Bölüm 14

Olayların ardından sessizlik bir süre daha odada asılı kaldı. Herkes yorgun ve bitkindi. Kadir, Fadime’nin saçlarını okşarken usulca konuştu: “Bizi yok etmeye çalışıyorlar... ama ben seni bırakmam.” Kübra, Yusuf’un elini sımsıkı tuttu: “Onlar kim oluyor da bizi ayırmaya çalışıyor?!” Yusuf başını yere eğdi. Ama birden gözleri parladı. Fadime’ye baktı, sesindeki kararlılık tüm odayı doldurdu: “Belki de... bu dünyaya ait kalmamız hata. Kadir ve Kübra farklılar... bizim de öyle olmamız gerek!” Fadime bir an gözlerini kocaman açtı. Kalbi sıkıştı. “Yusuf... ne demek istiyorsun?” Yusuf, yavaşça başını kaldırdı, gözleri kararlı ve parlaktı. “Başka boyuttan olmayı öğrenelim. Biz de onlar gibi olalım. Onlarla birlikte... o dünyaya ait olalım. Bir ritüel yapalım. Ermişten yardım isteyelim!” Kadir’in ve Kübra’nın gözleri büyüdü. Kadir haykırdı: “Bu çılgınlık! Fadime, Yusuf... o boyut çok farklı. Orada insan kalamazsınız!” Kübra da ekledi: “Yusuf, seninle olmanı istiyorum... ama başka bir varlık olmak... çok tehlikeli!” Fadime ise Yusuf’un elini tuttu, gözlerinde kararlılık vardı. “Abi ne diyorsan... kabulüm. Sen nereye gidersen, ben de oraya.” Kadir ve Kübra bir an derin bir nefes aldı. İçlerinde fırtınalar koptu. Ama Yusuf ve Fadime kararlıydı. Ermiş geri döndü ve onların önünde belirdi. “Bir ritüel yapılacaksa, bunun bedeli ağır olur. Ruhlarınız tamamen değişir. Bir daha asla sıradan insanlar gibi olamazsınız. Hazır mısınız?” Fadime bir adım attı, elleri titriyordu ama cesurca konuştu: “Hazırım.” Yusuf da başını salladı: “Ben de hazırım.” Ermiş ellerini kaldırdı ve eski bir dilde mırıldanmaya başladı. Odanın etrafında altın halkalar oluştu, hava titredi. Kadir ve Kübra’nın gözlerinden yaşlar süzüldü ama geri adım atmadılar. Kadir, Fadime’ye bir kez daha baktı, gözleri dolu doluydu: “Fadime... seni sonsuza kadar seveceğim... ama ne olursa olsun, bir daha bana ait olamayacaksın.” Fadime’nin gözünden bir damla yaş süzüldü, ama başını dik tuttu: “Her şeyi göze alıyorum.” Ritüel tamamlandığında, Yusuf ve Fadime’nin bedenlerinden ışıltılı bir enerji yayıldı. Gözlerinde farklı bir parıltı vardı artık. Yavaşça başlarını kaldırdılar ve birbirlerine bakarak gülümsediler. Artık onlar da insan değildi. --- Yeni Bir Başlangıç Nehir ve Baran, karanlık köşelerinde hırlayarak durumu izliyordu. Nehir dişlerini sıkarak fısıldadı: “Şimdi ikiye karşı iki olduk... ama bu savaş yeni başlıyor.” Kadir ve Kübra ise içten içe bir kıskançlık ve özlem hissettiler. Artık her şey değişmişti. Ama ne olursa olsun, dört kişilik o küçük dünya... sonsuza kadar bağlı kalacaktı. ---