayal değildi.