Bölüm 13

Ritüelin etkisiyle odanın içindeki hava bir anda ağırlaştı. Fadime ve Yusuf’un bedenlerinden çıkan ışık huzmeleri, Kadir ve Kübra’ya doğru uzanmıştı. Nehir ve Baran bir an afalladılar. Baran, dişlerini sıkarak kükredi: “Kesin o bağı!” Ama Kadir’in elleri istemsizce Fadime’ye doğru uzandı. Fadime’nin gözlerinden yaşlar süzülürken, Kadir’in gözleri doldu: “Fadime... seni ilk gördüğümde... gözlerin... beni yakmıştı.” Fadime’nin sesi titrekti: “Biliyorum... Kadir... lütfen bırakma.” Kübra da Yusuf’a doğru eğildi. Yusuf’un kalbi deli gibi atıyordu: “Kübra... bana bak. Seni... başından beri seviyorum.” Kübra’nın gözlerinden yaşlar süzüldü. Kalbi yerinden fırlayacak gibiydi. Ama tam o anda Nehir bir çığlık attı ve elini havaya kaldırdı. Odanın ortasında bir kara duman dönmeye başladı. Baran, Yusuf’un önüne geçti ve onun göğsüne bir yumruk attı. Yusuf bir anda yere serildi, nefesi kesildi. Kübra haykırdı: “Yusuf!” Nehir, Fadime’yi bir gölge zinciriyle yakaladı. Fadime kıpırdayamıyor, gözleri kararmaya başlıyordu. Kadir bir adım daha atmak istedi ama vücudu sanki taş kesilmişti. Baran bağırdı: “Onları alacağız! Siz... bizim için yaratıldınız!” Kadir, son bir çabayla kendini Fadime’ye doğru itti ve bağırdı: “Fadime... ben seni SEVİYORUM!” O an, odanın ortasında bir ışık patladı. Nehir geri savruldu, çığlık attı. Kübra, Yusuf’un yanına koştu ve ona sarıldı: “Bana dön Yusuf, beni bırakma...” Yusuf’un elleri yavaşça Kübra’nın yanaklarına uzandı. Gözlerini açtı, kısık bir sesle: “Seni bırakmam... Kübra...” --- Ermiş’in Bedeli O sırada birden ermiş, bir gölge gibi odada belirdi. Sesi tok ve kararlıydı: “Bu bağlılığı koruyabilmeniz için bir bedel ödemeniz gerek... Her şeyin bir dengesi vardır. Ya birinizin ruhu, ya da birinin hafızası...” Fadime ve Yusuf’un gözleri büyüdü. Kadir ve Kübra birbirlerine baktılar. Nehir ve Baran nefes nefese kalmıştı. Kadir bir adım attı, sesi kararlıydı: “Fadime için... her şeyi öderim!” Kübra da aynı anda konuştu: “Yusuf için... gerekirse ruhumu bile veririm!” Ermiş başını salladı. “Kararınız kesin mi?” Fadime ve Yusuf haykırdılar: “Hayır! Yapmayın ölmenizi istemiyoruz!” Ama ermiş, gözlerini kısıp usulca söyledi: “Zamanınız doluyor... Seçim yapmazsanız, hepsini kaybedersiniz.” O sırada odanın duvarlarında çatlaklar oluşmaya başladı. Nehir ve Baran, kendi gölge boyutlarına çekilmeye başlıyorlardı. Ama bir çığlık attılar: “Bu daha bitmedi! Sizi bulacağız! Onları koruyamazsınız!” --- Bölüm Sonu Kadir ve Kübra, bitkin ama kararlı bir şekilde ayakta duruyordu. Fadime, Kadir’in koluna sarılmıştı. Yusuf, Kübra’nın elini sıkıca tutmuştu. Ama odada bir sessizlik çöktü. Herkes birbirine bakıyordu. Ermiş’in sesi son bir kez yankılandı: “Sevgi güçlüdür... ama karanlık daha güçlü olabilir. Hazırlıklı olun.” ---