Emir bir süre kıpırdayamadı. Odanın içi tamamen karanlıktı ama gözleri yavaş yavaş alışmaya başlamıştı.
Telefon kapalıydı.
Ama ekranı hâlâ çok hafif parlıyordu… sanki içeriden bir ışık sızıyordu.
Cebindeki fotoğrafı çıkardı.
Islak değildi artık.
Ama dokununca… yüzeyi değişiyordu.
Sanki fotoğraf kâğıt değil de ince bir deriymiş gibi hafifçe titreşti.
Bir anda odanın kapısı tamamen açıldı.
Bu kez gıcırdamadı.
Sadece “açıldı.”
Hiç ses yoktu.
Kapının arkasında koridor görünmüyordu.
Sadece aynı oda vardı.
Ama daha eski hali.
Duvarlar sararmış, mobilyalar farklı, ışık titrek…
Emir geri çekildi.
Ama arkasında duvar yoktu artık.
Orada da aynı kapı vardı.
İki kapı.
İkisi de aynı odaya açılıyordu.
Telefon bir anda tekrar çaldı.
Ama bu kez ses dışarıdan gelmiyordu.
Ses kafasının içindeydi.
“Hatırlamaya başla.”
Emir gözlerini kapattı.
Ve bir görüntü geldi.
Çatı.
Ama bu sefer yalnız değildi.
Fotoğraftaki eksik kişi… Emir’in yanındaydı.
Ve Emir o an fark etti:
O fotoğraf çekilmemişti.
Yaşanmıştı.
Gözlerini açtığında, odadaki eski hal bir adım daha yakındı.
Duvarlardaki boya akıyordu.
Sanki oda yavaşça geçmişe dönüşüyordu.
Kapıdan bir fısıltı geldi:
“Sen zaten içindesin.”
Emir cebindeki fotoğrafa baktı.
Artık fotoğrafta tek kişi yoktu.
İki kişi vardı.
Ama ikisinin de yüzü yoktu.
Ve fotoğrafın arkasında yeni bir yazı belirdi:
“3. gün başlıyor.”