10. Bölüm: Kalbi Hızlandıran Kadın
"Bana Bay Hyunjin, demeyi kes!"
~~~
Neler dediğine anlam veremiyordum. Ayrıca Bay Hyunjin'in bu davranışları bana garip geliyordu. Benimle flört ediyor olamazdı, değil mi? Tanrım sen koru..
Anlamama göz devirip kalbini gösterdi. Hala anlamamış şekil de kaşlarımı çatılı görünce sabırlı bir nefes verip ayağa kalktı ve yanıma geldi.
"O gün kalbimi çaldığın senin hırsız olduğunun kanıtı bence?"
Şaşkınca Hyunjin'e baktım. Tam o sırada kapı sesi.. Ardından Yeji'nin sesi. Hızla Hyunjin'i itekleyip Yeji'nin yanına gittim. Yeji elindeki poşetleri çalışana vermiş hemen bana sarılmıştı.
Hala şaşkınken Yeji'ye karşılık verdim. Birden aklıma gelen sorular beni rahatsız etmişti. Hwang Hyunjin'in içine bir şey mi girmişti? Ya da bu gün bir şeyler mi içtmişti?
Kafamı iki yana sallayarak kendime geldim. Neden onu düşüncektim ki?!
"Hoş geldin, Choi Yurim!"
Resmi konuşmasına kahkaha attım. Yeji geri çekilip ellerimi tuttu. Bir kaç gün öncesinden farklı bakışlarla beni süzdü. Sanki.. Sanki özlem gidermek için süzüyordu beni.
Hyunjin öksürerek ikimizi ayırdı. "İkiniz lezbiyen felan değilisiniz demi? Çünkü nedensiz bir şekilde kalbimi hızlandıran kadının lezbiyen olmasına göz yumamam."
Yeji ve ben aynı an da ona döndük. Korkarak Yeji'ye baktım. Çözememiş şekilde ikimizi süzüyordu. Ellerimi yumruk yaparak Hyunjin'e gösterdim. Salak salak sırıtıp mutfağa gitmişti.
"Sevgilisiniz, değil mi?" Diye sordu sinsice sırıtırken. Yeji'nin omuzuna vurdum. "Ne alaka ben ve Bay Hyunjin?" Gözlerini devirerek bileğimi tuttu ve salona sürükledi.
"Tanrı'm! Bay ne demek pardon? Kaçıncı yüz yıldayız biz?"
"2020," diyerek gülümsedim. Yeji bu halime kıkırdayarak saçlarımı okşadı. Seungmin olsaydı şu an kavga ettiklerine emindim. Kendi kendime mırıldanarak arkama yaslandım.
"O gün kalbimi çaldığın senin hırsız olduğunun kanıtı bence?"
"O gün kalbimi çaldığın senin hırsız olduğunun kanıtı bence?"
"O gün kalbimi çaldığın senin hırsız olduğunun kanıtı bence?"
Şaşkınca gözlerimi kırptım ve kendime gelmeye çalıştım. Hwang Hyunjin cidden iyi yerleşmişti beynime. Ne düşünmeden durabiliyorum, ne de kendimi sorgulamadan.
Yeji televizyonu açıp yanıma oturduğun da, telefonumu cebimden çıkarıp biri aradımı diye kontrol ettim. Kimsenin armadığını görünce koltuğun üstüne koydum.
Hyunjin yanımıza geldiğin de yanıma oturmasın diye hemen elimi sağıma doğru uzattım. Kalbim için bu kadar kaos fazlaydı. Hyunjin kendi kendine gülüp Yeji'nin yanına gitti.
Kendimi rezil mi ettim ben?
Daha doğrusu kim olduğunu bilmeyen biri için rezil olmak faydasız. Kimdim ben? Babası tarafından terk edilen Hwang Yurim mi? Yoksa ona sahip çıkamayan bir o kadar da umursamayan annemin kızı Choi Yurim mi?
Gine kötü hissediyordum, gine yalnız hissediyordum, gine mutsuz hissediyordum, gine resim çizmek istiyordum. Duygularımı öldürmek istiyordum.
Neden hep, "İstiyordum?"
Bıkkın bir nefes verip arkama yaslandım. Bu güzel anın tadının kaçmasını istemiyordum. Yeji flim seçtiğinde arkama yaslanarak seçtiği flimi izlemeye başladım. Daha doğrusu düşüncelerimden kurtulmaya çalıştım.
｡･:*:･ﾟ★,｡･:*:･ﾟ☆
Flim bitmişti ve Yeji çoktan kendini uykusuna bırakmıştı. Gülümseyerek onu süzdükten sonra üstündeki pembe battaniyeyi biraz daha örttüm. Hyunjin'in de yattığını görünce televizyonu kapattım.
İçim el vermemişti ki, gidip Hyunjin'in de üstünü iyice örttüm.
Çantamı sessizce koluma takıp, parmak uçlarımda yürümeye başladım. Birden, "Bu gün burada kal," diyen kalın ve uykulu sese döndüm.
Afallamam bittikten sonra kafa salladım. Zaten yeterince kaos yaşamıştım. Yarın okuluma gitmezsem olmazdı. Hem bitirdiğim resmi okuldaki panoma asmam gerekiyordu.
"Oh.. Teşekkür ederim, Bay Hyunjin-"
"Bana Bay Hyunjin, demeyi kes!"
Korkuyla yerimden zıpladım. Ortam çok sessiz olduğu için sesi daha yüksek çıkmıştı. Ve merdivene doğru yankı yapan sesi beni daha da ürkütmeye yetmişti.
"Pekala... Teşekkür ederim, Hyunjin ama yarın okuluma gitmem gerekiyor."
Kafa sallayarak onayladığında, hızlı atmaktan göğüs kafesime çarpan kalbimle birlikte evden ayrıldım. Cidden ben neler yaşıyordum? Hem ben Yeji'nin abisi Hyunjin'i o zamanlar neden görmemiştim?
｡･:*:･ﾟ★,｡･:*:･ﾟ☆
|Hyunjin|
Derin bir nefes verip yokluğunu sorguladım. Yurim'i sevdiğim yoktu. Ama ona karşı istem dışı hisler beslediğimin farkındaydım. İster istemez bu gün onla flört etmiştim.
Eğleniyordum açıkçası. Yutkunarak saçma düşüncelerimden kurtuldum. Ben hiç aşık olmazdım, olamazdım! Şimdiye kadar olmadıysam, ileride de aşık olamayacaktım.
Ama Yurim nedensizce bana Yeji ile anlattığı günden sonra sıcak, sevimli, kırılmış gibi gelmişti.. Ben ise onun kırılmış kalbini onarma isteği duymuştum.
Kısacası sadece bir iyilik yapmak istemiştim. Doğru değil mi?
Ayağa kalkıp Yeji'yi kucağıma aldım. Odasına götürüp yatağına yatırdıktan sonra yanına uzandım ve ikimizin üstünü örttüm. Yavaş yavaş saçını okşarken mırıldandım.
"Geçmişini hatırlamamanı istiyor ama bilmiyorsun ki hatırlamadığın zaman kalbini paramparça ediyorsun.. "
Bölüm sonu...