"3.gün başlıyor.”
Yazı fotoğrafın arkasında birkaç saniye boyunca sabit kaldı.
Sonra harfler tek tek silinmeye başladı.
Emir gözlerini kırpıştırdı.
Yazının yerinde bu kez tek bir saat belirdi.
03:33
Telefonu hâlâ kapalıydı.
Ama cebinde durmasına rağmen titreşmeye başladı.
Çıkardığında ekran simsiyah görünüyordu.
Yansımasına baktı.
Fakat ekranda kendi yüzü yoktu.
Arkasında biri duruyordu.
Emir hızla arkasını döndü.
Kimse yoktu.
Tekrar telefona baktığında bu kez yansıma normale dönmüştü.
Derin bir nefes aldı.
“Bunu bana oynuyor...” diye fısıldadı.
Tam o sırada odanın köşesinden ince bir çocuk kahkahası duyuldu.
Bir.
Sonra bir tane daha.
Ardından sessizlik.
Emir yavaşça sesin geldiği tarafa yürüdü.
Karanlığın içinde eski bir tahta dolap duruyordu.
Kapaklarından biri aralıktı.
Dolabın içinden sararmış fotoğraflar yere dökülmeye başlamıştı.
Fotoğrafların hepsini tek tek topladı.
İlk fotoğrafta eski bir okul vardı.
İkincisinde boş bir salıncak.
Üçüncüsünde terk edilmiş bir ev.
Dördüncü fotoğrafı eline aldığında nefesi kesildi.
Fotoğrafta kendisi vardı.
Üzerinde çocukken giydiği kırmızı mont...
Ama yanında yine yüzü görünmeyen biri duruyordu.
Bu kez fotoğrafın altındaki tarih dikkatini çekti.
14 Kasım 2013
Emir fısıldadı:
“Ben o gün hiç fotoğraf çektirmedim...”
Fotoğraf elinde titremeye başladı.
Sonra içinden boğuk bir ses geldi.
“Emin misin?”
Emir korkuyla fotoğrafı yere attı.
Fotoğraf yere düşer düşmez odanın duvarları çatlamaya başladı.
Çatlaklardan siyah bir sıvı akıyordu.
Ama yere damlamıyordu.
Tam tersine yukarı doğru akıyordu.
Sanki yerçekimi tersine dönmüştü.
Telefon yeniden açıldı.
Bu kez ekranda yalnızca bir isim vardı.
EMİR
Kendi numarası kendisini arıyordu.
Titreyen parmağıyla aramayı kabul etti.
Karşı taraftan birkaç saniye boyunca sadece nefes sesi geldi.
Sonra kendi sesi duyuldu.
“Dinle... Sakın üçüncü kapıyı açma.”
Emir'in kalbi hızla çarpmaya başladı.
“Sen... kimsin?”
Karşı taraftaki ses cevap verdi.
“Ben sensin.”
Hat kesildi.
O anda odanın önündeki duvar yavaşça ikiye ayrıldı.
Arkasında uzun, karanlık bir koridor belirdi.
Koridorda üç kapı vardı.
Birinci kapının üzerinde:
"Geçmiş"
İkinci kapının üzerinde:
"Gerçek"
Üçüncü kapının üzerinde ise hiçbir şey yazmıyordu.
Sadece kapının altından siyah duman sızıyordu.
Emir tam geri çekilecekken cebindeki paslı anahtar kendi kendine hareket etti.
Elinden fırlayıp üçüncü kapının önüne düştü.
Kapının içinden yavaşça bir çocuk sesi geldi.
“Emir... Geç kaldın.”
Emir'in dizleri titremeye başladı.
Çünkü o sesi tanımıştı.
Yıllardır rüyalarında duyduğu...
Ama kime ait olduğunu hiç hatırlayamadığı sesti.
Tam kapıya yaklaşırken arkasındaki ilk oda büyük bir gürültüyle çökmeye başladı.
Artık geri dönüş yolu kalmamıştı.
Üç kapı...
Tek seçim...
Ve yanlış seçim yaparsa, bu kez sadece fotoğraftan değil...
Herkesin hafızasından sonsuza kadar silinecekti.