Bölüm 10

Yusuf ve Fadime, o gece geç saatlere kadar oturup konuşmuşlardı. Yusuf, bir defter çıkardı ve oraya notlar almaya başladı: Kadir’in gözleri bazen bir anlığına parlıyor. Kübra, Baran’ın yanında olduğunda yüz hatları değişiyor, daha sertleşiyor. Evde gece olunca fısıltılar duyuluyor. Perdeler kendi kendine hareket ediyor. Kırık aynalar... Fadime de kendi gözlemlerini ekledi: Nehir’in sesi bazen çatallanıyor, insan sesi gibi değil. Baran’ın gözleri bir anda simsiyah oluyor. Kapımızın önüne bazen garip işaretler çizilmiş oluyor, özellikle geceleri. O sırada Fadime birden irkildi: “Yusuf, geçen gece... bana biri ‘yaklaşma’ dedi.” Yusuf hemen toparlandı: “Fadime... bunlar insan değil. Bir şeyler dönüyor ve bizim bunu çözmemiz lazım.” --- Kadir ve Kübra’da Değişimler Başlıyor Kadir’in vücudunda bir karıncalanma hissi vardı. Ellerine baktı, damarları daha belirgin, parmak uçları ise buz gibiydi. Aynaya baktığında yüzünde bir yarık oluştuğunu gördü ama bir göz kırpışında tekrar kayboldu. Kübra ise gece rüyasında bir orman gördü, etrafta ateş halkaları vardı ve Baran ona: “Sen bizim kraliçemiz olacaksın. Yusuf sana zarar verir.” diyordu. Kübra uyandığında Yusuf’un yüzü gözlerinin önüne geldi, içi burkuldu, ama hemen Baran’ın sesi yankılandı zihninde: “Unut onları, onlar senin seviyende değil.” --- Yusuf ve Fadime’nin Evindeki Büyük Olay Gece yarısı, Yusuf ve Fadime tam uyumaya hazırlanırken evdeki duvar saati bir anda yere düştü ve kırıldı. Ardından kapının altından bir duman sızmaya başladı. Fadime’nin yüzü bembeyaz oldu: “Yusuf... bu normal değil!” Yusuf hemen kapıyı açtı ama dışarda kimse yoktu. Sadece bir işaret, yere çizilmiş: Bir sonsuzluk sembolü ve altında bir kelime yazıyordu: “Onlar bizimdir.” Fadime titreyerek Yusuf’un koluna yapıştı. Yusuf dişlerini sıkarak dedi ki: “Yeter! Bu işin peşini bırakmayacağız!” --- Nehir ve Baran’ın Planları Nehir ve Baran, Kadir ve Kübra’yı tamamen kendi taraflarına çekmek için son planlarını yapıyorlardı. Nehir, Kadir’in odasına girdi ve fısıldadı: “Onlar sana engel oluyorlar. Fadime... seni zayıflatıyor.” Kadir’in gözleri bir an parladı, ama kalbinin derinliklerinde bir yerde Fadime’nin yüzü bir kez daha canlandı. Fısıldadı: “Fadime...” Baran da Kübra’nın elini tuttu, avuç içindeki sıcaklık garip bir şekilde yanık hissi veriyordu. “Yusuf... seni hiçbir zaman hak etmedi. Seni anca ben anlayabilirim, Kübra.” Kübra bir an tereddüt etti, Yusuf’un gözleri gözlerinin önünde parladı ama hemen ardından Baran’ın gözlerindeki karanlık Kübra’yı yutmaya başladı. --- Yusuf ve Fadime’nin Karar Gecesi Yusuf ve Fadime sabaha kadar uyumadılar. Yusuf: “Bir yol bulacağım Fadime. Ne olursa olsun onu bırakmayacağım.” Fadime gözlerinde yaşlarla, içten bir sesle: “Ben de Kadir’i bırakmam.” Ve o gece... bir karar aldılar. Kadir ve Kübra’yı geri almak için ne gerekiyorsa yapacaklardı. Ama o sırada... Pencereden bir göz onlara bakıyordu. Simsiyah, ışıksız bir göz. ---