# Bölüm 1: Vazgeçtiğim Gün
İnsan bir günde vazgeçmez.
Bunu bana iki yıl öğretti.
Pusat'la sadece otuz sekiz gün sevgili olduk.
Ama hikâyemiz otuz sekiz gün sürmedi.
Tam iki yıl sürdü.
İki yıl boyunca beni sevdiğini söyledi.
İki yıl boyunca benden uzaklaştı.
İki yıl boyunca geri döndü.
Sonra tekrar gitti.
Ben onun için hep bekleyen taraftım.
Ne zaman hayatımdan çıkmaya karar versem bir mesaj atardı.
"Özledim."
Ne zaman toparlanmaya başlasam karşıma çıkardı.
"Senin gibisini bulamadım."
Ne zaman unutmaya yaklaşsam umut verirdi.
Sonra yine kaybolurdu.
Babamın bana bıraktığı yaraları biliyordu.
Kimseye güvenemediğimi biliyordu.
Terk edilmekten ne kadar korktuğumu biliyordu.
Çünkü hepsini ona anlatmıştım.
Ve o da bunu kullanmıştı.
Bir gün bana dünyanın en değerli insanıymışım gibi davranıyordu.
Ertesi gün sanki hiç var olmamışım gibi.
Bir gün saatlerce konuşuyorduk.
Sonraki hafta mesajlarıma bile cevap vermiyordu.
Bir gün "Seni seviyorum." diyordu.
Ertesi gün başka kızlarla fotoğraf paylaşıyordu.
Ve ben...
Her defasında ona inanıyordum.
Çünkü seviyordum.
Çünkü bir gün gerçekten kalacağını sanıyordum.
Ama insanlar değişmiyordu.
Sadece sen onları görmek istediğin gibi görüyordun.
İki yılın sonunda aynaya baktım.
Karşımda tanıyamadığım bir kız vardı.
Sürekli ağlayan.
Sürekli bekleyen.
Sürekli affeden.
Sürekli ikinci plana atılan bir kız.
Ve ilk kez kendime acıdım.
Pusat'a değil.
Kendime.
O gece telefonumu elime aldım.
Mesajlarımızı sildim.
Fotoğrafları sildim.
Numarasını engelledim.
Sonra yatağıma uzanıp uzun uzun tavana baktım.
Canım yanıyordu.
Hem de çok.
Ama ilk defa içimde küçük bir huzur vardı.
Çünkü artık beklemeyecektim.
Artık dönmesini istemeyecektim.
Artık beni seçmeyen birini seçmeyecektim.
“Numarasını engellediğim gece hayatımın değişeceğinden habersizdim.
Çünkü ertesi gün Pusat kapımda olacaktı.”